ตอนที่ 559

“ตั้งแต่เด็กข้ากับท่านปู่ก็เดินทางไปทั่ว โลกภายนอกมีสีสันมากมาย มีผู้คนหลากหลายประเภท ข้าเลยเรียนรู้วิชาป้องกันตัวมาบ้าง แต่ก็เป็นแค่ วิชากระสอบทราย ไม่ได้เก่งกาจอะไรหรอก” ซุนหลิงเอ๋อร์อธิบาย

หลายปีที่นางเดินทางไปกับหมอเทวดาซุน การเลี้ยงดูนางถือว่าไม่ได้ประณีตละเอียดอ่อน แต่ก็ไม่ได้หยาบกร้านจนเกินไปนัก

“ข้าก็เหมือนเจ้านั่นแหละ มีวิชาแค่พอตัว ท่านพ่อของข้าบอกว่าข้าเหมือนเด็กผู้ชาย ชอบเรื่องการต่อสู้ฆ่าฟันพวกนี้ แต่ตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย หลิงเอ๋อร์ เรามาแข่งล่าสัตว์กันไหม? ดูว่าใครจะล่าได้มากกว่า ส่วนรางวัลค่อยกลับไปตกลงกัน แต่เป็นการแข่งขันที่บริสุทธิ์ ไม่ทำให้เสียความรู้สึกกันนะ ได้ไหม?”

เจียเจียมีนิสัยตรงไปตรงมา น่ารัก เป็นเด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์ นี่ไม่ใช่การเอาชนะ แต่เป็นวิธีหนึ่งในการอยู่ร่วมกับเพื่อนสนิท

“ได้สิ งั้นเราก็เอาแค่พอประมาณก็พอ อยู่แค่บริเวณนี้ก็พอ อย่าเดินไปไกลนะ ได้ไหม? ความปลอดภัยต้องมาก่อน”

ซุนหลิงเอ๋อร์คิดว่าการแข่งขันก็เป็นเรื่องที่ดี ทำให้สนุกสนานก็พอ

ดังนั้นทั้งสองจึงเริ่มแข่งขันล่าสัตว์กัน และวิ่งไปรอบๆ บริเวณใกล้เคียง

“ช้าหน่อย อย่าบาดเจ็บล่ะ รอข้าด้วย”

ซูมู่เห็นซุนหลิงเอ๋อร์ขี่ม้าออกไปแล้ว ก็รีบตามไปติดๆ

เจียงอวี้อยู่กับซูหว่าน ซูมู่ตามซุนหลิงเอ๋อร์ไปแล้ว เหลือเพียงเจียเจีย ที่มีองครักษ์สองคนจากจวนอ๋องตามมาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

บริเวณนี้มีกวางโร สัตว์ชนิดนี้โง่มาก มีความอยากรู้อยากเห็นสูง แทบไม่มีความสามารถในการต่อสู้ ดังนั้นจึงถูกจัดให้อยู่ในระดับเดียวกันกับกระต่าย

ซูหว่านขี่ม้าแคระไล่ตามกวางโรตัวหนึ่ง กวางโง่ๆ ตัวนั้นวิ่งไปสองสามก้าวก็หยุดหันกลับมามองนาง พอมองเห็นว่าตามมาทันแล้ว ก็ซ่อนหัวไว้ในพุ่มไม้ เหมือนจะคิดไปเองว่าคนอื่นจะมองไม่เห็นมัน

เกือบจะหัวเราะออกมาดังๆ

“เจียงอวี้ ท่านดูมันสิ โง่จริงๆ”

เจียงอวี้ขี่ม้าตามหลังนางมา มองดูนางเที่ยวเล่นและหัวเราะ เขาก็รู้สึกว่าชีวิตนี้ของเขาได้รับการเยียวยาแล้ว

...

เจียเฉิงกำลังล่ากระต่าย จู่ๆ ก็เห็นกวางดาวตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้าไป

ล่าสัตว์มานาน นางไม่เคยล่ากวางดาวมาก่อน ในชั่วพริบตานางก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา แล้วก็รีบขี่ม้าไล่ตามไป

องครักษ์สองคนเพียงแค่กะพริบตา เจียเฉิงจวิ้นจู่ก็หายไปแล้ว

“จวิ้นจู่ล่ะ?”

“ไม่รู้สิ เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลยมิใช่หรือ?”