ตอนที่ 237

แต่ซูเฉินกลับไม่ตื่นตระหนก เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

เด็กสาวที่ซ่อนอยู่ข้างหลังซูเฉิน เมื่อเห็นดังนั้น นางก็รวบรวมความกล้าเดินออกมา ยืนบังอยู่ข้างหน้าซูเฉิน

"ไม่เกี่ยวกับเขา ข้าจะกลับไปกับพวกเจ้าเอง จะตีจะลงโทษอย่างไรข้าก็ยอมรับ ขออย่าได้ทำให้คนบริสุทธิ์ต้องเดือดร้อนเลย"

"โห ตอนนี้รู้แล้วหรือว่าไม่ควรทำให้คนบริสุทธิ์เดือดร้อน? ตอนที่เจ้าวิ่งหนีและขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น ทำไมเจ้าไม่คิดถึงเรื่องการไม่ทำให้คนบริสุทธิ์เดือดร้อนเล่า?"

"หลีกไป ข้าจะสั่งสอนมันให้รู้สำนึก"

หัวหน้ากลุ่มกระชากตัวเด็กสาวออกไป หวังจะเหวี่ยงนางให้ล้มลงกับพื้น แต่ในวินาทีถัดมา ซูเฉิน ก็คว้าข้อมือของเขาเอาไว้ ออกแรงบีบ และเสียงกระดูกแตกก็ดังขึ้น

ชายฉกรรจ์หัวหน้ากลุ่มส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าอนาถ

ซูเฉินใช้มืออีกข้างดึงเด็กสาวไปไว้ข้างหลัง จากนั้นก็ยกเท้าเตะชายฉกรรจ์ที่อยู่ใกล้ที่สุด

การเตะครั้งนี้ ทำให้ชายร่างใหญ่ที่สูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรถูกเตะจนกระเด็นไปไกลหลายเมตร

ส่วนอีกสองคนที่เหลือ เขาก็จัดการได้อย่างง่ายดาย

ซูเฉินจัดการตีพวกเขาจนลุกไม่ขึ้น ต้องคลานอยู่บนพื้น

แต่เขากลับดูสบายๆ ไม่เหนื่อยหอบเลยสักนิด เด็กสาวถึงกับตะลึงงัน

ซูเฉินเตรียมที่จะส่งพวกค้ามนุษย์เหล่านี้ไปให้ทางการจัดการ กำลังกังวลว่าจะไม่มีอะไรมามัด ทันใดนั้นซูหว่านก็มาถึง

นางสะพายเชือกมัดหนึ่งไว้ข้างตัว แล้วจูงม้าสองตัวที่ไม่ค่อยให้ความร่วมมือ เดินเข้ามาในตรอกอย่างยากลำบาก

"พี่สามเจ้าคะ นี่เจ้าค่ะ เชือก!"

ซูเฉินหันกลับมาเห็นภาพนี้เข้า ก็แทบจะถูกความน่ารักของน้องสาวตัวเองทำให้ใจละลายตายไปเสียแล้ว

เป็นการประสานงานที่เข้าใจกันดีจริง ๆ ซูหว่านเข้าใจเขา

จากนั้น ซูเฉินก็คว้ามือชายฉกรรจ์ทั้งสามคนมามัดรวมกันเป็นพวง เตรียมส่งให้ทางการ

เด็กสาวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างงุนงง

"แม่นาง รบกวนท่านไปยังที่ว่าการกับข้าหน่อย เพื่อชี้ตัวพวกเขา จะได้ทวงคืนความยุติธรรมให้ท่าน" ซูเฉินพูดประโยคนี้กับนาง เด็กสาวก็มีน้ำตาคลอเบ้าทันที

นางพยักหน้าอย่างแรง วันนี้นางได้เจอคนดีแล้ว

ทั้งสามคนช่วยกันนำตัวพวกค้ามนุษย์ไปส่งให้กับเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการ

ในหนึ่งมณฑลมีขุนนางสามตำแหน่ง ได้แก่ ผู้ตรวจการมณฑล ซึ่งเป็นขุนนางสูงสุด ต่อมาก็คือเสมียนอาวุโส และสุดท้ายคือผู้ว่าการ ซึ่งมีหน้าที่ในการพิจารณาคดีและทวงความยุติธรรมให้กับประชาชนโดยเฉพาะ

ผู้ว่าการออกว่าการ พวกชายฉกรรจ์เหล่านั้นจึงสารภาพความผิดตามจริง ไม่มีการปฏิเสธใดๆ

เด็กสาวชื่อหมีหมี่ นางบอกว่านางมาจากชายแดน ถูกคนพวกนี้นำตัวมาที่นี่เพื่อเตรียมขาย

สุดท้าย พวกค้ามนุษย์เหล่านี้ แต่ละคนถูกโบยคนละยี่สิบไม้ แล้วถูกจำคุก

ตามกฎหมาย ซูเฉินได้สร้างความดีความชอบ ทางที่ว่าการจึงได้มอบเงินรางวัลให้ยี่สิบตำลึง

แต่สำหรับแม่นางหมีหมี่นั้น ทางที่ว่าการไม่ได้จัดการเรื่องที่อยู่ของนางให้ นางเพียงแค่ได้รับอิสรภาพเท่านั้น