ตอนที่ 483

หลีกเลี่ยงถึงเวลานั้นออกมาพูด ยังจะส่งผลกระทบถึงพี่ใหญ่และพี่สาม ถึงอย่างไรข้าเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพวกท่าน ทรัพย์สินครอบครัวมากเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะมีคนอิจฉา ดังนั้นข้าตัดสินใจบริจาคให้ราชสำนักเอง แล้วออกหนึ่งแสนสองหมื่นตำลึงเงิน ชดเชยทหารที่เสียสละ เป็นเงินช่วยเหลือ”

ซูหว่านพูดการตัดสินใจเรื่องนี้ออกไป ซูจิ่งกับซูเฉินต่างก็เงียบไปแล้ว

ซูหว่านพูดถูกต้อง ผู้ที่รับเงินเดือนจากรัฐไม่เบียดเบียนกิจการของประชาชน ครอบครัวคนรับราชการหากว่ายังทำการค้า ยังเป็นกิจการใหญ่แบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องมีสักวัน ต้องถูกคนยกมาพูด หนีไม่พ้นต้องเจอการกล่าวหาฟ้องร้องจากเจ้าหน้าที่ตรวจสอบในราชสำนัก

แต่ทั้งหมดนี้เป็นความพยายามของตัวซูหว่าน ซูจิ่งไม่เคยคิดจะให้นางบริจาคออกมา แต่คิดว่าเจออะไรก็แก้ไขไปตามนั้น แต่จะให้ความพยายามของหวานหว่านถูกทำลายในชั่วข้ามคืนไม่ได้ แต่การกระทำของซูหว่านในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกละอายใจ

“แต่ว่าหวานหว่าน นี่เป็นน้ำพักน้ำแรงของเจ้า จะบริจาคง่าย ๆ แบบนี้หรือ?” หลายปีมานี้ ซูเฉินไม่อยู่บ้าน แต่เขาได้ยินตัวเลขเหล่านี้ ก็รู้ว่าซูหว่านทุ่มเทออกไปมากมาย

ลงแรงเดินทางไปทั่วแผ่นดินและทำงานด้วยตัวเอง จนสามารถสร้างหรือเชื่อมโยงธุรกิจได้

ตอนนี้บอกจะบริจาคง่าย ๆ เก็บไว้ให้ตัวเองแค่สามหมื่นตำลึง นี่มัน...เกินไปหน่อย...

“พี่สาม การตัดสินใจนี้หลังจากที่พี่ใหญ่สอบติด รวมถึงท่านเข้าร่วมกองทัพ ข้าก็ตัดสินใจแล้ว ข้ารู้ว่าต่อไปท่านพี่ทั้งสองคนจะต้องสร้างผลงานยิ่งใหญ่ ดังนั้น ทรัพย์สินส่วนนี้ไม่ทำต่อ เมื่อทำต่อ ผลสุดท้ายก็คงคิดได้ นี่เป็นการคิดไตร่ตรองอย่างรอบคอบ และสิ่งที่ข้าทำก็เป็นการกระทำเพื่อความถูกต้อง การตัดสินใจนี้สามารถรับประกันตระกูลซูของพวกเราจะสงบสุขไปตลอดชีวิต ถึงขนาดไม่ต้องกังวลไปหลายรุ่น

พี่ใหญ่ท่านสามารถอุทิศความสามารถของตัวเองให้ราชสำนักต่อไปได้ พี่สามในตอนนี้เป็นแม่ทัพใหญ่แล้ว สามารถเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้โด่งดังที่ถูกเล่าขานสืบต่อไป ผลงานของท่านจะถูกบันทึกลงในหนังสือประวัติศาสตร์ ความสำเร็จของท่านในเมืองหลวงก็จะไม่หยุดอยู่เพียงแค่ตำแหน่งผู้ช่วยแม่ทัพค่ายป้องกันเมืองเท่านั้น ไม่แน่ว่าข้าก็อาจเป็นเสี้ยนจู่หนึ่งได้ ท่านแม่ของเราอาจได้รับยศอะไร มีเกียรติมากแค่ไหน?”

ซูหว่านพูดทั้งหมดอย่างสบายเกินไปแล้ว สบายจนทำให้ซูจิ่งกับซูเฉินรู้สึกว่า นางไม่ได้ทุ่มเทอะไรกับอวี้เหยียนถังอย่างนั้น

“หวานหว่าน...” ซูจิ่งยังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง ผลกลับถูกซูหว่านตัดบทแล้ว

“เอาละ พี่ใหญ่ ข้าได้ตัดสินใจแล้ว จ่ายอะไรออกไป ก็จะได้รับผลที่พอ ๆ กัน มีบางครั้งการปล่อยวางก็เป็นความฉลาดหนึ่ง ท่านลองคิดดูว่าจะถวายฎีกาอย่างไรเถอะ ตอนนี้ท่านเป็นหัวหน้าครอบครัวของพวกเรา และไม่ใช่ว่าข้าจะไม่เก็บอะไรไว้ให้ตัวเองเลย เอาไว้วันหน้าค่อยบอกพวกท่าน”

ซูหว่านยิ้มอย่างลึกลับ ซูจิ่งรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแน่นอนแล้ว เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว

แต่ว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน บริจาคออกไปก็สงบสุขแล้ว ต่อไปตระกูลซูของพวกเขา จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เสียทรัพย์สมบัติ แต่ว่าได้รับชื่อเสียงที่ดี

ซูเฉินก็รู้เหมือนกันว่าเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว แต่ในเวลาเดียวกันเขาก็รู้สึกว่า ติดค้างซูหว่านมากเกินไป นางรู้ความเกินไป เมื่อก่อนตระกูลซูของพวกเขาติดค้างนาง ตอนนี้ยังติดค้างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ต้องทำอย่างไรถึงจะชดเชยได้?

ทั้งชาติก็ชดเชยไม่หมด มีเพียงรักและเอ็นดูนางเป็นทวีคูณเท่านั้น

“เรื่องนี้ยังไม่รีบร้อน ยังมีเวลา พวกเราต้องบอกกับที่บ้าน ฟังความคิดเห็นของพวกเขาก่อน”

ซูจิ่งคิดว่า ครอบครัวเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่ได้มีอยู่เพียงหนึ่งเดียว ทุกคนเดินหน้าและถอยไปด้วยกัน