ตอนที่ 57

แม้จะไม่เห็นสีหน้าของนาง แต่ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันรอบตัวนางได้อย่างชัดเจน

เขาไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน จึงไม่ได้ซักถามอะไรจากนาง

แต่ช่วงนี้เขาเองก็สังเกตเห็นแล้วว่าบ้านตระกูลซูไม่ได้ร่ำรวยอะไร ออกจะยากจนเสียด้วยซ้ำ บ้านนี้พี่น้องตระกูลซูอาศัยอยู่หลายคน อาหารสามมื้อล้วนเป็นอาหารธรรมดา เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ปะแล้วปะอีก ตอนนี้ยังต้องเพิ่มปากท้องของเขาเข้าไปอีกคน แถมยังต้องใช้เงินซื้อยาอีก คงต้องใช้จ่ายอย่างระมัดระวังทุกบาททุกสตางค์

"แม่นางซูหว่าน ตอนนั้นเจ้าได้นำดาบของข้ากลับมาด้วยหรือไม่?"

ซูหว่านกำลังหงุดหงิด พอได้ยินเสียงเขาถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางก็เงยหน้ามองเขาอย่างงุนงง

"อ๋อ...เอามาเจ้าค่ะ หากท่านไม่พูดข้าก็คงลืมไปแล้ว ดาบกับหน้ากากของท่าน ข้าเก็บไว้ให้หมดแล้ว!"

นางไม่ได้นึกถึงมันเลย เพราะหลังจากเอาของกลับมานางก็ยัดไว้ที่ใต้เตียง ไม่ได้ตั้งใจจะยักยอกเลย

นะซูหว่านตบฝุ่นออกจากมือ แล้ววิ่งแจ๋นกลับไปยังห้องของตัวเอง

นางหยิบดาบกับหน้ากากออกมาจากใต้เตียง ตอนนั้นนางใช้ผ้าผืนหนึ่งห่อเอาไว้ มาถึงวันนี้ก็มีฝุ่นจับแล้ว

เมื่อของอยู่ในมือเจียงอวี้ เขาก็เปิดห่อผ้าออก แล้วเริ่มลูบไล้ดาบของตัวเอง ส่วนหน้ากากเขี้ยวเขาก็วางไว้ข้างๆ

ในนิยายเคยกล่าวไว้ว่า เจียงอวี้มีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นเกินไป ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกมักจะดึงดูดความสนใจมากเกินไป เขาไม่ชอบถูกจับจ้อง จึงมักจะสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าอยู่เสมอ จนทำให้หลายคนเข้าใจผิดคิดว่าเขาต้องมีใบหน้าที่อัปลักษณ์มากจึงต้องปกปิด

สมแล้วที่เป็นดาบล้ำค่า บนฝักดาบยังประดับด้วยอัญมณีหลายเม็ด ทั้งสีแดง สีน้ำเงิน สีเขียว ลวดลายที่แกะสลักบนฝักดาบก็วิจิตรตระการตา

ทันใดนั้นเขาก็ชักดาบยาวออกมา ใบดาบหลุดออกจากฝักพร้อมกับเสียงบาดหู คมดาบคมกริบเย็นยะเยือก

เพราะการเคลื่อนไหวของเขา ซูหว่านจึงถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ดาบในมือเขาเปลี่ยนทิศทาง พุ่งตรงไปยังอัญมณีสีแดงเม็ดนั้น

ซูหว่านเห็นเจตนาของเขา ก็รีบห้าม

"เฮ้ยๆๆ ท่านจะทำอะไร?"

เจียงอวี้หยุดการเคลื่อนไหว แล้วหันหน้าไปหานางเพื่ออธิบาย

"ข้ากินและอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้โดยไม่ได้จ่ายเงิน แถมยาที่ซื้อมาก็ต้องใช้เงิน อัญมณีแต่ละเม็ดบนฝักดาบนี้ล้วนเป็นของชั้นยอด ถ้าเอาไปโรงรับจำนำก็จะได้เงินหลายร้อยตำลึงเลยนะ"

เขาคิดจะงัดอัญมณีไปจำนำหรือเนี่ย? ถ้าเกิดงัดออกไปแล้ว ดาบล้ำค่าเล่มนี้ก็จะมีตำหนิ จะไม่สมบูรณ์แบบอีกต่อไปมิใช่หรือ?

เพื่อเงินค่ายาเพียงเล็กน้อย กลับทำลายของล้ำค่า ช่างไม่คุ้มเอาเสียเลย?

"ยาที่ท่านดื่มอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้แพงอะไร จะต้องใช้เงินนับร้อยตำลึงไปทำไมกันเล่า?

ดาบล้ำค่าเล่มนี้งดงามถึงเพียงนี้ ถ้าท่านงัดอัญมณีออกไปเม็ดหนึ่ง มันก็จะไม่มีวันสมบูรณ์แบบอีกต่อไป ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ถึงขั้นที่ต้องทำถึงขนาดนั้น ทำไมท่านถึงต้องทำลายมันด้วยล่ะ?"