ตอนที่ 68

นางซุกถุงเงินไปยังอ้อมแขนของซูเฉิน เขารูปร่างสูงใหญ่ เป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ที่ดูองอาจ เห็นแล้วก็รู้ว่าไม่ควรหาเรื่อง

ซูเฉินยินดีช่วยนางเก็บรักษาเอาไว้ชั่วคราว นางเป็นคนคิดละเอียดถี่ถ้วนและรอบคอบ

“ไปกันเถอะพี่ ๆ เราไปตัดชุดฤดูหนาวคนละสองชุดกัน!”

อย่างไรเสียก็ต้องมีเสื้อผ้าดี ๆ สักสองชุดไว้ใส่ในช่วงตรุษจีน พี่ใหญ่มีแล้ว พี่ชายคนอื่น ๆ ก็ต้องมีเช่นกัน

ซูมู่รูปร่างพอ ๆ กับซูจิ่ง ทำตามขนาดของพี่ใหญ่ก็ได้ จะได้ทำให้เขาประหลาดใจด้วย

“คนเยอะขนาดนี้ถ้าจะตัดชุด ต้องใช้เงินไม่น้อยเลยนะ ที่บ้านก็ยังมีชุดใส่อยู่ เราทำงานทุกวัน ไม่ได้เน้นอะไรมาก หรือว่าเราไม่ตัดชุดจะดีกว่า?”

ซูอวิ๋นพอคิดว่าต้องจ่ายเงินออกไปในคราวเดียวเยอะๆ ก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน

“ไม่ได้ พี่ใหญ่มีแล้วพวกท่านก็ต้องมีด้วย จะลำเอียงไม่ได้ ข้ามีเงินจ่าย พวกท่านจะกลัวอะไร?”

ซูหว่านโบกมืออย่างใจกว้าง เห็นพวกเขาลังเล ก็เลยใช้แขนคล้องแขนของซูอวิ๋นกับซูอี้ แล้วดึงไปทางร้านขายผ้า

พี่ชายทั้งหลายทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เดินตามไปอย่างเชื่อฟัง

แต่ในใจของพวกเขานั้นกลับรู้สึกอบอุ่น ซูหว่านคิดถึงพวกเขาไปเสียทุกเรื่อง จริง ๆ แล้วนางไม่ได้ลำเอียงเลย นางดูแลพี่ชายทุกคน ไม่ว่าจะเรื่องกินหรือเรื่องเครื่องแต่งกาย

นางกำลังใช้ความจริงใจของตัวเองค่อย ๆ เอาชนะใจพวกเขา

ดังนั้น ความจริงใจจึงเป็นไม้ตาย!

พี่ชายสี่คน คนละสองชุด เลือกผ้าและสีที่ชอบกันเอง ส่วนซูหว่านตัดสินใจเลือกสีเทาน้ำเงินให้พี่รอง เพราะสีที่ทึบเกินไปจะไม่เหมาะกับหนุ่มหล่ออย่างเขา

ผ้าฝ้ายธรรมดาราคาสิบห้าอีแปะต่อหนึ่งฉื่อ สี่คนรวมกันก็จ่ายไม่ถึงสิบตำลึง ส่วนผ้าลายดอกที่ซูหว่านเลือกให้ตัวเองนั้นราคาก็จะแพงกว่าเล็กน้อย

อยู่ชนบทต้องทำงาน ใส่เสื้อยาวๆ ไม่สะดวก ก็เลยทำเป็นเสื้อตัวสั้น ๆ เศษผ้าเหลือ ๆ ยังเอามาเย็บถุงเท้าได้อีกสองคู่

แค่ซื้อผ้าก็ใช้เงินไปสิบสองตำลึงแล้ว พอเอาไปที่ร้านตัดชุด เจ้าของร้านก็คิดค่าตัดสองชุดต่อคนที่หนึ่งตำลึง รวมเป็นห้าตำลึง ตอนนี้ต้องทำ ชุดบุฝ้ายหนาๆ เพราะข้างนอกก็ใส่แค่ชิ้นเดียว ส่วนพี่ใหญ่ข้างนอกยังมีเสื้อคลุมทับอีกชั้น ดังนั้นเสื้อด้านในจะบางหน่อยก็ไม่เป็นไร ตัดชุดหนึ่งตัวน่าจะต้องใช้ฝ้ายอย่างน้อยสี่ชั่งกระมัง?

สิบเอ็ดตำลึง เป็นค่าฝ้ายรวมกับค่าตัดเย็บ สุดท้ายเจ้าของร้านก็คิดแค่สิบตำลึง เพราะเห็นว่าเป็นการค้าใหญ่ และได้นัดให้พวกเขามาเอาชุดทั้งหมดในอีกประมาณครึ่งเดือน

ชุดของซูจิ่งทำเสร็จแล้ว เจ้าของร้านตัดชุดใช้เศษผ้าสะอาดที่ไม่ใช้แล้วมาห่อชุดเอาไว้ แล้วส่งรองเท้าที่ซูหว่านฝากเอาไว้ที่นี่ให้นางไปด้วย

ระหว่างทางได้ซื้อของกินให้เขาอีกเล็กน้อย ซื้อกระดาษสำหรับเขียนบทความ และแท่งหมึกแท่งเล็ก ๆ ชนิดธรรมดา ๆ แต่ราคากลับแพงถึงหนึ่งตำลึงกว่าต่อแท่งเลยทีเดียว!