ตอนที่ 618

เจียงอวี้เห็นนางมา ก็ลุกขึ้นยืนทันที ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็กอดนางไว้ในอ้อมแขน แล้วก้มลงสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผมของนางอย่างตะกละตะกลาม

“ก็ข้าไม่ได้เจอเจ้ามาครึ่งเดือนกว่าแล้วนะ ข้าคิดถึงเจ้ามาก” น้ำเสียงของเขาดูน้อยใจเล็กน้อย ทำให้ซูหว่านใจอ่อนลงในทันที

นางตบหลังเขาเบา ๆ เหมือนกำลังปลอบลูกสุนัขตัวน้อย

“ก็ได้ งั้นคืนนี้เจอกันแล้ว ก็ต้องรอจนถึงวันแต่งงานถึงจะเจอกันอีกนะ!”

เจียงอวี้ได้ยินดังนั้นก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ ยัยเด็กนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันถึงได้งมงายขนาดนี้ ยังจะใส่ใจเรื่องพวกนี้อีก

“ข้าไม่สนกฎพวกนี้หรอก อยากเจอเจ้าก็ต้องได้เจอเจ้า”

คำพูดนี้ เจียงอวี้กลับพูดออกมาได้มีกลิ่นอายแบบท่านประธานมาดเข้ม ซูหว่านชะงักไปเล็กน้อย ในใจคิดว่าเท่ระเบิดไปเลยไหมเนี่ย

ผลก็คือ ในขณะที่นางยังคงเหม่ออยู่ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ประคองท้ายทอยของเธอ กลิ่นที่คุ้นเคยก็โอบล้อมนางไว้ และริมฝีปากก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลที่อบอุ่น

จุมพิตของเจียงอวี้นั้นช่างแผ่วเบาและยาวนานนัก

นานทีเดียว เขาละจากริมฝีปากของนาง หางตาของเขาแดงเรื่อ ดวงตาของซูหว่านก็เป็นประกายน้ำตา ริมฝีปากของนางถูกจุมพิตจนบวมแดงเล็กน้อย ยิ่งทำให้นางดูเย้ายวนยิ่งขึ้น

ชิงช้าในตอนนี้ถูกเสริมพนักพิงเข้าไปแล้ว เพราะกลัวว่านางจะเผลอตกจากชิงช้า

ทั้งสองคนพิงกันนั่งอยู่บนชิงช้าอย่างเงียบ ๆ แกว่งเบา ๆ มีสายลมยามเย็นพัดมา

ยิ่งใกล้วันแต่งงานมากเท่าไหร่ เจียงอวี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างไม่เป็นความจริง หากไม่ใช่เพราะคนที่อยู่ข้างกายมีตัวตนอยู่จริง เขาเกือบจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันถึงเรื่องที่สวยงามมาก

หากฝันนี้ตื่นขึ้นมา จะทำอย่างไร

ทันใดนั้น เขาก็ยกมือของตัวเองขึ้น แหวนทองคำรูปทรงประหลาดวงนั้นยังคงสวมอยู่ที่นิ้ว ราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ถ้าไม่ใช่เพราะมันต้องบิ่นหายไปหนึ่งมุมเพื่อป้องกันภัยให้เขา

แต่มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนัก มันได้แทนที่แหวนหยกวงเดิมไปแล้ว และกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา

ซูหว่านพิงเขาอยู่ อาจเป็นเพราะความเงียบสงบ ทำให้นางเริ่มรู้สึกง่วง นางจึงหลับตาลงอย่างไม่กังวลใจ และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว

การนอนครั้งนี้ช่างสบายเหลือเกิน นอนหลับไปโดยไม่มีฝันเลย สดชื่นแจ่มใส

ราวกับว่าการได้พบเจียงอวี้เมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน

...