ตอนที่ 123
บทที่ 123 หลิวทงนักขุดสุสาน
October 28, 2026
บทที่ 123 หลิวทงนักขุดสุสาน
จากคำยืนกรานของหลิวทง ในที่สุดโจงเฉียวเฉียวก็ลงมือ
เวลาผ่านไปสามชั่วโมงเต็มๆ เศษลูกกระสุนเหล็กถูกเอาออกมาได้ในที่สุด จากนั้นเธอพันแผลให้หลิวทง และให้วิตามินผ่านทางสายน้ำเกลือ
“โชคดีมาก ไม่เข้าไปบาดถึงเส้นเลือด ทั้งหมดอยู่แค่ชั้นผิวเท่านั้น ถ้าจนถึงพรุ่งนี้เช้ายังไม่มีอาการอักเสบหรือไข้สูง หรืออาการผิดปกติอื่นๆ ก็กินแค่ยาป้องกันการติดเชื้อก็พอ”
จากนั้น โจงเฉียวเฉียวย้ำข้อควรระวังแก่หลิวทง
โจงเฉียวเฉียวที่เต็มไปด้วยเหงื่อท่วมตัวเดินไปที่ห้องน้ำ ถอดถุงมือที่เต็มไปด้วยคราบเลือด ถอดเสื้อคลุมขาวออก จากนั้นผมก็เดินตามเธอเข้ามา
ตอนที่เธอล้างมืออยู่นั้น ผมกอดเธออย่างเบามือ
“ขอบคุณคุณมากๆ ผมรู้ว่าคุณทำเพื่อผมทำให้ต้องมาเสี่ยงแบบนี้ ถ้าหลิวทงเป็นอะไรขึ้นมา ไม่ใช่แค่ถูกยึดใบอนุญาต คุณอาจจะต้องถูกดำเนินคดีอีกด้วย เฉียวเฉียว ผมขอบคุณจริงๆ”
โจงเฉียวเฉียวยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรออกมา
บั้นท้ายที่กลมกลึงแน่นได้รูปของเธอ ทำให้ผมเริ่มมีอารมณ์ และปฏิกิริยานั้นเธอก็รับรู้ถึงมันได้ดีที่สุด
“คุณขอบคุณฉันแบบนี้เหรอ ให้ฉันมาช่วยคน แล้วยังจะมารังแกฉันอีก?”
ผมรู้สึกอายมาก ถึงแม้ว่าอยากแสดงบทรักกับเธอสักหน่อย แต่พอเธอพูดออกมาแบบนั้น ผมเลยรู้สึกผิดกับเธอขึ้นมา
ผมเลยยอมวางมือ เดินถอยออกมา “คุณสวยมาก ผมแค่ห้ามใจไม่อยู่”
“ช่างมันเถอะ วันนั้นฉันเห็นผู้หญิงที่อยู่กับคุณ เธอสวยกว่าฉันจริงๆ”
โจงเฉียวเฉียวกำลังเช็ดมือขณะที่พูดออกมา ผมเผลอหลุดปากถามออกไป “คนไหน?”
ผมนี่อยากจะตบหน้าตัวเองจริงๆ ปากนี่ไม่มีหูรูดเอาซะเลย
เธอมองมาที่ผมด้วยสายตาว่างเปล่า “เหมือนว่าจะไม่ใช่คนเดียว?”
ผมรีบทำหน้าขรึมขึ้นมา “ก็แค่เผลอหลุดปากออกไปเท่านั้นเอง อย่าไปใส่ใจคำพูดมั่วๆนี้เลย ผมแค่อยากจะถามว่าวันไหน”
“ท่าทางทุกวันจะมีไม่ซ้ำ?”
ผมหมดคำพูดจะมาแก้ตัว
ดังนั้นเลยทำได้เพียงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา : “คุณเป็นยังไงบ้างช่วงนี้ ผมคิดถึงคุณมาก แค่ไม่กล้าติดต่อไป กลัวจะทำให้ชีวิตคุณวุ่นวาย”
“สบายดี เพิ่งกลับมาจากฮันนีมูน อบอุ่นมาก แล้วก็มีข่าวดีเรื่องหนึ่ง คุณอยากจะฟังมั้ย?”
โจงเฉียวเฉียวพิงขอบประตูมองหาผมด้วยรอยยิ้ม
ผมพยักหน้า “ถึงแม้ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องสวีทของพวกคุณเท่าไหร่ แต่ก็ตกใจนิดนึง ลองพูดมาก็ได้”
คำพูดของเธอหลังจากนี้ ทำผมรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า
“ฉันท้อง”
ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของผมกลั่นเป็นคำพูดออกมา “ลูกของเราเหรอ?”
โจงเฉียวเฉียวส่ายหัว “คุณจะรู้ได้ยังไง ต้องตรวจDNAถึงจะรู้”
ในใจของผมเริ่มว้าวุ่น แอบหวังว่าคือลูกของผม แต่ก็คิดว่าถ้าเป็นอย่างงั้นจริงๆผมก็ไม่รู้ว่าควรจะจัดการยังไงดีทั้งหมด
แต่ผมก็คว้ามือเธอเอาไว้ทั้งคู่ “เฉียวเฉียว ถ้าใช่พวกเรามาช่วยกันเลี้ยงเขากันดีมั้ย คุณไม่ต้องไปอยู่กับด้ายลี่ม่าว ผมไม่อยากคิดภาพตอนคุณอยู่กับหมอนั่นแบบนั้นได้ จนถึงตอนนี้ผมยังไม่อยากจะยอมรับมันเลย”
โจงเฉียวเฉียวมองผม ผมก็มองไปที่เธอ มองลึกไปที่ดวงตากลมโตอันสวยงามด้วยความลึกซึ้ง
เธอจูบผมเบาๆ “จริงๆแล้วฉันไม่ได้ท้อง แค่อยากจะรู้ว่า คุณจริงใจกับฉันมากแค่ไหน ขอบคุณมากๆ คุณทำให้ฉันรู้ว่าคืนที่แสนวิเศษวันนั้นมันมีค่า ทำให้ฉันไม่นึกเสียใจ”
หลังจากจูบเบาๆ โจงเฉียวเฉียวก็กลับไป
ผมคิดจะไปส่งเธอ เธอให้ผมคอยดูแลหลิวทงให้ดี มันเป็นเหตุผลที่ไม่อาจปฏิเสธได้