ตอนที่ 553

คนในตระกูลซูเตรียมพร้อมแล้ว วันรุ่งขึ้นก็จะติดตามขบวนไปยังสถานที่ล่าสัตว์

พิธีการยิ่งใหญ่อลังการมาก นำโดยเหล่าเชื้อพระวงศ์ พร้อมด้วยทหารองครักษ์จำนวนมากคอยอารักขา

คนในตระกูลซูโดยสารรถม้าหนึ่งคัน ส่วนรถม้าที่ตามหลังก็บรรทุกเสบียงสำหรับครึ่งเดือนข้างหน้า

ซูเฉินขี่ม้าอยู่ด้านหน้าเพื่ออารักขาองค์ฮ่องเต้ ส่วนรถม้าของตระกูลซูจะอยู่ค่อนไปทางด้านหลังของขบวน

การเดินทางไปยังสถานที่ล่าสัตว์ต้องใช้เวลาครึ่งวัน แต่ในช่วงที่ออกจากเมืองหลวงนั้น ความเร็วค่อนข้างช้าเพราะเกรงว่าจะกระทบต่อความสงบเรียบร้อยภายในเมือง

หลังจากออกจากเมืองแล้วก็ยังคงขับเคลื่อนด้วยความเร็วที่ค่อนข้างช้า เนื่องจากขบวนยาวมาก ทำให้ไปถึงในช่วงเย็น

เมื่อถึงที่หมายแล้วก็มีคนพาพวกนางไปยังที่พัก ทุกคนอาศัยอยู่ในที่พักประเภทกระโจมคล้ายกระโจมมองโกล

กระโจมของคนในตระกูลซูอยู่ด้วยกัน ซูหว่านกับซุนหลิงเอ๋อร์พักด้วยกัน ซูจิ่งย่อมจะพักอยู่กับเสิ่นชิงหลี พี่รองและพี่ห้า ส่วนพี่สามพักอยู่ทางฝั่งกระโจมของฮ่องเต้ เพื่อให้สะดวกในการอารักขาได้ตลอดเวลา

วันนี้ทุกคนค่อนข้างเหนื่อยล้า จึงเตรียมพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ ผู้ที่มาจัดเตรียมสถานที่ล่าสัตว์ล่วงหน้าสองวัน ได้สร้างห้องครัวขนาดใหญ่ชั่วคราวไว้แล้ว โดยมีนางกำนัลนำอาหารมาส่งให้พร้อมๆกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนจะต้องรวมตัวกันเพื่อส่งฮ่องเต้เข้าสู่บริเวณล่าสัตว์

คนที่สนใจก็เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมแล้วตามไปล่าสัตว์ด้วย ส่วนคนที่ไม่สนใจหรือล่าสัตว์ไม่เป็นก็อยู่เล่นอยู่ที่ค่าย

ครั้งนี้ ฮ่องเต้ทรงพาฮองเฮา เฉินกุ้ยเฟย และซูเฟยมาด้วย เหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์และภรรยาขุนนางสามารถอยู่เพื่อเป็นเพื่อนฮองเฮาและคนอื่นๆ ชมการแสดงร้องรำทำเพลง ฟังเพลงเบา ๆ และพูดคุยกันได้

คืนแรกมีงานเลี้ยงรอบกองไฟ โดยใช้เหยื่อที่ล่ามาได้ในตอนกลางวันมาแลกเปลี่ยนกันที่นี่ได้

บริเวณล่าสัตว์กว้างใหญ่มาก จะมีการจัดการแข่งขันหม่าฉิว แข่งมวยปล้ำ และอื่นๆ ในภายหลัง

กระโจมของซูหว่านไม่ถือว่าใหญ่และไม่ถือว่าเล็ก แต่ตกแต่งไว้เป็นอย่างดี มีทุกอย่างที่ควรมีอยู่ข้างใน

ซุนหลิงเอ๋อร์นอนในกระโจมแบบนี้เป็นครั้งแรก จึงรู้สึกตื่นเต้นมาก

“ว้าว วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว ข้าเพิ่งเคยเห็นงานใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก สมแล้วที่เป็นความยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ ความมั่งคั่งอันมหาศาลเช่นนี้ หวานหว่าน การจัดงานครั้งนี้ต้องใช้เงินไม่น้อยเลยใช่ไหม?”

พอคนมาเยอะขนาดนี้ ค่าใช้จ่ายก็เป็นเงินที่ไหลออกไปไม่หยุดเลย

“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่นี่เป็นประเพณีของราชวงศ์ ต่อให้ต้องฝืนใจก็ต้องจัด” ซูหว่านนั่งรถม้ามาทั้งวัน ถนนก็ขรุขระ ตอนนี้นางนอนอยู่บนเก้าอี้เอนหลังอย่างสบายอารมณ์

“จริงสิ พรุ่งนี้เจ้าอยากไปล่าสัตว์กับพวกเขาไหม?” ซุนหลิงเอ๋อร์ถามขึ้นอีกครั้ง

ซูหว่านส่ายหน้า

“ข้าล่าสัตว์เป็นที่ไหนกันเล่า เลี่ยงไม่ให้เหยื่อล่าข้าได้ก็บุญแล้ว แต่ข้านัดกับเจียเจียไว้แล้วว่า หลังจากที่นางออกมาจากบริเวณล่าสัตว์ พวกเราสามคนจะขี่ม้าแคระไปเที่ยวกัน บริเวณล่าสัตว์ถูกแบ่งเป็นเขตๆ เราสามารถไปไล่ต้อนกวางและกระต่ายเล่นได้”