ตอนที่ 382

เจียงอวี้กล่าวแล้ว ไม่ว่านางจะรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เขาเชื่อใจนางและจะไม่ซักถามสิ่งใด เพียงประโยคนี้ก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ!

“เย่ชิงอู๋?” หมอเทวดาซุนได้ยินนามนี้ถึงกับตกตะลึง เขาจ้องมองซูหว่านอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา

“เจ้าไปรู้จักเย่ชิงอู๋ได้อย่างไร?”

เมื่อเห็นหมอเทวดาซุนตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ซูหว่านก็ถูกเขาถามจนจนมุมอีกครั้ง นางจึงได้แต่ปั้นแต่งเหตุผลขึ้นมาเฉพาะหน้า เพราะนางจำได้ว่าเย่ชิงอู๋ผู้นี้ก็เรียนวิชาแพทย์เช่นกัน แต่สิ่งที่ทำให้นางมีชื่อเสียงที่สุดคือการปรุงยาพิษ

“ที่จริงแล้ว เป็นเพราะข้าเคยได้ยินมาจากพ่อบุญธรรมเมื่อครั้งยังอยู่ที่ตระกูลกู้ เขาเดินทางค้าขายไปทั่วทุกสารทิศ จึงเคยได้ยินเรื่องราวของเหล่าผู้คนในยุทธภพมามากมาย วิชาพิษของเย่ชิงอู๋ผู้นี้มิใช่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วยุทธภพหรอกหรือ? เล่าลือกันว่าไม่มียาพิษใดที่นางถอนไม่ได้ ข้าเพียงคิดว่าหากไปหานาง อาจจะพอได้วิธีถอนพิษกลับมาก็เท่านั้น”

เย่ชิงอู๋นับว่ามีชื่อเสียงในยุทธภพอยู่บ้าง แต่เพราะนางเป็นผู้ใช้พิษ จึงไม่เหมือนหมอเทวดาซุนผู้มีเมตตาช่วยเหลือชาวโลก ชื่อเสียงของนางจึงค่อนข้างอยู่ในวงแคบ และไม่โด่งดังเท่าหมอเทวดาซุน

ยิ่งไปกว่านั้น ในอดีตทั้งสองคนเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน อีกทั้งยังมีเรื่องบาดหมางที่ยังมิได้สะสาง ส่งผลให้หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างก็คอยแข่งขันกันอยู่เสมอ คาดว่ายาของอวี๋อู๋ชางก็น่าจะซื้อมาจากนางในราคาสูง ทว่า ยาพิษของนางมิใช่ว่ากันว่าขายให้แก่ผู้มีวาสนาต่อกันเท่านั้นหรอกหรือ?

อวี๋อู๋ชางใช้เหตุผลใดจึงซื้อยาพิษจากนางมาได้?

เมื่อหมอเทวดาซุนได้ฟังคำอธิบายของซูหว่านแล้ว ก็รู้สึกว่าไร้ช่องโหว่ ดังนั้นจึงเชื่อคำนาง ทว่าสีหน้ากลับดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

“หมอเทวดาซุน ท่านรู้จักเย่ชิงอู๋ผู้นี้หรือ?” เจียงอวี้สังเกตจากสีหน้าของเขาแล้ว คาดว่าคนทั้งสองต้องรู้จักกันเป็นแน่

“ย่อมต้องรู้จักอยู่แล้ว ท่านย่าเย่ชิงอู๋ผู้นี้เป็นศิษย์น้องของท่านปู่ข้า เป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน!” ซุนหลิงเอ๋อร์พลันสอดปากขึ้นมา

เรื่องราวที่น่าสนใจนี้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ทุกสายตาจึงจับจ้องไปที่นาง หวังให้นางเล่าต่อไป

ทว่าซุนหลิงเอ๋อร์กลับยักไหล่ แล้วกล่าวอย่างจนปัญญา

“ข้ารู้เพียงว่าท่านปู่กับท่านย่าเย่ท่านนี้เป็นศิษย์ร่วมสำนัก และมีความแค้นส่วนตัวต่อกันอยู่บ้าง ส่วนเรื่องอื่นข้าก็ไม่ทราบแล้ว”

หมอเทวดาซุนรู้สึกร้อนตัวอยู่บ้าง เกรงว่าความลับของตนจะเก็บไว้ไม่อยู่ จึงรีบกล่าวแทรกขึ้นมาว่า

“อาอวี้เอ๋ย หรือเจ้าจะส่งคนกลุ่มหนึ่งคุ้มกันข้าเดินทางไปยังเขาเหลยหมิงสักเที่ยว เย่ชิงอู๋อาศัยอยู่ที่นั่น เพียงแต่นางมีนิสัยแปลกประหลาด เกรงว่าคงต้องให้ข้าออกหน้าด้วยตนเองจึงจะสำเร็จ เรื่องนี้มิได้ปิดบังอันใด พิษหลิงฉือนี้ก็มาจากฝีมือของนางเอง เมื่อสี่สิบกว่าปีก่อน สมัยที่ข้ากับนางยังเป็นศิษย์อยู่กับท่านอาจารย์ นางก็ได้เริ่มปรุงยาพิษชนิดนี้แล้ว วันนี้ที่แม่หนูซูเอ่ยถึงนางขึ้นมา ข้าจึงพลันนึกขึ้นได้ ที่แท้ข้าเคยได้ยินเรื่องยาพิษหลิงฉือมาจากนางเมื่อหลายปีก่อน เฮ้อ... ข้าเลอะเลือนไปแล้วจริง ๆ...”