ตอนที่ 614

มื้ออาหารผ่านพ้นไปอย่างสงบ เจียงกั๋วกงไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดมื้ออาหาร เมื่ออยู่ต่อหน้าเจียงเจิ้น ความสง่างามตามแบบฉบับของเขาก็หายไปอย่างสิ้นเชิง

ที่กล่าวกันว่าหนึ่งสิ่งปราบหนึ่งสิ่งก็คงจะเป็นเช่นนี้

เมื่อทราบว่าเจ้าสำนักอาวุโสมาถึง เจียงอวิ๋นเหอก็รีบย้ายออกจากบ้านสกุลซูในตอนกลางคืน เพื่อไปอยู่กับท่านอาจารย์ที่จวนกั๋วกงเป็นเพื่อนคลายเหงา

เจ้าหนุ่มซูเฉินเองก็ยุ่งจนแทบไม่เห็นหน้ามาหลายวันแล้ว เขาจึงทำได้เพียงชวนพ่อซูเล่นด้วยกันทุกวัน

ปัจจุบันนี้ พ่อซูชำนาญทั้งการตกปลา การเล่นหมากรุก การจิบชา และการจัดสวน ในทุก ๆ ด้าน

พ่อซูเองก็มีความสุขกับสิ่งเหล่านี้มาก จากเดิมที่เป็นคนธรรมดาที่ไม่รู้อะไรเลย ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนทุกครั้งที่มีแขกมาที่บ้าน ตอนนี้ดีแล้วได้เรียนรู้จากปรมาจารย์เจียงแล้ว

แม่ซูมองการเปลี่ยนแปลงของพ่อซูในตอนนี้ แล้วก็บอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน ทุกครั้งที่เห็นเขาดื่มชาอย่างประณีต ยิ่งทำให้ตัวเองดูเหมือนบ้านนอกเข้าไปใหญ่

...

หนึ่งวันก่อนวันเกิดของเฉินกุ้ยเฟย ซูอวิ๋นได้ให้ซูหว่านมาเป็นเพื่อนเขาเข้าวังไปจัดเตรียมล่วงหน้า เขาพาคณะทำงานของตัวเองไปด้วย และรวมถึงอาจารย์ผู้หญิงที่ทำขนมหวานด้วย

เขาเองก็ไม่เคยเข้าวังมาก่อน กลัวว่าจะทำอะไรผิดกฎระเบียบจนเกิดเรื่อง จึงให้ซูหว่านมาอยู่เป็นเพื่อนด้วย เพื่อให้รู้สึกสบายใจขึ้น

บ่ายวันนั้น เจียงอวี้ชวนซูหว่านไปทานอาหารที่เฉิงโหลว ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันเข้าไปในเฉิงโหลว แต่ไม่เห็นเงาของซูอวิ๋น

ปกติเขาจะยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์และนับเงินดังเป๊าะแป๊ะอยู่แล้ว

พนักงานบอกว่าเขาอยู่ในห้องครัวกำลังเรียนทำขนมหวานกับอาจารย์เยว่

ซูอวิ๋นยังขาดประสบการณ์ในด้านขนมหวาน ตอนนี้มีปรมาจารย์แล้ว เขาจึงยึดหลักการเรียนรู้จนแก่แล้วต้องเรียนรู้ต่อไปและกำลังเรียนทำขนมหวาน

ซูหว่านอยากเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของอาจารย์เยว่ และนามสกุลนี้ก็หาได้ยากด้วย ได้ยินว่าเป็นหญิงสาวอายุสิบเจ็ดปี มีภูมิหลังที่น่าสงสาร นางจึงอยากจะไปดูให้เห็นกับตา

จูงมือเจียงอวี้ ทั้งสองคนปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องครัว เห็นว่าทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ กลิ่นหอมของอาหารนานาชนิดลอยออกมา ทำให้น้ำลายสอ

มองไปรอบๆ ก็พบร่างของพี่สี่อยู่ในมุมที่ค่อนข้างเงียบสงบมุมหนึ่ง

เขาใส่ผ้ากันเปื้อนสีขาว และผมก็ถูกรวบไว้ด้วยหมวกผ้าสีขาว ข้างๆ เขาเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่สูงถึงแค่ไหล่ของเขาเท่านั้น

มองจากด้านหลัง รูปร่างของนางดูผอมเพรียว สายคาดของผ้ากันเปื้อนถูกผูกเป็นโบว์สวยงามรอบเอว ทำให้เอวของนางดูเล็กเพรียว

"ฟู่ ไม่ใช่แบบนี้ บอกไปกี่ครั้งแล้ว ให้ใช้น้ำอุ่นก่อน แล้วค่อยใส่น้ำเชื่อม ท่านจำไม่ได้เลย" ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็พูดขึ้น น้ำเสียงจริงจัง และมีความรู้สึกเหมือนกับผิดหวังนิดหน่อย

"เจ้าบอกแค่ครั้งเดียวเองนะ ทำไมถึงเป็นกี่ครั้งล่ะ" ซูอวิ๋นโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้

"มากกว่าหนึ่งครั้ง!"