ตอนที่ 7 แดกดัน

“แค่ก่อไฟเอง ท่านแม่อย่าดูถูกข้าเชียวนะ!”

ยามนี้พ่อซูเพิ่งกลับมาจากห้องน้ำพอดี ทันทีที่เข้ามาในครัวและเห็นซูหว่าน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ซูหว่านทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น

“ท่านพ่อ อรุณสวัสดิ์!” นางเผยรอยยิ้มที่นางคิดว่าหวานที่สุด คนเป็นพ่อคงจะปฏิเสธรอยยิ้มแบบนี้ของลูกสาวไม่ได้ใช่ไหม!

แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ พ่อซูเป็นผู้ชายที่อยู่แต่ในหมู่บ้านมานาน จะเคยเห็นเด็กหญิงที่หน้าตาสะสวยเช่นนี้เสียที่ไหนกัน แม้กู้เย่ว์จะหน้าตาดี แต่ก็ยังสู้ไม่ได้กับความงามที่น่าทึ่งของซูหว่าน เมื่อเทียบกันแล้ว กู้เย่ว์ก็เป็นแค่เด็กสาวชาวบ้านที่หน้าตาน่ารักธรรมดาๆ เท่านั้นเอง!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กน้อยคนนี้ยังเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขา น้ำเสียงอ่อนหวานเรียกตนว่าพ่อ เขาพลันรู้สึกภาคภูมิใจและสุขใจอย่างยิ่ง ในหมู่บ้านนี้จะมีบ้านไหนที่มีลูกสาวน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้บ้าง?

“เอ๋ หวานหว่านตื่นแล้วหรือ ไปล้างหน้าล้างตาเถอะ พ่อจะก่อไฟเอง!”

คนเป็นพ่อกลับไม่แสดงตัวห่างเหิน ทำให้ซูหว่านรู้สึกสบายใจขึ้นมาก พ่อซูเห็นว่านางเป็นคนติดดิน ก็รู้สึกว่านางเป็นเด็กดี

แม่ซูตักน้ำร้อนใส่กะละมังและหยิบผ้าสะอาดผืนหนึ่งให้นางไว้เช็ดหน้า

ซูหว่านยกกะละมังออกไปล้างหน้าที่ลานบ้าน ที่นั่นมีโอ่งใบใหญ่ นางตักน้ำเย็นมาผสมในกะละมัง จู่ๆ ประตูห้องทางทิศตะวันตกก็เปิดออก ซูจิ่งตื่นแล้ว เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อสั้นสีเทาที่มีรอยปะ ดูหมดจดเรียบง่าย แต่ความสง่างามกลับขาดหายไปหลายส่วนเมื่อไม่ได้สวมเสื้อคลุมยาว

แวบแรกที่ซูจิ่งเห็นเด็กสาวกำลังล้างหน้าอยู่ในลานบ้าน ผ้าเช็ดที่ยังมีไอร้อนปิดบังใบหน้าของนางทั้งหมด ในชั่วพริบตาเขาคิดว่ากู้เย่ว์กลับมาแล้ว ทว่าซูหว่านตัวสูงกว่ากู้เย่ว์เล็กน้อย

“พี่ใหญ่!”

ซูหว่านที่ยืนอยู่กลางลานบ้านทักทายเขา ดวงตาของนางโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว และมีลักยิ้มเล็กๆ ซูจิ่งอดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อเห็นรอยยิ้มนี้

“อืม”

ซูจิ่งมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ซูหว่านก็ก้มหน้ามองตัวเองเช่นกัน

“ทำไมพี่ใหญ่ถึงมองข้าแบบนี้ ข้าดูไม่ดีเหรอ”

“ดูดี เหมาะสมมาก!” ด้วยรูปลักษณ์ของนาง ไม่ว่าสวมใส่อะไรก็ดูดี แต่คำว่าเหมาะสมของเขาหมายถึงขนาดที่พอดี แน่นอนว่ายิ่งซูหว่านแต่งตัวสดใส ก็ยิ่งโดดเด่นงดงาม

“เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม?” สองพี่น้องคุยกันในลานบ้าน

“สบายดีมากเลย!”

ต่อมา พี่น้องคนอื่นๆ ในตระกูลซูก็ทยอยตื่นขึ้น ต่างพากันพับแขนเสื้อเตรียมกินข้าวแล้วออกไปทำงาน ซูหว่านทักทายพวกเขาทีละคน พวกเขาก็ขานรับตอบกลับมา แต่ท่าทียังไม่สนิทสนมเท่าใดนัก

มีเพียงซูอี้ที่พูดเพิ่มอีกสองสามคำ

“หวานหว่านตื่นเช้ามาก ขยันจริงๆ!”

“พี่ห้าก็ตื่นเช้าเหมือนกัน!”

พี่รองพี่สามพี่ห้ารู้สึกประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของนาง พวกเขาไม่คิดว่านางจะใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ที่กู้เย่ว์ทิ้งไว้ได้

ซูอวิ๋นเดินออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย เมื่อเห็นซูหว่าน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะนั่นเป็นเสื้อผ้าของกู้เย่ว์ แต่เมื่อซูหว่านหันมาทักทายเขา ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาก็หุบลงทันที

“พี่สี่!”