ตอนที่ 624

ยามแย้มยิ้มปรากฏลักยิ้มบุ๋มลึก ยังจำได้ว่าปีนั้น ยามที่ดวงตาเขามืดบอด แรกสบพบหน้านาง เขาได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อยกล่าวคำเท็จออกไป

ภายหลังเขาจึงตระหนักได้ว่าตนเองถลำลึกเสียแล้ว เป็นการถลำลึกชนิดที่ไม่อาจถอนตัวได้เลย

เขายื่นมือออกไป ซูหว่านวางมือลงบนฝ่ามือเขา ก้าวเดินไปตรงหน้า ทั้งสองสบตากัน แววตาของเขาเอ่อล้นไปด้วยความรักลึกซึ้ง

ซูหว่านเงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย ลอบกลืนน้ำลายลงคอ แล้วโพล่งออกมาตรง ๆ ว่า

“วะ วันนี้ท่านดูดีเหลือเกินเจ้าค่ะ!”

เจียงอวี้ได้ยินดังนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา ยามเห็นปฏิกิริยาเช่นนี้ของซูหว่าน เขาก็พึงพอใจยิ่งนัก รอยยิ้มนั้นช่างดูงดงามชวนให้ลุ่มหลงราวกับปีศาจจำแลง

เขาโน้มกายลงมากระซิบที่ข้างหูนางว่า

“ชอบหรือไม่? ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าเป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียวแล้ว”

ซูหว่านได้ฟังถึงกับหัวใจกระตุก อดไม่ได้ที่จะตวัดสายตาค้อนใส่เขา ทว่าสายตานี้ในความรู้สึกของเจียงอวี้กลับดูซุกซนและแฝงแววเย้ายวนอยู่หลายส่วน

“เอาล่ะ พวกเราไปกันเถิด อย่าให้เสียฤกษ์มงคล” ซูจิ่งเอ่ยขัดจังหวะการหยอกเย้าของทั้งคู่

เขาค้อมเอวลงเล็กน้อย ย่อกายลงตรงหน้าซูหว่าน

“ขึ้นมาเถิด พี่ใหญ่จะแบกเจ้าออกจากบ้านเอง”

ขอบตาของซูหว่านร้อนผ่าวขึ้นมาทันที น้ำตาสองหยดร่วงเผาะลงมา

นางซบลงบนแผ่นหลังของซูจิ่ง เขาแบกนางขึ้นมาอย่างง่ายดาย ท่ามกลางสายตาอิจฉาของพี่ชายอีกสี่คน แล้วแบกซูหว่านเดินออกจากเรือนไป

ซุนหลิงเอ๋อร์และคนอื่น ๆ คอยช่วยยกชายกระโปรงอยู่ด้านหลัง เจียงอวี้เดินตามอยู่ข้างกาย สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของซูหว่านตลอดเวลา

ด้วยธรรมเนียมนี้ พี่ชายทั้งห้าต่างโต้เถียงกันไม่หยุดว่าใครจะได้เป็นคนแบกซูหว่านออกจากบ้าน ใคร ๆ ต่างก็อยากแบกนางทั้งสิ้น

แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับประโยคเดียวของซูจิ่งที่ว่า ข้าเป็นพี่ใหญ่ สมควรให้ข้าเป็นคนแบก

ดังนั้น เหล่าพี่ชายจึงทั้งอิจฉาและไม่ยินยอมพร้อมใจนัก เพราะพวกเขาก็อยากแบกหว่านหว่านออกเรือนเช่นกัน

เดินมาได้ครึ่งทาง ซูหว่านเห็นไรเหงื่อผุดซึมที่ขมับของพี่ใหญ่ คิดว่าตนเองตัวหนักเกินไปจนทำให้เขาเหนื่อย จึงซบลงที่ไหล่เขาแล้วเอ่ยถาม

“พี่ใหญ่ ข้าตัวหนักเกินไปหรือไม่เจ้าคะ?”

ทว่าซูจิ่งกลับส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่หนัก หว่านหว่านของข้าไม่หนักเลยสักนิด เป็นเพราะแดดแรงเกินไปต่างหาก”

เดือนเก้าอากาศยังคงร้อนอบอ้าว แบกคนเดินไปไม่กี่ก้าวย่อมอดไม่ได้ที่จะมีเหงื่อออก

เมื่อมาถึงโถงหน้า บิดาซูและมารดาซูนั่งรออยู่บนตำแหน่งหลัก วันนี้ทั้งสองสวมชุดมงคลดูภูมิฐานสง่างามยิ่งนัก

นางเองก็งัดเอาเสื้อผ้าอาภรณ์และเครื่องประดับที่ดูดีที่สุดออกมาสวมใส่ สองสามีภรรยาในยามนี้ ไม่หลงเหลือเค้าความเป็นชาวนาในอดีตแม้แต่น้อย ราวกับเกิดมาในตระกูลร่ำรวยก็มิปาน

ดูสุขุมภูมิฐาน รอบรู้มารยาท