ตอนที่ 60

แค่ค่าตัดเย็บก็ต้องใช้เงินหนึ่งตำลึงแล้ว ส่วนฝ้ายสำหรับบุเสื้อต้องคิดเงินแยก ฝ้ายชั่งละสามสิบอีแปะ เสื้อบุฝ้ายสองชุดอย่างน้อยต้องใช้ฝ้ายสามชั่ง ซึ่งถือว่าบางแล้ว

ในร้านตัดชุดมีรองเท้าสำเร็จรูปขายอยู่ มีทั้งรองเท้าทรงยาวบุฝ้าย และรองเท้าบุฝ้ายธรรมดา แบบธรรมดาคู่ละยี่สิบห้าอีแปะ ส่วนทรงยาวคู่ละสี่สิบอีแปะ

ซูหว่านต้องการซื้อรองแบบสั้นสี่คู่ และแบบยาวหนึ่งคู่ จึงเริ่มต่อรองราคากับเจ้าของร้าน

“ท่านเจ้าของร้าน ข้าต้องการซื้อรองเท้าแบบสั้นสี่คู่ และแบบยาวหนึ่งคู่ ข้าซื้อของท่านเยอะแยะขนาดนี้ ท่านช่วยลดราคาให้หน่อยได้หรือไม่?”

อย่างไรเสียก็เป็นการค้าหลายตำลึงเงิน ลดราคาหน่อย คงไม่เป็นไรกระมัง?

เจ้าของร้านตัดชุดมองสำรวจซูหว่านอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเริ่มคำนวณราคา

ค่าใช้จ่ายทั้งหมดรวมเป็นเงินสามตำลึงเงินสามสิบอีแปะ เขาสรุปตัวเลขสุดท้าย

“ข้าคิดเจ้าสามตำลึงเงินยี่สิบอีแปะ”

ลดให้แค่สิบอีแปะ นี่มันน้อยเกินไป ซูหว่านคิดว่ายังต่อรองได้อีก

“เจ้าของร้านเจ้าคะ ลดอีกหน่อยเถอะ ตอนนี้อากาศเปลี่ยนแล้ว คนในครอบครัวของพวกเราทุกคนต้องตัดชุดใหม่ ถ้าท่านลดให้พวกเราอีกหน่อย ต่อไปพวกเราจะมาสั่งตัดชุดที่ร้านท่านหมดเลย ว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

เจ้าของร้านได้ยินดังนั้น ก็มองสำรวจพี่น้องคู่นี้อีกครั้ง ดูจากการแต่งกายก็ไม่เหมือนครอบครัวที่ร่ำรวย แถมยังจะตัดชุดทั้งครอบครัวอีก พวกเขามีเงินมากขนาดนั้นเชียวหรือ?

“ซูจิ่งเป็นอะไรกับพวกเจ้างั้นหรือ?”

เจ้าของร้านชำเลืองมองไปอีกทางหนึ่ง แล้วก็ถามคำถามนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ของข้าเจ้าค่ะ!”

ซูหว่านรีบตอบ อีกฝ่ายถามมาขนาดนี้ แสดงว่าต้องรู้จักพี่ใหญ่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ถาม

“เจ้าเป็นน้องสาวของซิ่วไฉซูงั้นหรือ?”

ตอนแรกที่บอกชื่อ เขายังไม่ทันสังเกต แต่ภายหลังจึงนึกขึ้นได้

ซูหว่านพยักหน้า รูปลักษณ์ของนางก็คล้ายกับซูจิ่งอยู่บ้าง

“โธ่เอ๊ย ทำไมไม่บอกแต่แรกเล่า ข้าลดให้เจ้าอีกสิบอีแปะดีไหม? ซิ่วไฉซูเป็นคนดี มีความรู้มาก หน้าตาก็หล่อเหลา ข้ายินดีจะให้หน้าเขา!”

สมัยนี้ ผู้มีความรู้เป็นที่เคารพอยู่แล้ว แถมเขายังเป็นซิ่วไฉอีกต่างหาก ในการสอบระดับเซียงซื่อครั้งนี้เขายังได้อันดับหนึ่ง มีโอกาสที่จะได้เป็นขุนนางสูง แล้วใครเล่าจะไม่อยากผูกมิตรด้วย?

ดีเลย ได้ลดเพิ่มอีกสิบอีแปะก็ยังดี สิบอีแปะก็ซื้อเนื้อได้หนึ่งชั่งแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากเจ้าค่ะ!” ซูหว่านโค้งคำนับให้เขาเล็กน้อย