บทที่ 128 จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

บทที่ 128 จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เทไปครึ่งกาแล้ว ฉันก็เอาครึ่งกาที่เหลือไปตั้งบนเตาต้มต่อ

มีลูกน้องที่จงรักภักดีพยายามคลานมาหวังว่าจะช่วยชีวิตหม่าสาม แต่สุดท้ายก็ถูกหวูเจิ่นดงเตะลอยออกไป

หม่าสามที่นอนแผ่อยู่บนพื้นรีบเปิดปากออกมา “ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นไรไม่เป็นไร อย่าหุนหันพลันแล่น ทั้งหมดอย่าใจร้อน”

เขาแน่นอนว่าไม่เป็นไร ฉันยังต้องใช้งานเขา ไม่ได้คิดจะลวกน้องชายของเขาจนกุดเป็นดอกทานตะวันจริงๆ เสียงร้องอันทรมานเมื่อกี้ ก็แค่ราดเป็นข้างๆให้เขาหวาดกลัวก็เท่านั้นเอง

ฉันจุดบุหรี่ขึ้นมามวนนึง จากนั้นก็นั่งอยู่บนแท่นบันไดหน้าร้านกับหวูเจิ่นดง

“ไหนลองบอกมาซิ”

หม่าสามฉลาดมาก เข้าใจว่าผมอยากจะถามอะไร จึงบอกรายละเอียดกับผมทั้งหมด

เขาพูดมาอย่างละเอียดมาก แต่ผลสรุปออกมา หวงติ้งแหวนรับปากว่าจะให้เขาแสนหยวน เพื่อทำให้ส่วนล่างผมใช้การไม่ได้ ทำให้ผมอับอาย

ข้อเรียกร้องนี้ ฟังดูก็ไม่ถือว่าเกินเหตุไป แต่ประสบการณ์จริงหรือการจินตนาการอย่างละเอียดก็อาจจะทำให้รู้สึกว่าน่ากลัว

ผมไม่ได้พูดอะไร หม่าสามก็ได้ลูกน้องประคองลุกขึ้นมา

พวกเขาไม่หนี ยืนเงียบๆไม่ไกลจากตัวผม

“ฉันจะให้แกหนึ่งแสน แกทิ้งเบอร์เอาไว้ จากนั้นเวลามีอะไรต้องการแกช่วยฉันนัดหวงติ้งแหวนออกมาคนเดียว ที่เหลือแกไม่ต้องยุ่งแล้ว”

หม่าสามมีความอึดอัดลังเล “ตามกฎรวมกับศีลธรรม......”

ผมยื่นมือออกไป ไม่ไกลยังมีกาต้มน้ำที่เหลือน้ำครึ่งกาที่พร้อมลวก “กฎของนายกับน้ำร้อนของนาย”

สองทางเลือกที่สามารถเลือกได้เพียงทางเดียว หม่าสามไม่ลังเลที่จะละทิ้งกฎเกณฑ์

ทิ้งเบอร์ไว้ให้หม่าสาม จากนั้นผมก็ให้เขารีบไสหัวไปให้พ้น

กลุ่มคนที่รีบร้อนมา ก็รีบร้อนจากไป

ออกจากร้านกับหวูเจิ่นดง เขาถามผม “อยากให้ฉันออกหน้าช่วยนายนัดหวงติ้งแหวนมั้ย เจ๊หงหวู่เคยบอกไว้แล้ว เขากล้าลงมือกับนาย ฉันสามารถตัดสินใจจัดการได้เลย ที่เหลือเธอจัดการตามเก็บให้เอง”

ผมโบกมือ “ไม่จำเป็นหรอก แค่เรื่องเล็กน้อย อย่าทำให้เธอเป็นห่วง ฉันจะหาคนจัดการเอง”

หวูเจิ่นดงพยักหน้า กำชับผมมีเรื่องให้โทรหาเขาเสร็จ ก็ขับล้อยักษ์A6นั้นออกไป

ขับรถมาถึงศูนย์อาบน้ำตี้หวัง ก็เดินตรงไปที่ห้องทำงานของหวงหรุง

ถึงแม้ว่าการทำกำไรบางอย่างหลายวันนี้ถูกหยุดชั่วคราว แต่กิจการศูนย์อาบน้ำยังคงดำเนินต่อไปตามปกติ

ดังนั้นเรื่องที่ผมเดาไม่ออก จึงไปหาตัวของหวงหรุงที่ห้องทำงาน

“คุณจะทำอะไร ”

“คุณจะทำอะไร คุณนี่มันเป็นคนจนที่ได้ลา อยากตายหรือไงมาย่ำยีฉัน?”

ไม่ใส่ใจการต่อต้านของหวงหรุง ผมแยกขาสวยหุ่นดีคู่นั้นออกจากนั้นก็พุ่งเข้าไปกินอย่างหื่นกระหาย

ผ่านไปเกือบสิบกว่านาที ร่างกายอันบอบบางของหวงหรุงสั่นสะท้านทนไม่ไหวแล้ว ผมจึงค่อยปล่อยเธอ

จากนั้น เลยได้รับสายตาที่แค้นใจของเธอ เหมือนกับว่ารังเกียจที่ผมแค่สนใจที่จะจุดไฟแต่ไม่ยอมสนใจที่จะดับไฟ

นั่งบนโต๊ะทำงานของเธอ ผมถามเธอ “หวงติ้งแหวนได้ตามหาคุณอีกหรือเปล่า?”

“โทรหาหลายครั้งอยู่นะ แต่ฉันไม่ได้รับ มีอะไรหรือเปล่า?”

ผมพูด ‘ไม่มีอะไร’ จากนั้นผมก็ถามเธอต่อ “คุณกับหวงติ้งแหวนตอนนี้ยังมีความรู้สึกต่อกันมั้ย?”

“มีเท่ากับกับขนไก่ กากเดนแบบนั้น ไม่เอามีดไปฟันเขาก็ถือว่าฉันเมตตาปรานีมากแล้ว”

คำพูดของหวงหรุงประโยคนี้ งั้นผมก็สบายใจขึ้น

เธอถามผมว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ผมจูบเธอไปทีนึง “ไม่มีอะไรจะ ผมแค่แหย่คุณเล่นเท่านั้นเอง”

เธอถลึงตาใส่ผม จากนั้นก็หุบขาทั้งสองเข้าด้วยกัน เห็นได้ชัดว่าเธอต้องการ แต่ว่าบางจุดยังบวมเป่งทำให้เธอไม่กล้าต้องการอีก

หลังจากอยู่กับหวงหรุงสักพัก ผมก็ขับรถออกมา ตรงกลับไปที่พักของหลิวทง

เอนตัวกึ่งหนึ่งที่บนเตียง โยนเหรียญขึ้นไปบนหัว บนลิ้นก็ยันเหรียญไว้ จากนั้นในหัวคิดถึงแต่เรื่องพวกนี้

ถูกทำร้ายแต่ไม่สู้กลับ มันช่างไม่ใช่นิสัยของผมจริงๆ แต่จะเอาคืนจริงๆ นั่นก็ต้องทำให้ฝั่งตรงข้ามไม่มีทางลงมือได้อีก