ตอนที่ 333

ทว่าซูหว่านก็ได้เตรียมของบางอย่างให้เขาไว้เช่นกัน ทั้งเครื่องประดับหยก กำไลหยก และเครื่องประดับอื่น ๆ ที่นางคัดสรรบรรจุลงหีบ ด้วยเกรงว่าเมื่อเขาเดินทางถึงเซวียนเหอแล้ว ย่อมต้องคบค้าสมาคมกับเหล่าขุนนางท้องถิ่นอยู่เสมอ ยามไปเยี่ยมเยือนบ้านเรือนผู้ใด จะได้ไม่ไปมือเปล่า หรือหยิบของกำนัลที่ดูสมฐานะออกมาไม่ได้

ที่ให้นำเครื่องประดับไปด้วยนั้น ด้วยคิดว่าหากเขาได้พบพานสตรีที่ถูกใจ จะได้มีของมอบให้เป็นของกำนัลได้

ซูหว่านช่างคิดการณ์ไกลและรอบคอบ นางคิดเผื่อทุกความเป็นไปได้ไว้ให้เขาหมดแล้ว

พ่อซูกลับมาถึงเซียงโจวก่อนหน้าที่บุตรชายคนโตจะเดินทางไปรับตำแหน่งหนึ่งวัน ทั้งยังนำข้าวเปลือกหนักหลายร้อยชั่งกลับมาด้วย ซึ่งเป็นข้าวใหม่ของปีนี้

นอกจากนี้ พริกในแปลงของซูอวิ๋นเมื่อสุกแดงแล้ว ก็นำไปตากแห้งและบดเป็นพริกป่นได้หลายไห เขาก็ขนกลับมาด้วยเช่นกัน

เมื่อมาถึงเซียงโจวแล้วนั่นเอง เขาจึงได้รู้ว่าช่วงเวลาที่ตนไม่อยู่นั้น เกิดเรื่องราวขึ้นมากมายเพียงใด

บุตรชายคนที่สามของเขาถึงกับไปเป็นทหาร ป่านนี้คงจะถึงสนามรบแนวหน้าแล้ว

ทว่าเขาไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือโกรธเคืองอย่างที่คิด ตรงกันข้าม กลับรู้สึกปลาบปลื้มและภาคภูมิใจอย่างคาดไม่ถึง

การรับใช้บ้านเมืองนับเป็นเกียรติยศอันสูงส่งสำหรับลูกผู้ชาย หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาก็พลอยได้หน้าไปด้วย เขาภูมิใจในตัวบุตรชายยิ่งนัก

เมื่อเห็นว่าพ่อซูคิดได้เช่นนี้ ความกังวลใจเพียงหนึ่งเดียวที่แม่ซูอยู่ก็พลันสลายไปสิ้น

……

ในวันที่ซูจิ่งออกเดินทางไปรับตำแหน่ง คนในครอบครัวก็ยังคงมาส่งเขาที่ประตูเมืองเช่นเคย กระทั่งผู้ตรวจการเซียงโจวและราชเลขาก็ยังเดินทางมาส่งเขาด้วย

ซูจิ่งคุกเข่าคำนับลาบิดามารดาที่หน้าประตูเมือง โขกศีรษะให้พวกท่านสามครั้ง เพื่อแสดงความกตัญญู

ไม่มีการเอื้อนเอ่ยคำอำลาให้มากความ เพราะยิ่งพูดไปก็มีแต่จะยิ่งเพิ่มความเศร้าโศกให้แก่กัน ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้า ซูจิ่งทิ้งท้ายไว้เพียงคำว่ารักษาตัวด้วย ก่อนจากไป เขายังลูบศีรษะของซูหว่านแล้วกล่าวกับนางว่า

“ยามว่างก็เขียนจดหมายมาหาพี่บ้าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสุขหรือเรื่องทุกข์ พี่ก็หวังว่าจะได้แบ่งปันไปพร้อมกับเจ้า”

ซูหว่านซาบซึ้งใจจนเกือบจะหลั่งน้ำตา นางพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วจึงยืนมองส่งขบวนเดินทางลับสายตาไปพร้อมกับครอบครัว

บัดนี้ซูจิ่งก็จากไปแล้ว ในยามปกติพี่สี่ก็ต้องไปดูแลกิจการที่โรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซี พี่ห้าเองก็มีเรื่องของตนให้วุ่นวาย เพียงชั่วพริบตา ก็รู้สึกว่าในบ้านเงียบเหงาลงไปมาก

ส่วนหยางชิงชิง ช่วงนี้กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งรัก นางจึงออกไปนัดพบกับคุณชายที่ชื่อเยี่ยรุ่นเจ๋ออยู่บ่อยครั้ง