ตอนที่ 677

หากไม่ใช่เพราะคนตระกูลซูทั้งบ้านล้วนเป็นคนใจดีมีเมตตา ท่านอ๋องและพระชายาคงไม่ยินยอม

เพราะเหตุผลดังกล่าวนี้เอง พวกเขาจึงรู้ว่าบุตรสาวที่แต่งออกไปจะไม่ถูกรังแก จึงได้ตกลงยินยอมให้นางไม่ต้องแยกออกไปตั้งจวนเอง

ในวันที่ซูเฉินไปสู่ขอ แม่ซูก็มาหาหมีหมี และพูดกับนางว่า

“หมีหมี เจ้าเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตอาเฉินของบ้านเรา ตลอดมาเจ้าต้องทนทุกข์มานานแล้ว อาเฉินได้ทูลขอพระเมตตาจากองค์รัชทายาท ให้ปลดปล่อยเจ้าจากการเป็นทาส นับแต่นี้ไปเจ้าก็คือสามัญชน นี่คือตั๋วเงินห้าร้อยตำลึง พร้อมกับเอกสารรับรองสถานะพลเมืองของแคว้นจิ้น ต่อไปเจ้าก็เป็นคนแคว้นจิ้นตัวจริงเสียงจริง มีเอกสารนี้แล้วจะไม่มีใครกล้ากลั่นแกล้งเจ้าอีก เจ้าเอาตั๋วเงินเหล่านี้ออกจากจวนไปเถิด ไปหาที่ที่เจ้าชอบ ทำมาค้าขายเล็กๆ น้อยๆ แต่งงานกับผู้ชายดีๆ และใช้ชีวิตของเจ้าเสียเถิด!”

หมีหมีมองตั๋วเงินและเอกสารรับรองสถานะพลเมืองที่อยู่ในกล่อง แล้วก็มองแม่ซูอย่างตะลึงงัน

“ฮูหยินผู้เฒ่า หมีหมีไม่เคยรู้สึกว่าต้องทนทุกข์เลยเจ้าค่ะ ท่านต่างหากที่มอบที่พักพิงให้ข้า ข้าอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขมาก”

เมื่อได้ยินว่าซูเฉินขอพระเมตตาให้นางพ้นจากสถานะทาส นางย่อมซาบซึ้งอย่างไม่ต้องสงสัย แต่พอลองคิดดูดีๆ แล้ว เขาก็แค่เห็นนางเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต และพยายามตอบแทนนางเท่าที่ตนเองจะทำได้ก็เท่านั้น

ตอนนี้ เขากำลังจะแต่งงานกับจวิ้นจู่แล้ว ทั้งสองเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ส่วนนาง ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่คู่ควร

เดิมที นางไม่เคยคิดที่จะออกจากจวนตระกูลซูเลย เพียงแค่อยากอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขไปตลอดชีวิต คอยอยู่ข้างหลังเพื่ออวยพรให้เขา อวยพรให้ชีวิตนี้ของเขามีความสุขสมบูรณ์ ลูกหลานเต็มบ้าน

เพียงแต่ไม่คาดคิดว่า สุดท้ายเขาก็ยังต้องการให้นางจากไป

อันที่จริง เรื่องนี้เจียงอวี้เป็นคนเตือนซูเฉิน และก็เป็นซูหว่านที่ให้เจียงอวี้ไปบอก

ซูหว่านรู้ว่าหมีหมีชอบซูเฉิน แต่ตอนนี้เจียเจียกำลังจะแต่งงานเข้ามาแล้ว หมีหมีจึงเป็นความไม่สบายใจที่อยู่ในใจของซูหว่านมาโดยตลอด เพราะความเกี่ยวพันระหว่างนางกับซูเฉินนั้นยากจะอธิบายได้จริงๆ

ท้ายที่สุดแล้ว การที่หมีหมียังคงอยู่ในจวนตระกูลซูก็ไม่เหมาะสม เมื่อคนหนึ่งชอบอีกคนหนึ่ง ก็จะอดไม่ได้ที่จะปรากฏตัวต่อหน้าเขา นานวันเข้าก็จะกลายเป็นภาระของคนทั้งสาม ซูเฉินไม่สามารถพูดอะไรกับนางได้เพราะนางเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต ส่วนเจียเจียก็ยิ่งพูดอะไรไม่ได้อีก การได้เห็นนางเฝ้าคิดถึงผู้ชายของตัวเองทุกวัน ย่อมทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

หญิงสาวทั้งหลายนั้น ล้วนมีความเห็นแก่ตัวในด้านนี้ แม้จะไม่พูดออกมา แต่ในใจก็ยังคงถือสาอยู่ดี

ในฐานะที่ซูหว่านเป็นสหายสนิทของเจียเจีย เจียเจียไม่สะดวกที่จะเอ่ยปาก ดังนั้นจึงมีเพียงนางเท่านั้นที่จะต้องออกหน้าจัดการเอง

ส่งหมีหมีออกจากจวน ปลดจากการเป็นทาส และให้นางออกไปแสวงหาชีวิตที่มีความหมายด้วยตนเอง แทนที่จะเฝ้ารอคนที่ไม่มีทางเป็นไปได้ไปตลอดชีวิตอย่างนี้