ตอนที่ 210

ซูหว่านเปลี่ยนไปสวมชุดกระโปรงตัวใหม่แล้วเดินออกมา งดงามดุจเทพธิดา

นางเลือกสวมชุดสีม่วง เดินไปตามถนน บนถนนสายนี้มีแผงขายเครื่องประดับตั้งเรียงรายอยู่มากมาย เมื่อถึงโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซี ที่เอวของนางก็มีถุงหอมเพิ่มขึ้นมาหนึ่งใบ พร้อมด้วยจี้ผิงอันสีเดียวกันกับชุดที่สวมใส่อยู่

ส่วนในมือของซูเฉินและซูอี้ ก็มีกล่องปิ่นปักผมไข่มุกใบเล็ก และตลับชาดทาปากหลากสีเพิ่มขึ้นมาเช่นกัน

ซูหว่านบอกว่า นี่เป็นของฝากที่ซื้อกลับไปให้น้าสะใภ้และชิงชิง

สตรีหนอ~ การจับจ่ายซื้อของไม่ใช่โรค แต่เมื่ออาการกำเริบขึ้นมา ช่างร้ายกาจเสียจริง

เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซี ก็เป็นเวลาที่ตะวันลับขอบฟ้าแล้ว

ซูหว่านหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซีอันโอ่อ่าตระการตา นางแหงนหน้ามองขึ้นไปบนหลังคา ยังคงพอมองเห็นมุมหนึ่งของศาลาที่ตั้งอยู่บนยอดตึกได้รำไร

หากไม่ใช่เพราะเจียงอวี้เคยพานางขึ้นไป นางคงไม่รู้ว่าบนนั้นยังมีถ้ำสวรรค์ซ่อนอยู่

พนักงานที่อยู่ตรงประตูจำซูหว่านได้อย่างรวดเร็ว รีบหันหลังกลับเข้าไปบอกผู้จัดการลั่ว

ผู้จัดการลั่วกำลังคิดบัญชีอยู่ที่โต๊ะ เสียงลูกคิดดังกรอบแกรบ

“ผู้จัดการ มีแขกคนสำคัญมาขอรับ” พนักงานกล่าวอย่างร้อนรน

ผู้จัดการลั่วได้ยินดังนั้น จึงเหลือบมองเขาแวบหนึ่งอย่างเฉยเมย:

“จะสำคัญสักแค่ไหนกันเชียว? แขกที่มาเยือนโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซีของเราล้วนเป็นแขกคนสำคัญทั้งสิ้น ก็แค่ต้อนรับให้ดีก็พอแล้ว จะมาบอกข้าทำไมกัน ข้ากำลังยุ่งอยู่”

“ไม่ใช่ขอรับท่านผู้จัดการ เป็นแม่นางซูขอรับ!”

“แม่นางซูไหนกัน?”

ผู้จัดการลั่ว ยังไม่ทันได้นึกออก จนกระทั่งพนักงานกล่าวเสริมว่า:

“จะเป็นแม่นางซูท่านไหนได้อีก ก็แม่นางซูที่นายน้อยพามาอย่างไรเล่าขอรับ!”

เมื่อได้ยินคำว่านายน้อย มือที่กำลังดีดลูกคิดของผู้จัดการลั่วก็หยุดชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที:

“โอ้ เช่นนั้นย่อมเป็นแขกคนสำคัญอย่างแท้จริง รีบตามข้าไปต้อนรับเร็วเข้า!”

เขาเดินออกจากโต๊ะทำงาน พลางใช้มือตบปัดแขนเสื้อทั้งสองข้างไปมา ราวกับจะปัดฝุ่นผงทั้งหมดบนตัวออกไป

ซูหว่านเดินมาถึงประตูพอดี ก็เห็นผู้จัดการลั่วพร้อมกับพนักงานอีกคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว และเริ่มส่งเสียงร้องทักทายมาแต่ไกลหลายเมตร:

“แม่นางซูให้เกียรติมาเยือนโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซี ขออภัยที่ไม่ได้ให้การต้อนรับขอรับ!”