ตอนที่ 93

ในมุมมองของเขา ซูหว่านเป็นหญิงสาวที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีความคิดเป็นของตัวเอง และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เขาเพียงหวังว่านางจะไม่ถูกบดบังด้วยเรื่องของความรักก็พอ

ซูหว่านออกจากจีซ่านถังแล้วก็เริ่มซื้อวัตถุดิบ ซื้อแป้งห้าสิบชั่ง น้ำตาลยี่สิบชั่ง งา พุทราจีนแห้ง และองุ่นแห้ง พอซื้อทั้งหมดแล้ว ก็ซื้อกระดาษไขอีกปึกหนึ่ง

กลับไปถึงบ้านแล้วก็ให้พี่สามไปที่เหมืองที่พ่อกับแม่ทำงานอยู่ จัดการรับพวกท่านกลับมาก่อน ให้ออกห่างจากอันตราย แล้วค่อยคุยเรื่องธุรกิจกัน

อย่างไรก็ตาม ไม่มีเรื่องไหนสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของท่านพ่อท่านแม่อีกแล้ว

โชคดีที่มีเจียงอวี้ซึ่งเป็นแรงงานที่ไม่ต้องจ่ายเงินจ้าง เพราะนางไม่มีแรงมากพอ ก็เลยต้องพึ่งเขาโดยไม่เกรงใจสักนิด

แต่งตัวภูมิฐานขนาดนี้ แต่กลับต้องหาบของวิ่งไปตามถนน ความขัดแย้งกันนี้ทำให้ดูน่ารักและน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ

ตอนแรกก็ตกลงกันไว้ว่าจะทำหน้ากากใหม่ให้เขา แต่พอไปซื้อวัสดุกลับพบว่าที่ร้านมีหน้ากากสำเร็จรูปขายอยู่แล้ว

ในร้านขายเครื่องประดับร้านหนึ่ง มีหน้ากากไม่กี่ชิ้นวางอยู่อย่างไม่เข้าพวกตรงมุมร้าน จนฝุ่นจับหนาเตอะ

ในบรรดาหน้ากากเหล่านั้น มีชิ้นหนึ่งเป็นหน้ากากหนังสีน้ำตาล ดูแล้วเหมาะกับเจียงอวี้อย่างมาก

เจ้าของร้านบอกว่า ที่ทำหน้ากากมาขายก็เพราะมีหลายคนมีแผลเป็นบนใบหน้าและอยากจะปกปิด แต่กลับไม่มีใครซื้อเลย ก็เลยได้แต่ตั้งทิ้งไว้ตามมุมจนฝุ่นจับ

เมื่อเห็นว่าซูหว่านสนใจ เจ้าของร้านก็เลยบอกว่าจะลดราคาให้ แค่สิบกว่าอีแปะก็เอาไปได้เลย

ซูหว่านหันไปมองเจียงอวี้ เพื่อถามความเห็นของเขา เจียงอวี้ไม่ใส่ใจ อันที่จริงแล้วเขาค่อนข้างชอบหน้ากากที่ซูหว่านทำให้ แต่ในเมื่อนางต้องการจะซื้อให้อีก เขาก็จะไม่ขัดขวาง

"เจ้าอยากซื้อก็ซื้อเลย!"

"ก็ท่านใส่นี่นา ไม่ใช่ข้าใส่เสียหน่อย ข้าก็ต้องถามความเห็นท่านสิ!" ซูหว่านโต้กลับ

คำพูดของนางทำเอาเจียงอวี้ไปไม่เป็น ชั่วขณะหนึ่งก็ถึงกับทำอะไรไม่ออก

"แล้วตกลงท่านชอบหรือไม่?" ซูหว่านเห็นเขาพูดไม่ออก ก็เลยถามเขาตรงๆ

"ชอบสิ ทำไมจะไม่ชอบ!"

เจียงอวี้คิดว่าหากเป็นของที่นางเต็มใจซื้อให้ ต่อให้เป็นอะไร เขาก็ชอบทั้งนั้น

จริงๆ แล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้รับของขวัญจากผู้หญิง ส่วนใหญ่ล้วนมีค่ามหาศาล ทว่าในใจเขากลับไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย

แต่พอเป็นของขวัญจากซูหว่าน เขากลับรู้สึกยินดีอย่างประหลาด ทั้งที่มันเป็นของธรรมดามากๆ แทบไม่มีค่าอะไรเลย บางทีอาจเป็นเพราะแม้ของจะเล็กน้อย แต่กลับเต็มไปด้วยน้ำใจจากนาง

ซูหว่านจ่ายเงินสิบอีแปะอย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นหน้ากากให้เขา

"ท่านใส่เองนะ ข้าไม่ช่วยท่านแล้ว!"