ตอนที่ 465

พวกเขาให้ความสำคัญกับมารยาทเป็นอย่างมาก เเต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกกดดันอะไรเลย การอยู่ร่วมกันจึงรู้สึกสบายเป็นพิเศษ

ฮูหยินเสิ่นดึงมือซูหว่านคุยตลอด ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ และยังพูดติดตลกว่า ถ้ามีลูกชายอีกสักคนก็คงจะดี

เเต่นางก็เเค่พูดเล่น ซูหว่านจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ก่อนหน้านี้ ซูอี้ได้วาดภาพให้เสิ่นชิงหลีหลายภาพ ภาพวาดของนางมีสองภาพตามที่ซูหว่านพูดไว้ ภาพหนึ่งถูกส่งไปให้พี่ชายใหญ่ที่เมืองโยว ส่วนอีกภาพถูกส่งกลับไปยังบ้านเกิดที่เมืองเซียงโจว เพื่อให้พ่อกับเเม่ของนางดู

นอกจากนี้ยังมีอีกภาพที่ซูหว่านกับนางอยู่ในภาพเดียวกัน ขณะที่กำลังเรียนการชงชา ซูอี้ที่อยู่ข้างๆไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ เเต่ได้บันทึกภาพเหตุการณ์นี้ไว้ เเล้วเสิ่นชิงหลีก็เอากลับบ้านไปแขวนไว้ในห้องโถงที่ลานบ้านของตัวเอง

คาดไม่ถึงมหาบัณฑิตได้เห็นเข้า เขาไม่เคยเห็นภาพวาดที่เหมือนจริงเเละมีชีวิตชีวาขนาดนี้มาก่อนเลย สามารถวาดอากัปกิริยาของหญิงสาวได้เหมือนจริง แม้กระทั่งเส้นผมก็วาดได้อย่างละเอียด

เมื่อมหาบัณฑิตถามถึงฝีมือการวาดภาพเสมือนจริงนี้ถึงได้รู้ว่าเป็นฝีมือของน้องชายซูจิ่ง

ฮูหยินเสิ่นก็ขอให้ซูอี้วาดภาพให้นางหนึ่งภาพเช่นกัน นางนั่งอย่างสง่างามบนที่นั่ง เเละยังเเต่งกายเป็นพิเศษ สวมชุดและมงกุฏของฮูหยินตราตั้ง

นางเป็นคนที่ชอบพูดความจริง ช่างวาดภาพในวังที่วาดภาพให้ฮ่องเต้และสนมในวังหลังยังวาดได้ไม่ดีเท่าซูอี้เลย พวกเขาไม่สามารถวาดอากัปกิริยาคนได้เหมือนจริง เเค่มองเเล้วรู้สึกว่าคล้ายคลึงกันเล็กน้อยเท่านั้น

โดยรวมเเล้ว การเป็นแขกอยู่ที่จวนของมหาบัณฑิตหนึ่งวันนั้นเป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆเลย สามีภรรยามหาบัณฑิตมีอัธยาศัยดีเเละสุภาพเรียบร้อย ใบหน้าของพวกเขามักจะเปื้อนรอยยิ้ม เเละปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนเป็นญาติผู้น้องของตนเอง

แม้กระทั่งเหล่าอนุภรรยาในจวนก็ไม่มีใครสร้างปัญหาหรือทำสีหน้าไม่พอใจให้เห็น ฮูหยินเสิ่นดูเเลพวกนางเป็นอย่างดี ปฏิบัติตัวอย่างอยู่ในกฏระเบียบเเละให้ความเคารพต่อนาง ไม่กล้าเเสดงท่าทีเกินหน้าเกินตานางไป

การเดินทางกลับจากจวนของมหาบัณฑิตก็เป็นเวลาค่ำคืนเเล้ว เเต่ฮูหยินเสิ่นยังคงดึงตัวนางไว้ เเละไม่อยากให้นางจากไป

หลังจากนั้น พวกเขาอยู่ในเมืองหลวงอีกยี่สิบกว่าวัน หลังจากที่ทีมงานของร้านอวี้เหยียนถังทำงานจนเสร็จแล้ว ซูหว่านก็ต้องรีบกลับบ้านไปฉลองปีใหม่กับครอบครัว ปีนี้นางไม่สามารถขาดไปได้อีกแล้ว

หยางมามาเข้ามาดูแลกิจการร้านอวี้เหยียนถังในเมืองหลวงปุ๊บ ก็เริ่มลงมือปรับปรุงโรงงานผลิตอย่างรวดเร็ว นางได้เพิ่มจำนวนคนงาน กำหนดกฏระเบียบชุดใหม่ขึ้นมาอย่างเด็ดขาด โดยงัดเอาความเเข็งกร้าวสมัยที่ยังเป็นขุนนางหญิงในวังหลวงออกมาใช้ จนคนงานใต้บังคับบัญชาไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง

นางพูดว่า ข้าเป็นคนไม่ยอมให้มีอะไรผิดพลาด ถึงแม้เจ้าของร้านจะใจดีกับพวกเจ้า เเต่ข้าไม่เป็นเเบบนั้น เจ้าของร้านได้มอบสัญญาซื้อขายตัวของพวกเจ้าให้ข้าเเล้ว ถ้าใครกล้าทำผิด ข้าจะขายพวกเจ้าทิ้งโดยไม่ใจอ่อน”