ตอนที่ 222

พริกป่นนำไปเจียวกับน้ำมันเป็นน้ำมันพริกเผา ปรุงรสด้วยซีอิ๊ว งาขาว และต้นหอมซอย จิ้มกับเนื้อแพะอร่อยมาก

ซุนเป่ยโต่วกับหลานสาวเห็นสีสันอาหารและวิธีการกินแบบนี้เป็นครั้งแรก แตกต่างจากที่เคยเห็นข้างนอก

เขายังไม่จับตะเกียบ ตระกูลซูก็ไม่มีใครจับตะเกียบ เขาคีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่งเข้าปาก

เขาปฏิเสธหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงไม่ลงใช่ไหม

เนื้อนุ่มละมุนลิ้น หอมอร่อยละลายในปาก เนื้อติดมันไม่เลี่ยนแม้แต่น้อย

อาหารที่ตุ๋นน้ำแดงรสชาติดีทั้งหมดเพราะซีอิ๋ว ซุนเป่ยโต่วก็ถูกใจเนื้อหมูพะโล้ด้วย

ซุนหลิงเอ๋อร์กลับชื่นชอบเนื้อไก่ผัดพริกและเนื้อแพะลวก

นางชอบรสชาติที่อยู่ในนั้นมากเพราะใส่พริก เพียงแต่ไม่รู้ว่ารสชาตินั้นเรียกว่ารสเผ็ด

“ข้างในสีแดงๆ นี่คือพริกใช่ไหมเจ้าคะ ไม่คิดว่านำมาผัดกับข้าวได้ด้วย อร่อยจริงๆ”

ปู่ของนางเป็นหมอ นางก็เรียนหมอ รู้จักพริกจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

“อืม สีสันของอาหารจานนี้พวกท่านทำได้อย่างไร มีเคล็ดลับอะไรหรือไม่ ข้าไม่ได้กินอาหารถูกปากขนาดนี้มานานมากแล้ว”

ซุนเป่ยโต่วกินข้าวสองชามแล้ว เพราะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงช่วยให้กินข้าวได้มาก

“ท่านอาจารย์ซุน อาหารมีสีแบบนี้เพราะใส่ซีอิ๊ว เป็นสูตรลับเฉพาะที่พี่สี่คิดค้นขึ้นมา ภายหน้าจะใช้เปิดภัตตาคาร รสชาติเป็นเอกลักษณ์

ส่วนพริกที่นำมาทำอาหารแบบนี้ เป็นความคิดแปลกๆ ของข้าเอง ไม่คิดว่าจะทำออกมาอร่อยขนาดนี้ ค่อนข้างประหลาดใจทีเดียว” ซูหว่านอธิบายข้อสงสัยของปู่หลานทั้งสองอย่างใจเย็น

ซุนเป่ยโต่วพยักหน้ากล่าวชมว่า

“พวกเจ้าเป็นเด็กฉลาดกันทุกคน ท่านซูกับซูฮูหยินช่างมีบุญวาสนาจริงๆ ลูกๆ ล้วนปราดเปรื่อง” เขาพูดพลางยกนิ้วโป้ง

ชมจนพ่อซูแม่ซูเขินอาย แต่คนเป็นพ่อแม่ก็ต้องยอมรับว่าลูกๆ เก่งมาก

หลังอาหารค่ำ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ถึงเวลาซุนเป่ยโต่วกับซุนหลิงเอ๋อร์ต้องออกเดินทางไปยังเซียงโจว