ตอนที่ 251

ในชั่วขณะนั้น ซูหว่านไม่กล้าแม้แต่จะขยับ นางรู้เพียงว่าหัวใจของนางกำลังเต้นเร็วเสียจนแทบจะหยุดหายใจ

ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ ด้วยประสบการณ์การดูละครโทรทัศน์มานานของนาง ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือการตกหลุมรักใครสักคน

และคนคนนี้ก็คือเจียงอวี้ แต่เขากลับเป็นพระรองในนิยายนี่สิ

“เรียบร้อย ไม่เปื้อนแล้ว” เจียงอวี้โยนผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเพราะใช้เช็ดรองเท้า ให้องครักษ์ทั้งสองคนที่อยู่ด้านหลังอย่างไม่ไยดี

“ขอบคุณ…” ซูหว่านพูดเบาๆ

เจียงอวี้แกล้งทำเป็นว่าได้ยินไม่ชัด แล้วโน้มตัวเข้าหานางทั้งยังเอียงหูเข้าใกล้นางอีก

“เจ้าว่าอะไรนะ? ข้าได้ยินไม่ชัด”

“ข้าบอกว่าขอบคุณ!” ซูหว่านพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ด้วยสีหน้าจริงจัง แลดูน่ารักสุดๆ

“ไม่ต้องขอบคุณ~” น้ำเสียงของเจียงอวี้อ่อนโยนมาก ไม่ได้เจอกันนาน บนตัวของเขานั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมบางเบา หอมเสียจนทำให้คนรู้สึกสงบใจ

นั่นคือกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเขา

ซูเฉินและซูอี้ที่เดินตามมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี เจียงอวี้โน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ น้องสาวของพวกเขา ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรกันอยู่ แต่หูของซูหว่านแดงก่ำราวกับหยดเลือด

โชคดีที่ซูอวิ๋นไม่อยู่ที่นี่ มิฉะนั้นด้วยอารมณ์ของเขา คงจะพุ่งออกไปเหมือนประทัดทันที

กำลังจะก้าวไปข้างหน้า ทว่าคุณชายคนที่เคยเหยียบเท้าซูหว่านกลับเอ่ยปากขึ้นก่อน

“แม่นาง ข้าต้องขออภัยจริงๆ ที่เมื่อครู่บังเอิญล่วงเกินท่านไป ท่านไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่?”

ซูหว่านยังไม่ทันหันหน้าไปมอง เจียงอวี้ก็เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา บนใบหน้าไม่มีความอ่อนโยนเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

พอซูหว่านหันกลับไป ก็เห็นชายที่เหยียบเท้านางเมื่อครู่ เขากำลังโค้งคำนับและขอโทษนางอีกครั้ง

“ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องใส่ใจหรอก”

“ไปกันเถอะเจียงอวี้ ไปนั่งที่ห้องส่วนตัวกัน ถ้าท่านแม่เห็นท่าน คงจะดีใจมากแน่ๆ” นางไม่ได้มองคุณชายผู้นั้นอย่างละเอียด แต่กลับดึงเจียงอวี้ไปหาแม่ซู

อันที่จริง นางเองก็ยังไม่ทันสังเกตว่าน้ำเสียงของตัวเองนั้นเต็มไปด้วยความสุข

ซูหว่านดึงแขนเสื้อของเจียงอวี้แล้วเดินไป จากนั้นก็เห็นซูเฉินและซูอี้กำลังยืนกอดอกแอบสังเกตการณ์อยู่

สองพี่น้องแม้กระทั่งท่าทางก็ยังเหมือนกันเป๊ะ เพียงแต่คนหนึ่งสูงกว่า อีกคนเตี้ยกว่าก็เท่านั้นเอง

“พี่สาม พี่ห้า?”

ซูหว่านเห็นพวกเขาจึงรู้สึกใจคอไม่ดี เลยปล่อยแขนเสื้อของเจียงอวี้ออก

“เห็นเจ้าออกมาคนเดียว นึกว่ามีเรื่องอะไรเสียอีก ที่แท้ก็มารับคนนี่เอง?”