ตอนที่ 561

เจียเฉิงเช็ดน้ำตา พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่ก็ยังสะอื้นอยู่เป็นพักๆ ดวงตาเปียกชื้น ทำให้หัวใจของซูเฉินบีบรัดแน่น

นางอ้าแขนใส่เขา แต่ซูเฉินยังไม่ทันตอบสนอง

มองดูท่าทางทื่อๆ ของเขา ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับภาพลักษณ์ของคนที่เพิ่งสังหารเสือไปเมื่อครู่นี้

เจียเฉิงนึกเคืองที่เขาเป็นเหมือนท่อนไม้

“ถ้าท่านไม่อุ้มข้าขึ้นไป แล้วข้าจะไปหาหมอได้อย่างไร?”

ซูเฉินสะดุ้งเล็กน้อย เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองคิดมากเกินไป ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ

“เช่นนั้น จวิ้นจู่ ข้าขออภัยที่ล่วงเกิน!”

เขาประสานมือคำนับนาง จากนั้นก็อุ้มนางในท่าเจ้าสาวขึ้นมาอย่างง่ายดาย

เจียเฉิงดูตัวเล็กมากเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของเขา

ซูเฉินอุ้มเจียเฉิงที่ดูมอมแมม และนางก็กอดรอบคอของซูเฉินด้วยมือทั้งสองข้าง

ซูเฉินรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าสบตานาง

ทหารที่ติดตามมา ต่างก็ชื่นชมซูเฉินอย่างมาก ที่สามารถสังหารเสือได้ในเวลาอันสั้น ช่างกล้าหาญจริงๆ

ซูเฉินสั่งให้พวกเขาอยู่เก็บกวาดสถานที่ ส่วนเขาจะพาเจียเฉิงไปหาพี่รองเพื่อดูอาการบาดเจ็บที่ขา

เขาอุ้มนางขึ้นไปนั่งบนหลังม้าให้เรียบร้อย จากนั้นเขาก็ขึ้นไปนั่งด้านหลัง พานางไปหาซูมู่ด้วยกัน

เจียเฉิงถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขน นางนั่งแนวขวางอยู่บนหลังม้า เงยหน้าขึ้นก็สามารถเห็นใบหน้าและแนวกรามของเขาได้

ซูเฉินในตอนนี้ขมวดคิ้วเข้าหากัน ดูเหมือนจะกังวลมาก คราบเลือดที่คางเพราะเช็ดไม่สะอาดทั้งหมด เลยเริ่มแห้งแข็งแล้ว

กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้น มาจากเสือตัวนั้นที่น่าสาปแช่ง

นางไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก

ทางฝั่งเซียงอ๋องนั้นร้อนรนใจจนอยู่ไม่สุขแล้ว ส่วนทางฝั่งซูหว่าน เจียงอวี้ก็ได้ส่งคนออกไปตามหาแล้วเช่นกัน

แต่ในไม่ช้า ท่านอ๋องก็ได้รับข่าวว่าจวิ้นจู่เจอเสือและได้รับบาดเจ็บ แต่โชคดีที่ท่านแม่ทัพซูช่วยไว้ได้ และตอนนี้นางก็ถูกพาตัวไปหาหมอเทวดาน้อยแล้ว

ตอนนี้นี่เอง พวกเขาถึงได้รู้ว่าซูมู่ก็คือหมอเทวดาน้อยที่เล่าลือกัน เพียงแค่ทุกคนคาดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนในตระกูลซู และเป็นพี่น้องที่เกิดจากมารดาเดียวกันกับซูจิ่ง

อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ นี่มันพันธุกรรมอะไรกันนะ คนในครอบครัวล้วนเป็นผู้มีความสามารถและบุคลากรที่โดดเด่น เป็นเลิศในทุกสาขาวิชา

เซียงอ๋องและหวังเฟย รวมถึงซื่อจื่อและซื่อจื่อเฟยรีบออกเดินทางไปหาใต้เท้าซูทันที

ตอนที่ซูเฉินอุ้มเจียเฉิงลงจากม้า จู่ๆ เจียเฉิงก็กอดคอเขาไว้ แล้วจูบที่มุมปากของเขาเบาๆ

ซูเฉินหยุดนิ่งอยู่กับที่ในพริบตา ราวกับถูกฟ้าผ่า

มือของเขาสั่นเล็กน้อย หัวใจเต้นเร็วเกินไปจนรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก