ตอนที่ 345

และในยามนี้เอง โอกาสของมู่หรงเซิงก็มาถึง เขาร้องขออาสาออกรบด้วยตนเอง เมื่อถึงสนามรบด้วยการช่วยเหลือของเจียงอวี้ ก็สร้างผลงานและความดีความชอบอย่างต่อเนื่อง

ครั้นเมื่อกลับมา ฮ่องเต้จึงเริ่มสนพระทัยในตัวโอรสองค์นี้ ในยามนั้น ด้วยบุญคุณช่วยชีวิตที่กู้เย่ว์มีต่อเจียงอวี้ มู่หรงเซิงจึงได้รับการสนับสนุนจากจวนเจียงกั๋วกงอย่างเป็นธรรมดา ราวกับพยัคฆ์ติดปีก

ในช่วงหลัง มู่หรงเซิงไม่เพียงแต่แสดงความสามารถด้านวรยุทธ์อันสูงส่ง แต่ยังเริ่มสำแดงฝีมือในการจัดการราชกิจอีกด้วย ทั้งซูจิ่งและซูเฉินแห่งตระกูลซูต่างก็เข้าร่วมกับฝ่ายของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการสนับสนุนด้านการเงินจากกู้เย่ว์ที่ช่วยเลี้ยงดูเหล่ามือสังหารและคนสนิท มอบเป็นกองหนุนอันมั่นคงให้แก่เขา

อีกทั้ง ฮ่องเต้มีโอรสถึงเจ็ดองค์ มีเพียงมู่หรงเซิงเท่านั้นที่สามารถแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ได้

ด้วยความพยายามของซูจิ่งและเจียงอวี้ เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้ทรงอิทธิพลหลายคนก็เริ่มสนับสนุนมู่หรงเซิง อาจกล่าวได้ว่าเขาคือผู้ที่มหาชนล้วนคาดหวัง

บทสรุปก็คือมู่หรงเซิงขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ กู้เย่ว์ขึ้นเป็นฮองเฮาผู้เป็นแบบอย่างของแผ่นดิน

“มิต้องมากพิธี อยู่ข้างนอกเรียกข้าว่าคุณชายเซิงก็พอ”

“พ่ะย่ะค่ะ!” เจียงอวี้โค้งคำนับเล็กน้อย

แม้ปากจะบอกว่ามิต้องมากพิธี แต่ฝ่ายหนึ่งคือองค์ชาย ความเคารพนบนอบที่พึงมีก็ยังคงต้องมี

ในนิยายต้นฉบับ มู่หรงเซิงก็เป็นผู้ที่มีอัธยาศัยดี ให้เกียรติผู้มีความสามารถ และสุภาพอ่อนน้อมต่อผู้ที่เขาต้องการจะผูกมิตรด้วยเสมอ

เจียงอวี้คือคนแรกที่เขาต้องการจะผูกมิตร เมื่อได้พบพานกันแล้ว การจะนั่งสนทนากันสักหน่อยย่อมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อซูหว่านได้ยินฐานะของเขา ก็ย่อมต้องย่อกายคารวะตามธรรมเนียม

“พี่เซิง ท่านนี้คือ?” กู้เย่ว์เหลือบมองเจียงอวี้แล้วเอ่ยถามมู่หรงเซิง

นางเรียกขานสนิทสนมถึงเพียงนี้ ดูท่าแล้วความสัมพันธ์ของคนทั้งสองคงจะพัฒนาไปได้ด้วยดี

มู่หรงเซิงได้ยินดังนั้น จึงยิ้มพลางอธิบายว่า

“ท่านนี้คือซื่อจื่อแห่งจวนเจียงกั๋วกง เจียงอวี้”

เมื่อกู้เย่ว์ได้ยินคำว่าเจียงกั๋วกง ในใจก็กระจ่างแจ้งทันทีว่า ซื่อจื่อผู้นี้คือคนที่จำเป็นต้องผูกมิตรด้วย

“เจียงซื่อจื่อ!” กู้เย่ว์เองก็ทำความเคารพเขาเช่นกัน

เจียงอวี้โค้งคำนับเล็กน้อยเพื่อตอบรับตามมารยาท

กู้เย่ว์ก็หันไปมองซูหว่าน ซูหว่านส่งยิ้มให้แก่นาง ในใจของกู้เย่ว์เกิดความสงสัย ซูหว่านไปรู้จักกับซื่อจื่อแห่งจวนเจียงกั๋วกงได้อย่างไร แล้วยังมานัดพบกันตามลำพังอีก?

“เจียงซื่อจื่อ การได้พบพานก็นับเป็นวาสนา ท่านย้ายมานั่งสนทนากับพวกเราที่นี่ดีหรือไม่?” มู่หรงเซิงเอ่ยเชิญชวนด้วยตนเอง