ตอนที่ 195

ซูอวิ๋นที่เพิ่งพลาดท่าเมื่อตอนบ่ายกลืนน้ำลาย รสชาตินั่นทำให้เขาไม่ค่อยกล้าลงมือ

ซูหว่านคลุกข้าวก่อน พอมองสีสันแล้วน่ากินมาก

จากนั้นซูเฉินกับซูมู่ก็ร่วมวงกินด้วย เขารู้ว่ามันไม่มีพิษมีภัย แถมยังมีคุณค่าทางยาอีก ใช่ว่าจะกินไม่ได้

แต่หลังจากกินเสร็จ ทั้งสองก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ พริกที่ผัดสุกแล้วดูเหมือนจะไม่เผ็ดเท่าไร แต่ช่วยเสริมรสชาติของอาหารได้อย่างมาก

ความเผ็ดนิดๆ ถึงจะเป็นเอกลักษณ์ ช่วยให้เจริญอาหาร

ซูมู่ยิ้มกว้างตักข้าวเข้าปากคำโต รสชาตินี้ถูกปากมาก

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านน้า ท่านป้า รีบชิมเร็วเข้า อร่อยไม่เลวทีเดียว"

พวกผู้ใหญ่ทยอยลงมือขยับตะเกียบ นับเป็นครั้งแรกที่ได้กินอาหารรสชาติสดใหม่เช่นนี้ สีสันก็ไม่เหมือนกับอาหารที่เคยกิน

ท่านน้ากับน้าสะใภ้เป็นคนที่ประหลาดใจมากที่สุด เพราะรสชาติอร่อยมาก รสสัมผัสหลากหลาย ทำให้ปากที่จืดชืดพลันพบกับความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย กล่าวได้ว่าอร่อยมาก

ซูอวิ๋นเห็นว่าทุกคนไม่มีอะไรผิดปกติก็เริ่มกินบ้าง กินเข้าไปคำหนึ่ง แววตาก็เป็นประกาย

ไม่เหมือนเดิม เปลี่ยนแล้วจริงๆ เปลี่ยนเป็นอร่อยมาก

"เป็นอย่างไรบ้างพี่สี่ ไม่ได้หลอกใช่ไหม!" ซูหว่านมองเขาอย่างใดใจพลางเอ่ยถาม

ซูอวิ๋นคีบเนื้อผัดพริกอีกหลายชิ้นคลุกในชามตามซูหว่าน กินไปหลายคำ ราวกับว่าได้ค้นพบโลกใหม่

ใช่แล้ว ถ้าใช้พริกนี้ผัดอาหารก็จะเป็นอาหารที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร จัดเป็นอาหารประเภทใหม่ได้

เขาใฝ่ฝันมาตลอดที่จะได้สร้างสรรค์อาหารที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

"ซูหว่าน มันปลูกได้จริงๆ หรือ"

"แน่นอน ใช้เมล็ดที่อยู่ในพริก แค่จัดการให้ถูกต้องก็ปลูกได้แล้ว แถมยังทำเป็นพริกป่น พริกสับได้อีกด้วย รสชาติที่ผัดออกมาก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ถึงตอนนั้นข้าจะสอนพี่เอง"

ซูหว่านใช้ความรู้ที่ได้เรียนมาจากยุคสมัยของตนเองช่วยพี่ชายอย่างเต็มที่

"ดี! เราลองปลูกดูก่อนสักแปลง รอข้ากลับจากโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซี เราก็จะเปิดโรงเตี๊ยมกัน"

ตอนนี้ซูอวิ๋นฮึกเหิมเต็มที่

คนสกุลหยางรู้สึกแปลกใจ ทำไมตระกูลซูยังจะเปิดโรงเตี๊ยมอีก

รวยขนาดนั้นเชียวหรือ