ตอนที่ 213

ยิ่งไปกว่านั้น ซูหว่านยังชวนนางมาร่วมทำเงินด้วยกัน จะมีอะไรเสียหายเล่า?

“แม่นาง โปรดตามข้าไปจิบน้ำชาและพูดคุยกันในห้องด้านในเถิด ส่วนคุณชายทั้งสองโปรดรออยู่ด้านนอกก่อน ด้วยข้าเป็นเพียงสตรี เสียมารยาทแล้ว ต้องขออภัยด้วย!” เถ้าแก่เนี้ยเชิญเพียงซูหว่านเข้าไป ด้วยธรรมเนียมที่เคร่งครัดจึงไม่สะดวกที่จะอยู่ร่วมห้องกับบุรุษภายนอก นางจึงมิได้เชิญซูเฉินและซูอี้เข้าไปด้วย

ซูหว่านเดินตามนางเข้าไปยังห้องรับรองด้านใน เถ้าแก่เนี้ยลงมือต้มน้ำชงชาให้นางดื่มด้วยตนเอง

คนในเมืองใหญ่ช่างพิถีพิถันเสียจริง ทั้งการคัดใบชา ล้างใบชา และชงชา ล้วนมีขั้นตอนที่เป็นแบบแผน ท่วงท่าไม่รีบร้อนหรือเชื่องช้าจนเกินไป แลดูสง่างามยิ่งนัก

“เถ้าแก่ซู เชิญดื่มชาก่อนเถิด ท่านมีแผนการอย่างไร ตอนนี้บอกรายละเอียดได้เลย!” แม่นางเซี่ยประคองจอกชาส่งให้นางด้วยสองมือ

ระหว่างที่ชงชากันเมื่อครู่ ทั้งสองฝ่ายต่างก็ได้ทราบแซ่ของกันและกันแล้ว เถ้าแก่เนี้ยผู้นี้แซ่เซี่ย ให้นางเรียกตนว่าแม่นางเซี่ยก็พอ

“แม่นางเซี่ย วันนี้ที่ข้ามา ก็เพื่อต้องการนำสบู่นมแพะมาวางขายที่ร้านของท่านในระยะยาวเจ้าค่ะ แบบสีขาวนี้ ข้าขายให้ท่านในราคาห้าอีแปะต่อก้อน ให้ท่านกินกำไรสามอีแปะต่อก้อน ส่วนแบบสีแดงนี้ ขายยี่สิบอีแปะ ให้ท่านกินกำไรสี่อีแปะต่อก้อน ท่านเห็นเป็นอย่างไรเจ้าคะ?”

ฝ่ายนางเป็นผู้จัดหาวัตถุดิบและลงมือทำเองทั้งหมด ส่วนแม่นางเซี่ยไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงแค่ให้ยืมหน้าร้านในการขายเท่านั้นก็ได้กำไรแล้ว นางน่าจะไม่ปฏิเสธข้อเสนอนี้

เมื่อได้ฟัง แม่นางเซี่ยจึงลองคำนวณในใจแล้วเห็นว่าการค้านี้น่าทำยิ่งนัก

“จะนำมาวางขายที่ร้านข้า ย่อมได้อยู่แล้ว เพียงแต่ไม่ทราบว่าเถ้าแก่ซู ครั้งนี้นำสินค้ามาด้วยเท่าใดหรือ?”

“ครั้งนี้นำมาเพียงสี่ร้อยก้อนเท่านั้นเจ้าค่ะ เป็นแบบพื้นฐานทั้งหมด จุดประสงค์หลักก็เพื่อเปิดตลาดในเมืองเซียงโจว ที่ข้ายังมีสบู่รุ่นใหม่และรุ่นที่ขายดีอีกมากมาย อย่างเช่น สบู่สระผม ซึ่งที่อำเภอชิงเหอก็ขายดีจนผลิตไม่ทันเช่นกัน ชุดนี้เป็นเพียงการลองตลาด หากไปได้สวย ต่อไปก็จะมีสบู่นมแพะกลิ่นดอกไม้นานาชนิดมาส่งให้อย่างต่อเนื่อง ใช้ล้างหน้าหรืออาบน้ำก็ได้ทั้งนั้น แถมยังดีต่อผิวพรรณอย่างมาก สามารถช่วยให้กลิ่นหอมติดทนนาน หากขายดีที่ร้านของท่าน ข้าก็สามารถส่งของให้ได้ตลอด วัตถุดิบและการผลิตล้วนมาจากทางเราทั้งสิ้น ท่านเพียงแค่ช่วยส่งเสริมการขายก็พอเจ้าค่ะ”

ซูหว่านอธิบายให้นางฟังอย่างชัดเจนในคราวเดียว ทั้งข้อดีข้อเสียล้วนอยู่ในนั้น ให้นางพิจารณาด้วยตนเอง

สบู่สี่ร้อยก้อน ในจำนวนนี้สองร้อยก้อนได้กำไรสามอีแปะต่อก้อน ส่วนอีกสองร้อยก้อนได้กำไรสี่อีแปะต่อก้อน คำนวณดูแล้วก็ได้เงินสิบสี่ตำลึง แม่นางเซี่ยต้องขายชาดทาแก้มกี่ตลับกันถึงจะได้เงินสิบสี่ตำลึงกัน?

นี่คือการค้าที่ได้กำไรเห็น ๆ แทบจะเหมือนได้เงินมาโดยเปล่า แม่นางเซี่ยจะไม่ใจเต้นได้อย่างไร?

“นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เถ้าแก่ซูเลือกร้านอวี้เมี่ยนเถาฮวาของเรา”

คำพูดประโยคเดียวของแม่นางเซี่ย ก็เป็นตัวแทนของทุกสิ่งแล้ว แสดงว่านางตกลงรับสบู่เหล่านี้ไว้

“เช่นนั้นก็ขอให้เราร่วมมือกันอย่างราบรื่นนะเจ้าคะ แม่นางเซี่ย!”