ตอนที่ 46

สิ่งที่เขาให้ได้มีไม่มากนัก มีก็แต่สิ่งของนอกกายเหล่านี้

มนุษย์บนโลกใบนี้หลักๆ มีความต้องการอยู่แค่สี่อย่างเท่านั้น นั่นก็คือ เสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง การมอบชีวิตที่สุขสบายให้แก่พวกเขา ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

“ไม่จำเป็นหรอก ครอบครัวของเราไม่ใช่พวกที่ชอบทวงบุญคุณ เงินทองที่ได้มาจากผู้อื่น สุดท้ายแล้วใช้ไปก็ไม่สบายใจ อีกอย่าง การช่วยท่านก็เป็นความตั้งใจแน่วแน่ของน้องสาวข้า เงินค่ายาก็เป็นนางที่ออก ข้าแค่อาศัยท่านฝึกฝีมือก็เท่านั้นเอง ถ้าท่านอยากจะตอบแทนจริง ๆ ลองถามน้องสาวของข้าด้วยตัวเองสิ ว่านางต้องการอะไร!”

ไม่โลภเงินทอง คนแบบนี้ช่างหายากจริงๆ เจียงอวี้รู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก

ในโลกนี้ คนที่สามารถวางเฉยต่อสิ่งล่อลวงอย่างเงินทองได้นั้นหาได้ยากนัก

“เช่นนั้น เมื่อสะดวก ข้าจะไปถามน้องสาวท่านด้วยตัวเอง!”

“อีกไม่กี่วัน ข้าก็จะออกไปทำงานแล้ว หนึ่งเดือนจะกลับมาบ้านแค่สองครั้ง พอถึงตอนนั้นข้าจะไม่อยู่บ้าน แต่ข้าก็ได้เขียนข้อควรระวังต่างๆ ไว้ในกระดาษหมดแล้ว ถึงตอนนั้นน้องชายข้าทั้งสามคนจะดูแลท่านเป็นอย่างดี พวกเราเป็นคนซื่อสัตย์ เมื่อตัดสินใจช่วยท่านแล้วก็จะดูแลจนท่านหายดี!”

ที่แท้ซูมู่กำลังเขียนข้อควรระวังสำหรับผู้ป่วยอยู่นั่นเอง

“ขอบคุณมาก ถึงตอนนั้นยาต่างๆ ที่บ้านตระกูลซูนำมาใช้ อาหารที่กินไป ค่ารักษาพยาบาลที่หมอทั่วไปเรียกเก็บ ท่านหมอซูช่วยทำรายการออกมาด้วยให้ข้าด้วย ข้าจะจ่ายเงินให้ท่านตามที่เห็นสมควร การที่ท่านรักษาคนป่วย ข้าจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ ย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้อง!”

เจียงอวี้ยังถือว่ามีคุณธรรม ซูมู่เลิกคิ้วขึ้น เมื่อเป็นค่ารักษาพยาบาล ก็สมควรรับไว้ เขาเองก็ไม่เกรงใจแล้ว อย่างน้อยนี่ก็เป็นคนไข้คนแรกอย่างเป็นทางการที่เขารักษาเอง การเก็บค่ารักษาก็ยังจำเป็นอยู่

แน่นอนว่าคนอื่นๆ ไม่รู้เรื่องการสนทนาของทั้งสองในห้อง ซูหว่านกับพี่ชายต่างก็กินเนื้อกันอย่างมีความสุข

พรุ่งนี้พี่สามจะขึ้นเขาไปตัดฟืน ส่วนพี่ใหญ่ พี่สี่ พี่ห้า และนางก็จะอยู่บ้านทำสบู่

นางยังไม่มีโอกาสปรึกษาพี่รองว่าสมุนไพรจีนชนิดใดดีต่อเส้นผม และสามารถนำมาใส่ในสูตรสบู่ได้

แต่ตอนนี้ก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกันดีกว่า

“หวานหว่าน สองสามวันนี้พี่จะช่วยงานเจ้าให้มากขึ้น อีกไม่กี่วันพี่ใหญ่ก็จะกลับไปยังสำนักศึกษาแล้ว ปีหน้าก็เป็นปีของการสอบราชการที่จัดขึ้นทุกๆ สามปี จะประมาทไม่ได้ ตั้งแต่นี้ไปจนถึงสิ้นปี คงต้องอยู่ที่สำนักศึกษาเพื่อทบทวนตำรา!”

วันหยุดของซูจิ่งใกล้จะหมดลงแล้ว ตลอดเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาได้ทำความรู้จักกับน้องสาวคนใหม่เป็นอย่างดี และเขาก็พอจะเข้าใจนิสัยของหวานหว่านแล้ว นางเป็นเด็กสาวที่ฉลาดและใสซื่อ มีจิตใจละเอียดอ่อน น่าเป็นห่วงน้อยกว่าเย่ว์เย่ว์เสียอีก