ตอนที่ 470

ในขบวนที่เดินทางกลับเมืองหลวง พวกเชลยจะถูกขังอยู่ในกรงเหมือนกับหมูกับหมาไม่ปาน แต่มีรถม้าคันหนึ่งที่ข้างในขังเด็กสาวเอาไว้

นางสวมใส่เสื้อผ้าที่สะอาด มีอาหารและน้ำที่สะอาดดื่ม เด็กสาวคนนี้ก็คือหมีหมีนั่นเอง

นางคือลูกสาวของท่านข่านเผ่าอูหย่า แต่เกิดจากนางรำคนหนึ่งจึงมีสายเลือดที่ต่ำต้อย แม่ของนางถูกดูถูกและทรมานจนตาย นางอยู่ในเผ่าอูหย่าตั้งแต่เด็ก ถึงแม้จะมีฐานะเป็นองค์หญิงแต่ก็มักจะถูกรังแกเสมอ ท่านข่านไม่เคยดีต่อนาง เขาเห็นแม่นางตายตรงหน้าแต่กลับเฉยเมยไม่ทำอะไรเลย แถมยังบอกว่านางสกปรก หลังจากนั้นเขาก็ปล่อยให้องค์ชายและองค์หญิงคนอื่นรังแกนางตามใจชอบ

เพราะความงามของนางเป็นเหตุ ทำให้องค์หญิงผู้เป็นพี่สาวอิจฉานาง จึงหลอกนางให้ออกไปนอกดินแดนของเผ่าแล้วขายให้กับแคว้นจิ้น ซึ่งต่อมาจึงได้มีเหตุการณ์ที่ซูหว่านและซูเฉินช่วยนางเอาไว้ในตลาดค้าทาสที่เซียงโจวเกิดขึ้น

ความดีความชั่วในใต้หล้านี้ เมื่อมีเหตุย่อมมีผล ซูเฉินได้สร้างเหตุเอาไว้จึงได้รับผลนั้น

หมีหมีได้ยินชื่อของซูเฉินอยู่เสมอ เมื่อซูเฉินถูกจับมาเป็นเชลย นางที่ผิดหวังกับบิดาและครอบครัวของตัวเองอย่างสิ้นเชิงจึงเลือกที่จะช่วยเหลือซูเฉิน

เพราะเหตุนี้นั่นเองนางที่อยู่ในฐานะเชลยจึงได้รับสิทธิพิเศษดังกล่าว

เมื่อกองทัพหยุดพัก ไม่รู่ว่ามู่หรงไหวไปหาไก่ป่าสองตัวมาจากที่ไหน เขาชวนเจียงอวี้และซูเฉินมาย่างกินด้วยกัน

มู่หรงไหวคนนี้เป็นคนกล้าหาญและมีไหวพริบมากจริง ๆ ก่อนหน้านี้ถูกเขาหลอกจนไม่รู้ว่าเขามีความสามารถมากมายขนาดนี้

วีรกรรมของเขาในค่ายทหารถูกเล่ากลับไปถึงเมืองหลวง ทำให้ฝ่าบาททรงพอพระทัยอย่างยิ่ง และโปรดให้มารดาของเขาขึ้นเป็นพระสนมกุ้ยเฟยทันที

เขามีตำราพิชัยสงครามที่สามารถวางแผนการรบได้อย่างแม่นยำ ทำให้ชื่อเสียงของเขาโดดเด่นกว่าองค์ชายห้ามู่หรงเซิงไปไกล

สองปีที่ผ่านมามู่หรงไหวคบหากับเจียงอวี้และซูเฉินด้วยความจริงใจ กินนอนร่วมกันทำให้พวกเขาเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ทำให้มู่หรงเซิงหมดโอกาสที่จะดึงตัวพวกเขาไปอยู่ข้างตัวเอง

เมื่อไก่ป่าย่างสุกแล้ว ซูเฉินก็ฉีกน่องไก่สองน่องแล้วเดินออกไปทันที

มู่หรงไหวและเจียงอวี้รู้ดีว่าเขาจะเอาไปให้ใคร เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาเห็นมาตลอดทาง พวกเขาจึงไม่ได้คิดอะไรและก็กินส่วนของตัวเองกันไป

ซูเฉินถือน่องไก่มาที่รถม้าที่ขังหมีหมีเอาไว้ ประตูรถม้าถูกล็อกไว้ ซูเฉินจึงบอกให้ทหารปลดล็อก เมื่อทหารเห็นว่าเป็นรองแม่ทัพซูจึงได้ปลดล็อกให้

เมื่อประตูรถม้าถูกเปิดออก เด็กสาวที่ผอมบางกำลังขดตัวอยู่ในมุมมุมหนึ่ง พอเห็นว่าเป็นซูเฉินดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที นางนั่งคุกเข่าอยู่ในรถม้าโดยมีโซ่ตรวนอยู่ที่ข้อเท้า

“ท่านแม่ทัพซู!” หมีหมีร้องเรียก

ซูเฉินส่งเสียงรับเบาๆ แล้วยื่นชามที่มีขาไก่สองชิ้นไปให้นาง

“กินเถอะ!”

สีหน้าของซูเฉินนั่นเรียบเฉย สองสามปีที่อยู่ในกองทัพทำให้เขาโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก อีกทั้งยังได้ขัดเกลาจนมีความกล้าหาญและเก่งกาจขึ้นเยอะ ตอนนี้ทั่วทั้งร่างกายเขามีรัศมีความเป็นชายชาตรีที่เข้มแข็งเปล่งประกายออกมา