ตอนที่ 542

ห้องหนังสือในเรือนของซูอี้เป็นห้องที่เขาใช้สำหรับวาดภาพอยู่เป็นประจำ ภายในเต็มไปด้วยม้วนภาพเขียน สี และพู่กันที่มีขนาดต่างกันออกไป

ในโอ่งกระเบื้องลายครามขนาดใหญ่ใบหนึ่งเต็มไปด้วยภาพเขียนที่ซูอี้วาดแล้วยังไม่ถูกใจซึ่งวาดขึ้นมาเมื่อไม่นานมานี้

เมื่อแม่ซูเห็นป้ายที่มีข้อความว่าอู๋ย่างจวีซื่อ นางก็ยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกถึงรูหู

"โอ้โห! ลูกชายคนเล็กของข้านี่ช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ กลายเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ไปแล้ว"

นางประสานมือทั้งสองเข้าด้วยกัน พลางแหงนหน้ามองขึ้นไปด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

ซูหว่านมองดูท่าทางของมารดาตัวเองอยู่ข้างๆ แล้วก็รู้สึกขำ ทว่าในใจก็ดีใจไม่แพ้กัน ดีใจแทนพี่ห้าจริงๆ

"ท่านแม่ ท่านลำเอียงนี่! ข้ากับซูอี้เกิดวันเดียวกัน ข้าก็นับเป็นลูกคนสุดท้องของท่านเหมือนกัน ทำไมไม่เห็นท่านชมข้าอย่างนี้เลย”

แม่ซูได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองเจ้าเด็กดื้อข้างกายแล้วใช้นิ้วจิ้มไปที่ศีรษะของเขา

"ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าไม่เคยทำให้แม่สบายใจได้เท่าครึ่งหนึ่งของน้องชายเจ้าเลย ลองคิดดูสิว่าตอนเด็กใครโดนตีเยอะสุด อีกอย่างนะ แม้เจ้าจะเกิดก่อนอาอี้แค่สองเค่อ ก็ถือว่าเจ้ายังแก่กว่าเขา จะมาอะไรนักหนา”

แม่ซูพูดตำหนิไปอย่างนั้น ความจริงในใจก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเขาเลย ซูอวิ๋นนี่เป็นพวกเอ่ยปากชมไม่ได้ ถ้าชมแล้วจะเหลิงทันที

พอเลย ซูอวิ๋นเข้าใจแล้ว เขาคือคนที่อยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหารของครอบครัวใช่ไหม

"ท่านแม่ พี่สี่ก็เก่งไม่แพ้ใครเลยนะ เขาสามารถจัดการเฉิงโหลวได้ดีมาก ตอนนี้กิจการยังไม่ทันเปิดก็มีคนมาไถ่ถามมากมายแล้ว หากเฉิงโหลวเปิดทำการเมื่อไหร่ รู้เลยว่าต้องคึกคักขนาดไหน”

ดวงตาของซูอวิ๋นเป็นประกาย ไม่คิดเลยว่าในเวลาสำคัญเช่นนี้ ซูหว่านจะเป็นคนช่วยพูดให้

นางช่าง...ซูอวิ๋นอยากจะร้องไห้ด้วยความตื้นตัน

"หว่านเอ๋ย เจ้าช่างดีจริงๆ สมกับที่ข้ารักเจ้าจริงๆ”

ซูหว่านแค่รู้สึกว่าพี่สี่น่าสงสารจริงๆ ที่ถูกท่านแม่ไม่พอใจอยู่ร่ำไป แม้จะเป็นเพียงวาจาที่เอ่ยผ่านๆ ก็ตาม

“พวกเจ้านี่นะ โดยเฉพาะพี่สามของเจ้า โตจนป่านนี้แล้วก็ยังไม่คิดเรื่องแต่งงาน วันๆ เอาแต่หมกตัวอยู่ในกองรักษาการณ์เมืองกับพวกหนุ่มๆ แล้วจะมีสาวที่ไหนมาสนใจเล่า

ชิงหลี พรุ่งนี้เจ้าช่วยมองๆ คุณหนูในเมืองหลวงที่อายุพอเหมาะให้น้องสามของเจ้าหน่อยนะ จัดการนัดเจอให้น้องสามของเจ้าที เรื่องชาติตระกูลพวกเราไม่ถือหรอก ขอแค่เป็นคนดี มีจิตใจดีก็พอ”

ตอนนี้เรื่องของพี่ใหญ่พี่รองจัดการเสร็จสิ้นไปแล้ว ก็เริ่มมาเป็นห่วงเจ้าสามอีก ต่อจากนั้นก็ยังมีเจ้าสี่เจ้าห้า เป็นห่วงไม่จบไม่สิ้นเลยจริงๆ

“ได้เลยท่านแม่ ข้าจะคอยดูให้เป็นพิเศษเลย น้องสามเป็นคนจิตใจดีและอ่อนโยน แถมยังรูปร่างสูงสง่าและหล่อเหลาอีกต่างหาก ไหนจะด้วยยศแม่ทัพที่ผ่านสมรภูมิมาอีก หญิงสาวที่อยากแต่งงานกับเขามีเยอะแยะอยู่แล้ว แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะถูกใจใครด้วยเจ้าค่ะ”