ตอนที่ 276

“เดี๋ยวสิ ข้าจะไปเรียกหวานหว่านมาดูด้วยกัน”

ซูเฉินยังไม่รู้เเผนเล็กๆของเขา เลยทำตามที่เขาต้องการ

“ได้ ท่านไปเถอะ!”

พูดยังไม่ทันจบ เขาก็เดินจากไปเเล้ว

เจียงอวี้มาเคาะประตูห้องของซูหว่าน นางกำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างหงุดหงิด

นางยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เด้งตัวขึ้นนั่งพลางบ่นออกมา

“ไม่นะ เขาบ้าหรือเปล่าเนี่ย”

ความคิดแบบไหนกันนะที่ทำให้เขาคิดว่านางอยากเเต่งงานกับฮ่องเต้

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ประตูก็ถูกเคาะ เจียงอวี้ไอสองครั้งอยู่ข้างนอก

ข้างในไม่มีความเคลื่อนไหวเลยสักนิด เขาจึงพูดว่า

“จดหมายจากพี่ใหญ่เจ้ามาแล้ว เจ้าไม่ออกมาดูหรือ”

พอพูดจบ ประตูก็เปิดออก ซูหว่านโผล่ออกมาจากข้างใน ยืดคอมองเขาไปทั่ว

“จดหมายของพี่ใหญ่ล่ะ อยู่ไหน”

“อยู่ที่ซูเฉินนั่นเเหล่ะ ให้เรียกเจ้าไปดูด้วยกัน”

ซูหว่านได้ยินดังนั้น ก็รีบร้อนเดินเลี่ยงเขาตรงเข้าไปในสวน เจียงอวี้ดึงเเขนนางไว้เเล้วดึงนางกลับมา

“ทำอะไรน่ะ”

นางชนเข้ากับอกเขาเต็มๆ พริบตาเดียวนางก็ตัวเเข็งเกร็งในทันที

เจียงอวี้จับนางให้หันหน้าเข้าหาเขา มือทั้งสองข้างจับไหล่นางไว้ เเล้วก้มตัวเล็กน้อย พูดกับนางด้วยใบหน้าจริงจังว่า

“หวานหว่าน มองข้าสิ ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า!”

ซูหว่านเงยหน้ามองเขา ใบหน้าหล่อเหลาของเขานั้นโดดเด่นเกินไป เมื่อได้ชื่นชมใกล้ขนาดนี้ นางก็ยังอดใจไม่ไหวเล็กน้อย

“ท่านอยากพูดอะไรก็พูดสิ ข้ายังต้องรีบไปอ่านจดหมายของพี่ใหญ่

“ขอโทษนะ เมื่อกี้ข้าพูดผิดไป ข้าไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้น เพราะ…เพราะเจ้าพูดว่าจะปีนกิ่งที่สูงกว่า ข้าเลยเข้าใจผิดไป เจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะ ถ้าเจ้าโกรธข้ามากจริงๆก็เหยียบข้าหลายๆทีระบายอารมณ์ได้เลย ถ้ายังไม่พอใจ เจ้ามีข้อเรียกร้องอะไร บอกมาได้เลย ข้าจะรับปากทุกอย่าง”

จริงๆเเล้ว พอเขาขอโทษเเบบนี้ ความโกรธในใจของซูหว่านก็หายไปกว่าครึ่งเเล้ว

เเต่คนหยิ่งอย่างนาง จะยอมคืนดีง่ายๆได้ยังไงกัน