ตอนที่ 369

ใบหน้าของเจียงอวี้ซีดขาวเล็กน้อย ริมฝีปากก็ขาวซีด เขาหลับตาพักผ่อนตลอดทาง

ภายนอกหิมะตกหนัก บนถนนมีหิมะขาวโพลน

ฝั่งของซูหว่าน พอฟ้าสางก็ออกเดินทางกันอีกครั้ง นางหยิบเสื้อคลุมมาห่อหุ้มร่างกายจนมิดชิด

คาดไม่ถึงว่าหิมะจะตกหนักถึงเพียงนี้ ผ่านไปทั้งคืนแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด บนพื้นเต็มไปด้วยหิมะที่ทับถมกัน หนาวกว่าเมื่อวานเสียอีก

ใบหน้าของซูหว่านแข็งจนแดงก่ำ นางใช้เสื้อคลุมห่อหุ้มร่างกายจนมิดชิด

หลังจากขึ้นม้าอีกครั้ง คราวนี้นางเลือกที่จะนั่งซ้อนท้ายหลิวอวิ๋น เพื่อที่ว่าเมื่อม้าเริ่มวิ่งควบทะยานไปเบื้องหน้า นางจะได้ไม่ต้องปะทะกับลมเหนือที่พัดมา

จากที่นี่ไปยังแม่น้ำโม่ไม่ไกลแล้ว อย่างมากก็อีกหนึ่งชั่วยามก็ถึง

เมื่อเดินทางมาได้ครึ่งทาง บนท้องฟ้าพลันปรากฏนกเหยี่ยวตัวหนึ่งบินมา มันบินวนอยู่เหนือกลุ่มของซูหว่านสามรอบ จากนั้นจึงส่งเสียงร้องก้องกังวานสามครั้งติดต่อกัน ดังแหวกอากาศ

เหล่าองครักษ์ต่างหยุดม้าและแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า หลังจากได้ยินเสียงร้องครั้งที่สาม ทุกคนต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยมิได้นัดหมาย

หลิวอวิ๋นยิ้มออกมา ซูหว่านไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น จึงได้แต่สะกิดหลังนางอย่างงุนงง

องครักษ์ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยปากไขข้อข้องใจให้นางพอดี

“นี่คือนกเหยี่ยวที่นายน้อยฝึกฝนด้วยตนเอง มีไว้สำหรับส่งข่าวโดยเฉพาะ หากมันร้องสองครั้งหมายถึงประสบภัย แต่ถ้าร้องสามครั้งแสดงว่าปลอดภัยดี ในยามนี้นายน้อยน่าจะพ้นขีดอันตรายแล้ว คุณหนูหกวางใจได้แล้วขอรับ”

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ซูหว่านก็ยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้น และหัวเราะออกมา

“เขาชนะแล้วใช่หรือไม่? เช่นนั้นก็ดีจริง ๆ สมแล้วที่เป็นเขา!”

นางรู้อยู่แล้วว่า เจียงอวี้เองก็เป็นบุตรแห่งโชค ย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องร้ายขึ้นได้

“เช่นนั้นพวกเรารีบไปกันเถิด ข้าหนาวจะแย่อยู่แล้ว”

เมื่อความกังวลในใจของซูหว่านคลายลงแล้ว นางก็สามารถพูดคุยได้อย่างสบายใจ

คณะเดินทางมุ่งหน้าต่อไปอีกครั้ง หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงริมฝั่งแม่น้ำโม่ ที่นี่ไม่มีการเรียกขานว่าลำน้ำ สายน้ำทั้งหมดล้วนถูกเรียกว่าแม่น้ำ แน่นอนว่าทะเลก็ยังคงเป็นทะเล

เมื่อมองไปยังแม่น้ำโม่ ก็เห็นว่าสองฟากฝั่งนั้นกว้างขวาง บนผืนน้ำมีเรือน้อยใหญ่จอดเทียบท่าอยู่แน่นขนัด ที่ท่าเรือผู้คนกำลังวุ่นวายอยู่กับการขนถ่ายสินค้า

องครักษ์ผู้หนึ่งเดินไปยังท่าเรือ เข้าไปกระซิบกระซาบกับผู้ดูแลสองสามคำ พร้อมทั้งหยิบป้ายประจำเอวออกมาให้เขาดู

องครักษ์ผู้หนึ่งเดินไปยังท่าเรือ เข้าไปกระซิบกระซาบกับผู้ดูแลสองสามคำ พร้อมทั้งหยิบป้ายแขวนเอวออกมาให้เขาดู

ผู้ดูแลเห็นดังนั้นก็เปลี่ยนเป็นนอบน้อมถ่อมตนขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบรุดไปยังเรือสำเภาที่หรูหราที่สุดเพื่อแจ้งข่าว