ตอนที่ 338

“ท่านป๋อน้อย น้องสาวของข้าไม่ได้มีใจให้ท่าน ขอท่านโปรดหาคู่ครองใหม่เถิด อย่าได้มารบกวนอีกเลย”

หนิงหย่วนป๋อเองก็หน้าบึ้งตึง ดูท่าทางโกรธจัด

ซูอี้จากไปไม่นาน เด็กรับใช้หน้าประตูเรือนก็รีบมารายงานว่า

“ท่านป๋อ ท่านป๋อ ในบ้านมีเเขกสูงศักดิ์มาพบขอรับ!”

“วุ่นวายอะไรนักหนา ดูสิเหมือนตัวอะไร ในเซียงโจวยังมีใครที่มียศศักดิ์สูงกว่าพวกเราอีกเหรอ” จวนหนิงหย่วนป๋อเจวี๋ยนี่ช่างสมคำร่ำลือจริงๆ

แต่ละคนล้วนถือตัว มองคนอื่นต่ำต้อย

“คนที่มาบอกว่า เป็นซื่อจื่อเเห่งจวนเจียงกั๋วกงขอรับ!”

“อะไรนะ เจ้าว่าใครนะ” หนิงหย่วนป๋อได้ยินไม่ชัด หรือจะพูดให้ถูกคือเขาคิดว่าได้ยินผิดไป

เด็กรับใช้หน้าประตูเรือนหยิบป้ายหยกฝังทองออกมา บนนั้นสลักคำว่าจวนเจียงกั๋วกงสี่ตัวอักษรใหญ่

“เขาบอกว่าเป็นซื่อจื่อของจวนเจียงกั๋วกงจากเมืองหลวง มาหาท่านป๋อน้อยของเราขอรับ”

คนในตระกูลหนิงได้ยินชื่อเจียงกั๋วกงก็ตกใจไปตามๆกัน คิดในใจว่าเจียงกั๋วกงอยู่ไกลถึงเมืองหลวง เเถมตอนนี้ยังนำทัพออกรบอยู่ที่เเนวหน้า

จู่ๆลูกชายของเขามาที่นี่ได้อย่างไร มันช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย

เเต่ว่า ป้ายหยกที่แสดงฐานะนี้ก็บ่งบอกทุกสิ่งทุกอย่างเเล้ว

หนิงจื้อเชียนได้ยินว่ามาหาตัวเอง ก็มองหน้าพ่อแม่อย่างงุนงง ไม่เเน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น

หนิงหย่วนป๋อเป็นคนเเรกที่ตั้งสติได้ เเละรีบสั่งเด็กรับใช้ว่า

“รีบไปเชิญซื่อจื่อเข้ามาเร็ว พวกเจ้าจัดเตรียมสถานที่ตรงนี้ให้เรียบร้อย เเล้วชงชาที่ดีที่สุดมารับรองด้วย”

เจียงกั๋วกงเป็นถึงขุนนางขั้นหนึ่ง ส่วนเขาเป็นขุนนางขั้นสาม จึงทำได้เพียงต้อนรับด้วยความสุภาพเเละนอบน้อม

หนิงหย่วนป๋อจึงพาหนิงจื้อเชียน ภรรยาเเละลูกสาวไปที่โถงด้านหน้าเพื่อต้อนรับ

วันนี้เจียงอวี้สวมชุดคลุมหรูหราสีม่วงทอง ดูภูมิฐานเเละสง่างามมาก เรียกได้ว่าเหมาะสมกับฐานะอันสูงศักดิ์ของซื่อจื่อเเห่งจวนเจียงกั๋วกงเป็นอย่างยิ่ง

เเต่ทว่า สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนักดูมืดครึ้ม ให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อหนิงจื้อเชียนเห็นชัดๆว่าเป็นเจียงอวี้ ใบหน้าของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไป ในตอนเเรกเขายังคงยิ้มเเย้มอย่างเหมาะสม อยากจะทำความรู้จักกับเเขกผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวงคนนี้ให้ได้ เผื่อในอนาคตจะได้มีเส้นสายที่ดี