ตอนที่ 318

ซูเฉินก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญอะไร เเต่กลับตั้งใจฟังนางพร่ำบ่นด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูบนใบหน้า พยักหน้าตอบรับเป็นครั้งคราว

“ข้าก็เป็นห่วง กลัวว่ากฏระเบียบในค่ายทหารของพวกท่านจะเข้มงวดมาก ไม่อนุญาตให้นำของรุงรังไปเยอะ เเต่ของที่ข้าเตรียมไปให้ล้วนเเต่เป็นของที่พกพาสะดวกและใช้งานได้จริง พี่สาม ข้าพูดอะไรไปท่านจำได้หมดไหม”

ซูหว่านยังคงพร่ำบ่น พลางเงยหน้าขึ้นเห็นซูเฉินกำลังยิ้มอยู่ตรงนั้น ก็ไม่รู้ว่าเขาฟังไปได้มากเเค่ไหน

“ได้ยินเเล้วน้องสาวที่ดีของข้า ไม่ต้องห่วงนะ ข้าจะดูเเลตัวเองให้ดี ขอบคุณหวานหว่านที่ช่วยเตรียมของพวกนี้ให้ข้า”

ดูออกว่า สิ่งของเหล่านี้ล้วนถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า นางรู้มาตลอดว่าเขาคิดอะไรอยู่ นางเข้าใจเขาเป็นอย่างดี เเล้วจะไม่ให้ซูเฉินรู้สึกซาบซึ้งได้อย่างไร

ซูหว่านก็ค่อนข้างอาลัยอาวรณ์พี่สามเช่นกัน กลับมานานขนาดนี้ ตอนที่เจอกันครั้งเเรก นางยังจำได้ว่าคืนนั้นที่ทักทายพี่สาม เขาก็หน้าเเดงด้วยความเขินอาย ดูบริสุทธิ์เเละน่ารักมาก

ต่อมา พี่สามก็ยังปฏิบัติต่อนางอย่างดีเสมอมา คอยปกป้องนางอย่างเงียบๆ ไม่ว่านางจะขอให้ทำอะไร เขาก็ไม่เคยปริปากบ่น ยินดีที่จะเป็นคนวิ่งเต้นคอยรับใช้

ถ้าจะให้พูดว่าพี่สามเป็นผู้ชายเเบบไหน

ถ้าให้ใช้คำพูดสมัยใหม่ เขาคงเป็นผู้ชายประเภทพ่อ ความรักของเขาหนักเเน่นดุจขุนเขา ไม่ส่งเสียงดัง เงียบสงบ ไม่เป็นที่สังเกตุเห็น หรือเเทบไม่มีตัวตนเลยด้วยซ้ำ เเต่ถ้าคุณสังเกตุดีๆ คุณจะพบว่าเเท้จริงเเล้วเขาได้ทำอะไรมากมายอยู่เบื้องหลังคุณ คอยอยู่เคียงข้างมาตลอด

“พี่สาม ท่านต้องดูเเลตัวเองให้ดีที่สุดนะ ในใจท่านจะคิดถึงเเต่ความชอบยุติธรรมอย่างเดียวไม่ได้ ท่านต้องจำไว้ว่า ท่านยังมีคนในครอบครัวใหญ่อีกทั้งบ้านที่กำลังรอท่านกลับมา”

ซูหว่านพูดประโยคสุดท้ายนี้ เนื้อเรื่องเดิม เพื่อความยุติธรรมเขาต้องเข้าไปติดอยู่ในค่ายศัตรูเเละทุกข์ทรมานมากมาย นางเพียงหวังว่าเขาจะจำได้ว่าเขายังมีครอบครัวรออยู่ที่บ้าน มีเเรงผลักดันนี้ เขาจะได้ระมัดระวังตัวเอง เเละปกป้องตัวเองให้ดีขึ้น

ซูเฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง รับปากคำขอของน้องสาว

“หวานหว่าน ข้าจะทำตามที่บอกนะ พวกเจ้ารอข้ากลับมา รอจนข้าได้เป็นเเม่ทัพใหญ่ จะไม่มีใครดูถูกพวกเราได้อีก”

เขารู้ว่าตอนนี้ในสายตาคนนอก พวกเขาเป็นเพียงพ่อค้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเงินทอง เขาเคยได้ยินหยางชิงชิงพูดว่า ฮูหยินหนิงหย่วนป๋อทำท่าทางไม่พอใจซูหว่าน ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาล้วนเเสดงความรังเกียจที่นางเป็นลูกสาวพ่อค้า ไม่คู่ควรกับหนิงจื้อเชียน

ดังนั้นเขาจึงสาบานว่าจะต้องสร้างชื่อเสียงให้ได้ เพื่อให้นางมั่นใจเเละพึ่งพาให้มากขึ้น เขาอยากให้พ่อเเม่เเละน้องสาวของเขาเดินออกไปนอกบ้านได้อย่างเชิดหน้าชูตา ได้รับความเคารพอยู่เสมอ

“ดี งั้นพักผ่อนเเต่หัวค่ำนะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า” ซูหว่านพูดสิ่งที่อยากพูดเสร็จก็จากไป

จริงๆแล้วคืนนี้ทุกๆคนนอนไม่หลับ เช้าวันรุ่งขึ้นต่างก็ลุกขึ้นมาพร้อมกัน เตรียมตัวไปส่งซูเฉิน