ตอนที่ 235

ม้าลากรถไม่จำเป็นต้องออกรบในสนามรบ ขอแค่เข้าเกณฑ์สองข้อแรกก็พอ ไม่จำเป็นต้องพยศฝึกให้เชื่องได้ยาก

ในยามปกติ ม้าจะต้องคลุกคลีกับคนอยู่บ่อยครั้ง นิสัยจึงต้องอ่อนโยนถึงจะดี

โดยเฉพาะหวานหว่าน นางตัวเล็กเพียงเท่านี้ หากเผลอไปทำให้ม้าไม่พอใจจนถูกทำร้ายขึ้นมาจะทำอย่างไร?

ใบหน้าของซูหว่านซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมบางเบา มองไม่เห็นสีหน้า แต่นางคงคิดไม่ถึงถึงสิ่งที่พี่สามคิดอยู่ในใจ

นางเองก็ช่วยอะไรไม่ได้ ไม่มีความรู้ความเข้าใจในเรื่องนี้ ทำได้เพียงยืนดูอยู่ด้านข้าง

ไม่นานซูเฉินก็เลือกม้าได้สองตัว เขาจึงเอ่ยถามราคาจากพ่อค้าม้า

“เอาสองตัวนี้ ราคาเท่าใดหรือ?”

“สหายตาถึงจริง ๆ เป็นผู้รู้จริงโดยแท้ ม้าที่แข็งแรงและเชื่องที่สุดสองตัวล้วนถูกท่านเลือกไปแล้ว ห้าสิบตำลึงก็จูงไปได้เลย ม้าพวกนี้ล้วนเลี้ยงด้วยธัญพืชจากบ้านข้าเอง จะใช้ลากรถหรือขี่ก็ยอดเยี่ยมทั้งนั้น”

พ่อค้าม้ายกมือทำท่าเลขห้า พูดตามตรงว่าม้าราคานี้ค่อนข้างแพงไปหน่อย แต่ซูเฉินก็พอใจเป็นอย่างยิ่ง

“ลดอีกหน่อยได้หรือไม่?” ซูเฉินลองต่อรองราคา

“สหาย ต่อรองไม่ได้หรอก ท่านเป็นผู้รู้ ย่อมทราบดีว่าม้าของข้าเป็นม้าดี สมควรแก่ราคานี้แล้ว”

เขาเองก็มั่นใจเต็มเปี่ยม ถึงได้กล้าเรียกราคาสูงเช่นนี้

ซูเฉินจนปัญญา ได้แต่หันไปมองซูหว่านเพื่อขอความเห็นของนาง

ซูหว่านพยักหน้าเบา ๆ พลางหยิบตั๋วเงินห้าสิบตำลึงส่งให้เขา

เดี๋ยวพวกเขายังต้องเสียเงินไปซื้อรถลากอีกสองคันไว้สำหรับขนของโดยเฉพาะ ไม่จำเป็นต้องใช้เกี้ยว

หากกลัวว่าอากาศจะไม่ดี ก็แค่ปูผ้าใบกันน้ำทับหลายชั้นก็พอ

ซูเฉินยื่นตั๋วเงินให้พ่อค้าม้า พ่อค้าม้ายิ้มร่ารับไปเก็บไว้ในอกเสื้อ แล้วจึงแก้เชือกส่งให้ซูเฉิน

ซูเฉินเข้าไปลูบแผงคอของพวกมันทีละตัวเพื่อสร้างความคุ้นเคย แล้วจึงแก้ถุงใบเล็กที่ผูกติดเอวของตนออกมา ข้างในเป็นอาหารม้าที่เขาตั้งใจเตรียมมาโดยเฉพาะ

ซูหว่านเห็นเขาเทอาหารลงบนมือแล้วป้อนให้ม้า ก็รู้สึกว่าน่าสนุกยิ่งนัก อยากจะลองดูบ้าง

“พี่สาม ข้าลองบ้างได้หรือไม่?” ซูหว่านเอ่ยขอ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มีหรือที่ซูเฉินจะใจแข็งปฏิเสธนางได้ เขาจึงเรียกนางเข้ามา

“ได้สิ มานี่เถิด!”

ซูหว่านเดินเข้าไปอย่างดีใจ แล้วจึงแบมือทั้งสองข้างออกให้ซูเฉินเทอาหารให้

อาหารเพิ่งจะถูกเทลงบนฝ่ามือของนาง ยังไม่ทันได้ยื่นไปถึงปากม้า ม้าตัวหนึ่งก็ยื่นหน้าเข้ามาเลียกินเอง ทั้งยังพ่นลมออกจากจมูกเสียงดัง ซูหว่านตกใจเล็กน้อยจนตัวสั่น

เมื่อเห็นดังนั้น ซูเฉินจึงปลอบโยนอย่างอ่อนโยนว่า

“ไม่ต้องกลัว มีพี่สามอยู่ทั้งคน พวกมันเชื่องมาก”