ตอนที่ 297

ตอนนี้ถึงตาเจียงอวี้ที่รู้สึกขมขื่นแล้ว สรุปแล้วคำสารภาพรักอันลึกซึ้งของเขาเมื่อครู่ไม่สามารถเรียกน้ำตาจากนางได้สักหยด เเต่นางกลับร้องไห้ด้วยความยินดีเพื่อซูจิ่ง อิจฉา อิจฉาจริงๆ

เมื่อเช็ดน้ำตาเเล้ว ซูหว่านก็สังเกตุเห็นเจียงอวี้ที่ซึมลง เขานั่งเอนหลังอย่างเกียจคร้าน ใบหน้ามีความอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด

นางดีใจมากที่เขาสามารถบอกความคิดทั้งหมดในใจให้นางฟังได้ เเละนางก็เข้าใจเจียงอวี้มากขึ้นด้วยเหตุนี้

เขาไม่ใช่คนเลือดเย็นหรือไร้หัวใจ ตรงกันข้าม เขามีทั้งความรักเเละภักดี เพียงเเต่เขาเก่งในการปลอมแปลงตัวเองซ่อนธรรมชาติที่เเท้จริง เเละสร้างเกราะกำบังอันเเข็งเเกร่งเพื่อปกป้องตัวเอง เพราะคนต้องการให้เขาตายมีมากเกินไป

ในเเต่ละวันการหลีกเลี่ยงการโจมตีทั้งที่เปิดเผยเเละซ่อนเร้นนั้นยากอยู่เเล้ว จะมีเเก่ใจไปสนใจผู้หญิงได้อย่างไร

ช่วงเวลาที่อยู่ที่หุบเขาซานหยาง เป็นช่วงเวลาที่สงบสุขไม่กี่ครั้งที่เขามีมาตั้งแต่เกิด และเป็นเพราะช่วงเวลานี้เองที่ทำให้มีเด็กสาวที่พิเศษที่สุดคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในใจของเขา

ก่อนหน้านี้ ทำไมนางรู้สึกเเปลกๆ คิดว่าเจียงอวี้ในนิยายต้นฉบับ กับเจียงอวี้ที่นางรู้จักไม่ใช่คนเดียวกัน

เป็นเพราะเจียงอวี้มักจะปฏิบัติต่อนางด้วยด้านที่อ่อนโยนที่สุดเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้านาง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูหว่านก็วิ่งเข้าไปอย่างกระทันหัน โน้มตัวลงจูบที่แก้มเขาเบาๆ เหมือนผีเสื้อเเตะน้ำ จนเจียงอวี้ยังไม่ทันได้ตอบสนองก็สิ้นสุดลงแล้ว

เขาจ้องมองซูหว่านด้วยความประหลาดใจ แววตาของเขาจดจ่ออยู่ที่จุดเดียว ทั้งตกใจเเละดีใจ

ตกใจที่นางจูบเขา ดีใจที่สิ่งนี้หมายความว่านางยอมรับเขาเเล้ว

ซูหว่านเองก็เขินอายมาก นี่เป็นการจูบเเก้มเด็กผู้ชายครั้งเเรก นางหันหลังให้ ไม่กล้ามองเขาด้วยความประหม่า

“ข้าจะกลับไปบอกข่าวดีอันยิ่งใหญ่นี้ให้ครอบครัวของข้าได้รับรู้ ให้พวกเขามีความสุขด้วย เเละเตรียมพร้อมต้อนรับการกลับมาอย่างมีเกียรติของพี่ชายใหญ่ของข้า”

เขาอยากจะรั้งนางไว้ แม้กระทั่งอยากจะกอดด้วยซ้ำ เเต่นางก็เปิดประตูออกไปแล้ว ทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวในห้อง

เจียงอวี้ที่ตึงเครียดมานานแสนนานก็ผ่อนคลายลงทันทีในชั่วขณะนั้น เขานอนลงบนเก้าอี้กุ้ยเฟย ที่นั่นยังคงมีกลิ่นหอมของซูหว่านติดอยู่

เขาเผยรอยยิ้มที่ดูซื่อๆออกมา หากเฟิงอิ่งและคนอื่นๆเห็นเข้าคงต้องอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

นายน้อยต้องถูกเข้าสิงแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ

…