ตอนที่ 376

ทว่า นางกลับหยิบมันขึ้นมาดมก่อน กลิ่นหอมนั้นยังคงเป็นกลิ่นไม้จันทน์ที่บริสุทธิ์ยิ่ง ทว่าในชั่วพริบตาเดียว ซูหว่านก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะตาลายขึ้นมา

เป็นเพราะนางสูดดมเข้าไปเต็มแรง กลิ่นนั้นจึงรุนแรงเป็นพิเศษ นางอดที่จะเอนกายไปด้านหลังไม่ได้ โชคดีที่ซุนหลิงเอ๋อร์ประคองนางไว้ได้ทัน

“เจ้าเป็นอะไรไป?”

น้ำเสียงของซุนหลิงเอ๋อร์ร้อนรน ซูมู่เองก็ร้อนใจตามไปด้วย เขารีบยื่นมือออกไปเพื่อจะประคองนาง แต่เพราะอยู่คนละฝั่งจึงมิอาจคว้าตัวนางได้ทันท่วงที

“เกิดอะไรขึ้น?”

ซุนหลิงเอ๋อร์รีบรินน้ำถ้วยหนึ่งให้นางดื่ม จากนั้นจึงหยิบขวดยาขวดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ เทตัวยาออกมาสองเม็ดแล้วให้นางกินลงไป

“กินยานี้แล้วจะดีขึ้น เป็นยาที่ดีต่อร่างกาย กินแล้วเจ้าจะสบายตัวขึ้น”

เป็นจริงดังว่า เพียงชั่วครู่เดียว ซูหว่านก็เริ่มรู้สึกคลื่นไส้พะอืดพะอม นางยื่นกำไลให้แก่พี่รอง

“พี่รอง ข้ารู้สึกว่ากำไลวงนี้มีปัญหาเจ้าค่ะ!”

ซูมู่รับกำไลมาแล้วจรดลงที่ปลายจมูกของตนเพื่อดมกลิ่นดู ซุนหลิงเอ๋อร์คิดจะห้ามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ทว่า หลังจากที่ซูมู่ดมแล้ว เขากลับไม่รู้สึกผิดปกติใด ๆ เลย จุดนี้เองที่น่าประหลาดใจนัก

“เหตุใดข้าจึงไม่เป็นอะไร?”

“ให้ข้าดมดูบ้าง!” ซุนหลิงเอ๋อร์ยื่นมือออกไปขอกำไลจากเขา

ซูมู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมส่งให้แต่โดยดี ซุนหลิงเอ๋อร์ลองดมดูบ้าง นางเองก็ไม่เป็นอะไรเช่นกัน

“ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก เหตุใดหว่านหว่านดมแล้วจึงมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ แต่พวกเรากลับไม่เป็นอะไรเลย?”

ซุนหลิงเอ๋อร์เริ่มตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว