ตอนที่ 504

จริงๆ มู่หรงไหวอยากจะเข้าไปกอดซูหว่านมาก ในยุคปัจจุบัน การสวมกอดระหว่างชายหญิงถือเป็นการแสดงอารมณ์ความรู้สึก หรือแม้แต่เป็นเพียงการทักทายอย่างสุภาพเท่านั้น

แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ได้หลายปี เขาก็ได้รับอิทธิพลจากกฎระเบียบของยุคนี้ไม่น้อย ทำให้ต้องระมัดระวังเรื่องชายหญิงที่ต้องรักษาระยะห่างกัน

“เอ้า คนกันเอง! เร็วเข้า นั่งลงก่อน เราสองคนมาคุยกันเถอะ”

มู่หรงไหวเห็นซูหว่านก็เหมือนได้เห็นญาติสนิท ยิ่งกว่าเฉินหวังเฟยผู้เป็นมารดาของเขาเสียอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมู่หรงไหวเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแล้ว การพูดจาของเขาก็เป็นสำเนียงปักกิ่งที่ออกเสียงได้ชัดถ้อยชัดคำ

ซูหว่านนั่งลงแล้วก็ยังคงยิ้มเซ่อๆ อยู่อย่างนั้น ความรู้สึกนี้เป็นอย่างไรช่างยากที่จะอธิบายจริงๆ มันตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกเลย

มู่หรงไหวสั่งขนมมามากมายจนเต็มโต๊ะไปหมด และยังมีชาชั้นเลิศ เขาค่อยๆ รินชาให้นาง พร้อมกับถามไปพลาง

"รีบบอกฉันมาเร็วๆ เธอมาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว"

ซูหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว

“นับๆ ดูแล้วก็ห้าปีพอดี"

"งั้นฉันก็มาช้ากว่าเธอนิดหน่อย ฉันมาได้ไม่ถึงสี่ปี" มู่หรงไหวเงยหน้าขึ้นครุ่นคิดแล้วจึงตอบ

“ก่อนนี้ฉันก็ยังงงๆ สบู่นมแพะที่โด่งดังไปทั่วเมืองหลวง ตอนนี้กลายเป็นกิจการของราชสำนักไปแล้ว ฉันได้เคยศึกษามาอย่างละเอียด คิดว่าในยุคสมัยนี้ทำไมถึงมีสบู่นมแพะได้

แต่พอคิดอีกที ถ้าดูจากประวัติศาสตร์ของพวกเรา บรรพบุรุษของเราได้คิดค้นสบู่ขึ้นมาเมื่อหลายพันปีก่อนแล้ว ยุคนี้เป็นยุคที่ถูกสมมติขึ้น การที่มีคนมีความสามารถมากมายก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร สบู่นมแพะก้อนหนึ่งก็ไม่ได้หมายถึงสิ่งยิ่งใหญ่อะไร ตอนนั้นฉันยังคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่ง ไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะเป็นผู้เดินทางข้ามมิติมาเหมือนกันนี่เอง! เธอรู้ไหมเมื่อคืนหลังจากฉันเข้าใจคำใบ้ของเธอแล้ว ฉันก็นอนไม่หลับทั้งคืนเลย!"

ตอนนี้มู่หรงไหวดูไม่เหมือนองค์ชายสูงศักดิ์เลยสักนิด กลับดูเหมือนตัวแบดเจอร์ที่ตื่นเต้นอยู่ในไร่แตงโมเสียมากกว่า

ซูหว่านพยักหน้าเห็นด้วย นางมีอาการตื่นเต้นไม่ต่างจากเขาเลย

"ตอนแรกที่ฉันได้ยินบทกลอนเจียงจิ้นจิ่ว ก็รู้สึกประหลาดใจมาก คิดว่าคงเป็นเพียงแค่ชื่อที่เหมือนเท่านั้น แต่เมื่อได้ฟังเนื้อความ จึงมั่นใจว่านายเองก็เป็นผู้มาจากอีกยุคเช่นกัน เพื่อที่จะสื่อสารกับนายโดยไม่ให้ใครผิดสังเกต ก็เลยต้องนำบทกวีของท่านตู้ฝู่มาใช้เป็นรหัสลับ

แต่ฉันไม่เหมือนนาย ฉันทะลุมิติมาอยู่ในหนังสือ โลกที่ฉันอยู่นี่เป็นเพียงหนังสือเล่มหนึ่งเท่านั้น ส่วนนายแค่ข้ามเวลามาเฉยๆ ใช่ไหม”