ตอนที่ 220

ซูมู่พลันคุกเข่าลงพูดอย่างจริงใจ

น้ำตาของแม่ซูร่วงเผาะลงมาในพริบตา พ่อซูก็ทำอะไรไม่ถูก ปากขมุบขมิบไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

ด้านหนึ่งคือคำขอร้องของลูกชาย อีกด้านหนึ่งคือชายชราที่ไม่เคยพบหน้า

ซูหว่านเห็นพ่อแม่ลังเล ก็รู้ว่าควรจะออกหน้าแล้ว

นางฉีกยิ้มสดใสเดินเข้าไปมองปรมาจารย์ซุนเป่ยโต่ว

“ท่านอาจารย์แซ่ซุน ซูหว่านขอล่วงเกินถามชื่อเสียงเรียงนามของท่านอาจารย์ ได้โปรดให้อภัยที่ข้าเสียมารยาท!” ซูหว่านโค้งคำนับ

ซุนหลิงเอ๋อร์มองนางอย่างสนใจ

“ไม่เป็นไร ข้าเดินไม่เปลี่ยนชื่อนั่งไม่เปลี่ยนแซ่ ข้าคือซุนเป่ยโต่ว!” ซุนเป่ยโต่วลูบเคราพูดแล้วหัวเราะเสียงดังอย่างเป็นกันเอง

“ซุนเป่ยโต่ว? ท่านคือปรมาจารย์ซุนเป่ยโต่วผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพ เก่งกาจทั้งด้านการแพทย์และพิษร้ายใช่หรือไม่” ซูหว่านแสร้งทำเป็นตกใจ ยกมือปิดปาก

“ใช่แล้ว ข้าเอง!” ซุนเป่ยโต่วยอมรับอย่างเปิดเผย

“โอ้! ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่รอง ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ ท่านนี้คือปรมาจารย์ซุนเป่ยโต่วผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ ท่านมีความสามารถทางการแพทย์ล้ำเลิศ เก่งกาจทั้งการแพทย์และพิษร้าย ชุบชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน รักษาโรคร้ายที่รักษาได้ยาก ผู้คนต่างยกย่องว่าฝีมือการแพทย์ของท่านไม่มีใครทัดเทียมได้ในรอบสองร้อยปีมานี้ ถ้าพี่รองได้เป็นศิษย์ของท่าน อนาคตภายหน้าจะต้องสดใสรุ่งโรจน์แน่นอน!”

พอซูหว่านพูดอย่างตกใจจบลง ซุนหลิงเอ๋อร์ก็หัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ

มองแวบเดียวก็ดูออกว่า นางจงใจสร้างความเชื่อมโยงเพื่อให้พ่อแม่ซูตอบตกลง ไม่ลังเลอีก

เพียงแต่ท่าทางตกใจของสาวน้อยคนนี้ดูปลอมไปหน่อย

แม้นซูหว่านจะไม่รู้ว่าซุนหลิงเอ๋อร์หัวเราะเพราะอะไร แต่นางก็ยังหน้าแดงเรื่ออย่างรู้สึกผิด

แม้แต่ปรมาจารย์ซุนเป่ยโต่วก็ยังเลิกคิ้วหัวเราะตาม ในใจคิดว่าเด็กสาวคนนี้มีไหวพริบมาก

หลานสาวของเขาก็อายุไล่เลี่ยกับนาง พอเห็นซูหว่าน สีหน้าก็อ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว

พ่อแม่ซูถูกคำพูดของซูหว่านหลอกสนิท นางพูดเสียวิเศษเลิศเลอขนาดนั้น ทั้งสองคนมีความรู้ไม่มากนัก ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของซุนเป่ยโต่วมาก่อน แต่พอฟังซูหว่านพูดแล้วก็รู้สึกว่าเก่งกาจสุดๆ

ลูกชายของพวกเขามีอนาคตขนาดนี้เชียวหรือ ถึงขนาดจะได้เป็นศิษย์ของหมอเทวดาที่เก่งกาจเช่นนี้

“มู่เอ๋อร์ หวานหว่านพูดจริงหรือเปล่า” แม่ซูถามอย่างระมัดระวัง

ซูมู่พยักหน้ายอมรับ