ตอนที่ 362

เจียงอวี้นั้นกระวนกระวายจริงๅ ประหนึ่งเด็กน้อยที่ไร้หนทาง

ท่านตาเป็นผู้ที่เจียงอวี้สนิทสนมที่สุด แม้แต่บิดาก็ยังมิอาจเทียบ ท่านแทบจะเลี้ยงเขาด้วยตนเอง สอนทั้งวิชาและความรู้ด้วยตัวเอง มีบุญคุณต่อเขายิ่งนัก

ท่านตาเมื่อคราวก่อนยังแข็งแรงดี ไม่รู้ว่าเหตุใดร่างกายจึงทรุดลงปีแล้วปีเล่า พละกำลังก็ไม่ดีเท่าเมื่อก่อน อีกทั้งยังหาสาเหตุมิได้ ต้องพึ่งหมอเทวดาซุนคอยปรับสมดุลร่างกาย บัดนี้เจียงอวี้ก็กำลังรับช่วงดูแลสำนักเฟิงเย่ว์กระจายอำนาจให้เป็นกลางทั่วกัน ทั้งๆที่ก่อนจากมาอาการท่านตายังดีอยู่แท้ๆ หมอเทวดาซุนก็บอกว่าทรงตัวได้ เหตุใดอยู่ๆจึงป่วยหนักถึงเพียงนี้ ถึงขั้นไร้หนทางเยียวยา

เรื่องนี้เห็นทีต้องมีเงื่อนงำ แต่ไร้หลักฐานแน่ชัด ครั้นเจียงอวี้ได้รับสาร ก็ข่มใจมิให้โศกเศร้าหรือโกรธเกรี้ยว ฝืนตนให้สุขุม ไม่อย่างนั้นแล้วจักเสียระบบ

เขานึกถึงยามที่ออกจากสำนักเฟิงเย่ว์เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ท่านตายังยิ้มร่าถามว่ามีสตรีในดวงใจหรือไม่ รีบพามาให้ดูหน้าเสียหน่อย เขาเองยังหยอกล้อว่าขอให้ได้พบหลานสะใภ้ก่อนตาย จะได้จดจำไว้ คราเมื่อฝังลงดินจะได้ช่วยคุ้มครองนางด้วย

หลังจากเจียงอวี้อ่านจดหมายได้ไม่นาน ซูหว่านก็มาถึง เขาได้สั่งเตรียมรถม้า ผู้คนพร้อมสรรพ รอเดินทางได้ทุกเมื่อ

ซูหว่านเมื่อได้ยินข่าว ก็ตั้งตัวมิทันเช่นกัน ทว่าแม้กระนั้นนางก็มิได้ลังเลแม้แต่น้อย ตอบรับโดยพลัน

“ได้ ข้าจะไปพบท่านตากับท่าน อย่าเพิ่งร้อนใจ เราจะออกเดินทางทันที ข้าจะให้หลิวอวิ๋นไปแจ้งพี่ซูเย่าไว้”

ซูหว่านลูบระหว่างคิ้วเขาเบาๆ เพื่อให้ใจเขาสงบ แล้วหันไปเรียกหลิวอวิ๋นกับหลิวอิ๋งมา

นางสั่งให้หลิวอวิ๋นไปแจ้งข่าวกับซูเย่าเรื่องที่นางจะเดินทาง ส่วนหลิวอิ๋งให้รีบจัดเตรียมสัมภาระเพื่อเดินทางไปยังจงโจว

เจียงอวี้เห็นนางตอบรับรวดเร็วถึงเพียงนี้ ก็รู้สึกอบอุ่นในดวงใจ

เขายืนนิ่งอยู่ที่ประตู แขนตกไร้เรี่ยวแรง หลับตาลงแล้วถอนหายใจลึก ครั้นลืมตาอีกครั้ง ดวงตาก็แปรเปลี่ยนเป็นแววอาฆาต

อวี้อู๋ซาง เรื่องนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับเขาเป็นแน่ บัดนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่บัญชีเก่าใหม่จะต้องสะสาง

เขาสะสมอำนาจในสำนักเฟิงเย่ว์มานาน ผู้อาวุโสหลายคนล้วนอยู่ข้างเขา เขาจึงกล้าทำการโดยไร้ความเกรงกลัว

หากเรื่องของท่านตาเป็นอุบายของเขาจริงๆ ถ้าอย่างนั้นเส้นทางสู่จงโจวนี้จักต้องเต็มไปด้วยอันตราย

เขาจักต้องเผชิญกับพายุโลหิตหลายระลอก หากแต่ต้องขออภัย ที่จำต้องดึงซูหว่านเข้ามาพัวพัน ใจเขารู้สึกผิดและสับสน คนหนึ่งคือสตรีอันเป็นที่รัก อีกคนคือครอบครัว ผู้หนึ่งไม่อยากให้เจ็บ อีกคนไม่อยากให้ค้างคา คงต้องมอบชีวิตปกป้องเท่านั้น