ตอนที่ 629

“เหตุใดข้ารู้สึกว่า เพียงเราไม่ได้พบหน้ากันครู่เดียว ก็คล้ายดั่งเพิ่งได้รู้จักกันเช่นนั้นเล่า?”

เจียงอวี้ได้ยินดังนั้น ก็อดหัวเราะออกมามิได้

เขาหันหน้าเข้าหาซูหว่าน สองมือจับไหล่นางไว้ พินิจมองอย่างละเอียดลออ จากนั้นจึงรวบตัวนางเข้ามากอด ฝังใบหน้าลงคลอเคลียที่ซอกคอของนาง

“ในที่สุดก็ได้รับเจ้าเข้าจวน วันนี้ข้าดีใจเหลือเกิน หว่านหว่าน เจ้าสัมผัสได้หรือไม่?”

เขากอดกระชับนางแน่น กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเปี่ยมรัก

“ดีใจ ย่อมดีใจอยู่แล้วเจ้าค่ะ เพราะข้าได้แต่งงานกับบุรุษที่รักใคร่ชอบพอกัน ข้าโชคดีเหลือเกิน”

“มิใช่หรอก ได้พบเจ้าคือความโชคดีของข้าต่างหาก” เขาเงยหน้ามองนาง ใช้ปลายจมูกคลอเคลียจมูกนางเบา ๆ

ซูหว่านเป็นฝ่ายประทับจูบบนริมฝีปากเขาคราหนึ่ง แผ่วเบาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ

การกระทำนี้ มิต่างอันใดกับการจุดไฟปรารถนาในกายเจียงอวี้ให้ลุกโชนขึ้น

ชุดบนกายของทั้งสองบางเบา ยามโอบกอดกันจึงสัมผัสถึงไออุ่นได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น

เขารั้งท้ายทอยนางเพื่อมอบจูบที่ลึกล้ำกว่าเดิม รุนแรงประหนึ่งประกายไฟที่ลามทุ่ง ไม่อาจต้านทานได้

ทั้งสองกอดจูบกันอย่างลืมตัว เพราะยามนี้พวกเขาต่างเป็นของกันและกันโดยสมบูรณ์

ไม่ทันรู้ตัว ไหล่เนียนของซูหว่านก็เผยออกมาครึ่งหนึ่ง เส้นผมยุ่งเหยิงระใบหน้า

จูบที่ถี่ยิบประทับลงบนลำคอ ร้อนผ่าวจนใจสั่นสะท้าน เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคออย่างอดกลั้นไม่อยู่

เจียงอวี้ตื่นตัวยิ่งนัก เพลิงปรารถนาพุ่งขึ้นถึงขีดสุด หางตาของเขาแดงระเรื่อ ยิ่งกว่ายามจุมพิตกันครั้งใด

นิ้วเรียวยาวเกี่ยวดึงปมสายรัดเอว ผ้าไหมเนื้อดีไหลร่วงลงกองกับพื้น คลุกเคล้าปะปนกันไปหมด

ภาพดอกบัวคู่บนผืนผ้านั้น ยามนี้ดูงดงามหยาดเยิ้มเป็นพิเศษ เต็มไปด้วยแรงดึงดูด

ซูหว่านรู้สึกว่าค่ำคืนนี้ร้อนอบอ้าวเหลือเกิน หยาดเหงื่อของทั้งสองหลอมรวมเข้าด้วยกัน

นางพบว่าสมุดเล่มเล็กที่เคยดูผ่านตาเหล่านั้นไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เพราะบัดนี้นางถูกเจียงอวี้ควบคุมไว้หมดแล้ว

เขาหลอกล่อให้นางเรียกเขาว่าท่านพี่ ครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับฟังเท่าไรก็ไม่รู้จักพอ

ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าเรียกท่านพี่แล้วจะหยุด แต่สิ่งที่รอคอยนางอยู่กลับเป็นการชำระล้างที่เร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม

ส่วนเขา ก็เอาแต่เรียกขานนามของนางที่ข้างหูไม่หยุดหย่อน

ซูหว่านได้แต่ส่งเสียงสะอื้น เจียงอวี้ทำได้เพียงปลอบประโลม จูบซับน้ำตาให้นาง และเอ่ยคำขอโทษ

ทว่าการตอบสนองที่ควรมีกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ยังคงรังแกนางอย่างหนักหน่วง

ปลายนิ้วเท้าของนางจิกเกร็งและผ่อนคลายสลับกันไป ในท้ายที่สุดนางก็ไม่อาจฝืนทน หลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลีย