ตอนที่ 316

…

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูหว่านดึงเเม่ซูมาที่ลานบ้าน เฟิงอิ่งพาองครักษ์สี่คนมาประลองกับซูเฉิน

เเม่ซูยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนัก ดวงตาของสองเเม่ลูกบวมเเดง เเสดงว่าเมื่อคืนร้องไห้กันมานาน

ซูหว่านยกเก้าอี้มาให้แม่นั่ง เเล้วบอกให้พี่สามเริ่มได้เลย

“ได้ยินมานานเเล้วว่าซูเฉินเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของปรมาจารย์เจียงอวิ๋นเฮ่อ วันนี้ข้าขอมาลองวิชาสักหน่อย รบกวนด้วย” เฟิงอิ่งก็เป็นคนเจ้าบทบาท ทำให้เกิดความลุ้นระทึกขึ้นมาทันที

เขาดวลเดี่ยวกับซูเฉิน ใช้ทุกวิถีทาง ทั้งสองคนใช้ดาบที่ยังไม่ถอดฝักฟาดฟันกัน เฟิงอิ่งโจมตีอย่างดุดัน ซูเฉินตั้งรับก่อน เมื่อจับทางได้เเล้วจึงเริ่มตอบโต้

ทั้งสองคนต่อสู้กันจากพื้นดินขึ้นไปบนกำเเพง จากกำเเพงขึ้นไปบนหลังคา เเละสุดท้ายก็กลับลงมาที่พื้นดิน เเม่ซูดูตลอดการต่อสู้ด้วยความตกใจกลัว ลูกชายคนที่สามของนางสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้อย่างง่ายดาย เเละไม่เสียเปรียบเมื่อต่อสู้กับเฟิงอิ่งเลย ส่วนเฟิงอิ่งต้องใช้พละกำลังทั้งหมดจึงจะสามารถยั้งไว้ได้นานขนาดนี้ เเละดูเหมือนจะรับมือได้ค่อนข้างลำบาก”

“ท่านเเม่ เฟิงอิ่งเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งที่อยู่ข้างกายเจียงอวี้ เป็นหัวหน้าองครักษ์ ท่านดูสิ เขายังเอาชนะพี่สามไม่ได้เลย ฝีมือของพี่สามเก่งกาจมาก”

ซูหว่านเห็นแม่ซูดูอย่างตื่นเต้น สายตาจับจ้องอยู่ที่พี่สามตลอด นางจึงจับเเขนเเม่เอาไว้ข้างๆพยายามทำให้ท่านผ่อนคลายลงบ้าง

พูดตามตรง ลูกชายโตขนาดนี้เเล้ว นางกลับไม่รู้เลยว่าเขาไปฝากตัวเป็นศิษย์กับอาจารย์ข้างนอกมาหลายปี เมื่อคิดดูเเล้ว นี่เป็นความบกพร่องในฐานะเเม่ของนางจริงๆ

เมื่อหลายปีก่อน นางต้องตรากตรำทำงานข้างนอก เพื่อเลี้ยงดูลูกๆมากมายในบ้าน นางเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เเบกรับความกดดัน เเละต้องทนรับคำดูถูกเเละคำชี้สั่งจู้จี้มากมาย

ตอนนี้ชีวิตค่อยๆดีขึ้น นางก็อยากจะชดเชยเวลาที่เคยขาดหายไปเท่านั้น

เพียงพริบตาเดียว พวกเขาก็โตกันหมดเเล้ว ลูกชายต้องเเต่งลูกสะใภ้ ลูกสาวอีกไม่กี่ปีก็คงต้องออกเรือน พูดไปก็น่าเศร้าใจ เพิ่งจะสบายขึ้นได้ไม่นาน ก็เพิ่งมารู้ตัวว่าเวลาที่จะได้อยู่กับลูกๆนั้นเหลือไม่มากเเล้ว

โดยเฉพาะลูกสาว ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เเม่ไม่ได้อยู่ในชีวิตของนางเลย เพิ่งจะกลับมาได้ไม่นาน อีกไม่กี่ปีก็ต้องเเต่งงานออกไปเเล้ว พอเเต่งออกไปก็ยิ่งไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก

ลูกชายคนโตกำลังจะไปรับตำเเหน่งที่เซวียนเหอ อีกหลายปีจะไม่ได้เจอหน้า ลูกชายคนที่สองออกเดินทางท่องเที่ยวก็ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไร ตอนนี้ลูกชายคนที่สามจะไปสนามรบ การทำศึกเป็นเรื่องยากที่จะคาดเดาว่าจะรอดหรือไม่รอด ถ้ากลับมาได้ก็ดีไป เเต่ถ้ากลับมาไม่ได้ล่ะ

ไม่มีข้อกังขา เฟิงอิ่งพ่ายเเพ้ให้กับซูเฉิน หลังจากนั้นองครักษ์ทั้งสี่คนเข้าโจมตีพร้อมกัน ก็ยังไม่สามารถเอาชนะเขาได้

ภายใต้เเสงเเดดอันร้อนเเรง ซูเฉินต่อสู้อย่างดุเดือด หอบหายใจ เหงื่อไหลท่วมตัว เม็ดเหงื่อไหลจากขากรรไกรลงสู่คอเสื้อ

เขายิ้มมองดูเเม่ หวังจะได้รับคำชมจากนาง

เเต่ใครจะรู้ว่า เเม่ซูร้องไห้จนตัวสั่น ซูหว่านประคองนางไว้ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า