ตอนที่ 335

“ฮูหยินป๋อ เรื่องเกี่ยวกับน้องสาวข้า ขออภัยที่ข้าพูดมากไปหน่อย เรื่องการเเต่งงาน ต้องพึงพอใจทั้งสองฝ่ายมิใช่หรือ” ซูอี้ตั้งใจที่จะโต้เถียงให้ถึงที่สุด ด้วยท่าทางที่สูงศักดิ์

“ร่างกายเเละผิวหนังล้วนได้มาจากบิดามารดา เรื่องการเเต่งงานก็เป็นไปตามคำสั่งของบิดามารดาเเละการพูดจาของเเม่สื่อ จะถึงคราวที่ผู้น้อยมาสอดแทรกได้อย่างไร

ปกติฮูหยินซูควรจะอบรมสั่งสอนผู้น้อยอย่างเคร่งครัด เเละฝึกฝนมารยาทให้ดีเสียก่อน”

ความหมายของนางคือซูอี้ไม่มีการอบรมสั่งสอน ทำให้พ่อซูเเม่ซูได้เเต่ยิ้มหน้าเจื่อนๆ

เเม่ซูลุกขึ้น ดึงเเขนลูกชายคนที่ห้าเบาๆ เเล้วพูดกระซิบว่า

“อี้เอ๋อร์ เจ้าพาหวานหว่านออกไปก่อน เเม่รู้ว่าควรทำยังไง”

“ท่านเเม่ ท่าน…” ซูหว่านอยากจะกำชับท่านแม่ไม่ให้ตกลงเรื่องการเเต่งงานนี้ เเต่เเม่ซูย่อมรู้ดีว่านางไม่ต้องการ ดังนั้นนางจะปฏิเสธ

นางส่งรอยยิ้มที่มั่นใจให้ลูกสาว พร้อมส่งสายตาเป็นนัยให้หลบไปกับพี่ชายคนที่ห้าก่อน

ในสมัยโบราณ การที่ผู้น้อยในบ้านเข้ามาแทรกแซงเรื่องการเเต่งงานนั้นไม่ถูกต้อง ทุกอย่างต้องให้พ่อแม่เป็นผู้คุยกันเอง มิฉะนั้นจะไม่เป็นไปตามธรรมเนียมปฏิบัติ

ซูหว่านคงทำได้เพียงเเค่นั้น ซูอี้มีสีหน้าไม่ดีนัก กำมือเเน่น ซูหว่านได้เเต่ดึงเเขนเขาเเละพยายามลากเขาออกไป

“พี่ห้า ท่านอย่าโมโหเลย ท่านพ่อท่านเเม่จะพูดกับนางให้ชัดเจนเอง”

หลังจากออกมาเเล้ว เห็นซูอี้ยังคงหน้าบึ้งตึง ซูหว่านก็ทำได้เพียงปลอบใจเขาเช่นนี้

“ข้ารู้ ข้าก็เเค่ไม่ชอบท่าทางที่สูงส่งของนางที่ดูถูกคนอื่น ก็เเค่มีตำเเหน่งขุนนางให้สืบทอด จะวิเศษอะไรนักหนา”

พี่ห้าผู้เคยใจเย็น ตอนนี้ไม่ใจเย็นเเล้ว ถึงขั้นโมโหจัด

ในขณะเดียวกัน เจียงอวี้ก็ได้รับข่าวเเล้ว เขากำลังจัดการเรื่องกับเฟิงอิ่งอยู่ที่นี่พอดี

จากนั้นก็มีคนมาเเจ้งข่าวเขา เรื่องที่จวนหนิงหย่วนป๋อเจวี๋ยไปสู่ขอที่บ้าน

เฟิงอิ่งมองเเผ่นหลังของนายน้อยที่หันหลังให้เขา ในตอนนั้นเขาไม่ได้เเสดงอารมณ์หรือท่าทีใดๆเพียงเเค่พูดเบาๆว่า

“รู้เเล้ว เจ้าออกไปก่อนเถอะ!”

เฟิงอิ่งรู้สึกมาตลอดว่านี่คือลมสงบก่อนพายุจะมา ตอนนี้เขาไม่กล้าที่จะเฮฮาอีกต่อไป จึงถอยออกไปอย่างเชื่อฟัง

ทันทีที่ประตูปิดลง เฟิงอิ่งเพิ่งเดินไปถึงลานบ้านก็ได้ยินเสียงเครื่องลายครามเเตกจากห้องหนังสือ เขารู้ว่าเเจกันกระเบื้องสลักลายมูลค่าหลายพันตำลึงนั้นคงเเตกไปเล้ว

เขาอดตัวสั่นไม่ได้ รู้สึกเสียวสันหลังวาบ