ตอนที่ 568

ที่เรียกกันว่า พี่น้องที่ดี แต่พอมีเรื่องสำคัญโทรศัพท์ไปหา กลับโทรไม่ติด ก็คือสถานการณ์แบบนี้นี่แหละ

เจียเจียกล้าหาญเกินไปจริงๆ คาดไม่ถึงเลยว่านางจะกล้าจูบพี่สามก่อน

ด้วยนิสัยของพี่สาม คาดว่าเขาน่าจะตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เพราะในมุมมองของเขา ทั้งสองคนมีความใกล้ชิดกันขนาดนั้น ดังนั้นการที่เขามาส่งของให้เอง ก็น่าจะเป็นการต้องการทดสอบท่าทีบางอย่าง

โชคดีที่เจียเจียบอกว่านางเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ไม่อย่างนั้นพี่สามคงต้องซวยแน่

ดูออกว่าพี่สามของเราก็ไม่ได้ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง เขาคงจะมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเจียเจียอยู่บ้าง

หลังจากที่ซูหว่านจากไป เจียเฉิงก็ต้องเผชิญกับพายุโหมกระหน่ำจากมารดาอย่างแน่นอน

หวังเฟยทรงกริ้วจนแทบสิ้นสติ คิดไม่ตกทั้งชีวิตว่าทำไมถึงให้กำเนิดลูกสาวที่ไร้ยางอายเช่นนี้ กล้าดีอย่างไรถึงไปจูบแม่ทัพซูเขาเสียก่อน แถมยังเป็นตรงบริเวณที่อ่อนไหวขนาดนั้น...

เจ้าว่าควรทำอย่างไรดี?

ในสายตาของคนโบราณ โดยเฉพาะเชื้อพระวงศ์โบราณ ในฐานะที่เป็นจวิ้นจู่ ได้กอด ได้โอบ และได้จูบท่านแม่ทัพซูแล้ว หากไม่แต่งงานกัน ก็คงยากที่จะจบเรื่องได้!

ดังนั้น หวังเฟยจึงไปปรึกษาท่านอ๋อง เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ในตอนแรกท่านอ๋องก็ทรงกริ้วมาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรเจียเฉิง

ท้ายที่สุดก็กล่าวออกมาอย่างสงบว่า

“พอกลับถึงเมืองหลวงแล้ว ให้เชิญท่านแม่ทัพซูและท่านรองเจ้ากรมซูมาที่จวนอ๋องสักครั้ง หากท่านแม่ทัพซูไม่มีข้อขัดข้อง ข้าก็จะไปทูลขอให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้”

มีลูกสาวเพียงคนเดียว จะทำอะไรได้อีก ก็ต้องตามใจนาง ให้ความปรารถนาของนางเป็นจริงสิ

“ท่านแม่ ข้าเห็นว่าตระกูลซูเป็นคู่ที่เหมาะสมจริงๆ พี่น้องในบ้านล้วนแล้วแต่มีความสามารถ เซวียนเล่อจวิ้นจู่ก็สนิทสนมกับเจียเฉิง และฮูหยินใหญ่ก็เป็นกุลสตรีจากตระกูลผู้ดี หากเจียเฉิงแต่งเข้าไป ก็น่าจะใช้ชีวิตได้ดี ข้าเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าซูก็เป็นคนมีเมตตา ภายภาคหน้าก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะมีความไม่ลงรอยกัน”

ซื่อจื่อเฟยเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้เป็นอย่างมาก แม้แต่ซื่อจื่อเองก็ยังพยักหน้าแสดงความเห็นด้วยไม่หยุด

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ซูเฉินแค่เอาผลไม้ป่ามาให้เท่านั้นเอง ก็มีการจัดเตรียมภรรยาไว้ให้เขาอย่างเสร็จสรรพเสียแล้ว

คนในตระกูลซูไม่รู้เรื่องราวเลยแม้แต่น้อย ส่วนทางจวนอ๋องเองก็กลับไม่มีความกังวลใจแม้แต่นิดเดียว...

คำโบราณว่าไว้ แย่งลูกเขยต้องรีบแต่เนิ่นๆ ตอนนี้บรรดาหนุ่มๆ ตระกูลซูต่างก็เป็นที่ต้องการ หากช้าไปก้าวเดียวก็อาจจะพลาดไปได้

ซูเฉินกำลังตรวจตราเขตล่าสัตว์ จู่ๆ ก็จามติดต่อกันหลายครั้ง อากาศร้อนขนาดนี้ เขากลับเป็นหวัดงั้นหรือ?

อีกเดี๋ยวเมื่อเลิกงานแล้ว คงต้องไปหาพี่รองให้ช่วยตรวจดูให้หน่อย

ทันใดนั้น ก็มีนกสาลิกาหลายตัวบินมา ส่งเสียงจิ๊บจั๊บๆ อยู่เหนือศีรษะของเขาอยู่พักใหญ่ แล้วยังบินวนอยู่ครู่หนึ่งถึงได้บินจากไป ช่างแปลกประหลาดพิกลนัก

ทหารหลายคนที่ติดตามเขามาตรวจตราด้วย ยังพูดแซวว่า