บทที่ 175 โอกาสครอบครองของเธอ

“หลินจื่อ ผมขอถามคุณหน่อย คุณทำอย่างไรถึงได้มีขาเรียวยาวสวยคู่นี้ได้ ขาเรียวยาวคู่นี้หลังจากใส่ถุงน่องแล้วรู้สึกอย่างไร?”

นั่งข้างจี้หลิน ผมยื่นมือออกไป ลูบไล้ถุงน่องที่เรียบลื่นเบาๆ รู้สึกสบายมือมาก ไม่สงสัยเลยว่า ขาเรียวสวยที่อยู่ในนี้ จะยิ่งให้ความรู้สึกสบายมือขนาดไหน

เพิ่งจะเข้ามาในห้องก็ยั่วเย้าด้วยบรรยากาศคลุมเครือ จี้หลินแทบจะทนไม่ไหว ดังนั้นเลยเอามือของผมไปไว้อีกด้าน แล้วเธอก็ขยับออกไปนั่งห่างจากผมทันที

“อะไรกัน มาหาผมถึงที่นี่ แต่กลับเขินซะแล้ว?”

ผมหยอกเย้า ให้ใบหน้าเย่อหยิ่งของจี้หลินซับสีแดงเรื่อ เธอส่ายหน้าทันที “ไม่ใช่ ก็แค่คิดว่าคุณน่าทึ่ง คุณดูแลลู่ปู้หนานดีขนาดนั้น วิ่งมาตั้งไกลเพียงเพราะเธอพูดอย่างสั่วๆ ว่าอยากกินไก่ทอด และฉันก็คิดว่าบนโลกใบนี้ยังมีผู้ชายที่โง่งมแบบนี้อยู่อีกเหรอ”

ไม่มีเบียร์เปิด เลยช่วยรินน้ำเปล่าให้เธอ วางไว้บนโต๊ะด้านหน้าเธอทันที

“ผมไม่คิดว่ามันมีอะไรน่าทึ่งหรอกนะ……”

ผมยังไม่ทันพูดจบ จี้หลินก็พูดตัดขึ้นมา “ไม่ใช่เรื่องนี้ ทำไมคุณถึงมาเป็นผู้ชายขาย……ทำแบบนี้ล่ะ?”

ผมเงยหน้าขึ้น มองจี้หลิน “ที่จริงแล้วคำถามของแขกที่ผมไม่ชอบมากที่สุด คือทำไมคุณถึงมาทำอย่างนี้? หากมีหนทางเพียงสักนิด ใครจะเต็มใจมาทำอย่างนี้?”

จี้หลินพยักหน้าเบาๆ “ขอโทษด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเปิดโปงนะ ฉันคิดว่าคุณเป็นผู้ชายที่ดีขนาดนี้ มาทำแบบนี้มันค่อนข้างเข้าใจได้ยาก……”

“ไม่มีอะไรที่เข้าใจยาก ในเมื่อคุณอยากรู้ผมก็ไม่รังเกียจที่จะบอก”

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงบอกจี้หลินถึงเหตุผลในตอนแรกที่เข้ามาทำงานนี้

หลังจากนั้นพักใหญ่ เธอก็พยักหน้า “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นตอนนี้คุณก็มีเงินแล้ว ทำไมไม่ออกไปล่ะ? คุณอย่าคิดมาก ฉันแค่ถามเพราะแปลกใจเท่านั้น”

“ผมไม่คิดว่าการทำแบบนี้ไม่ดีอะไร ผมเคยคลุกคลีกับผู้หญิงที่ถูกผู้ชายทารุณ เคยคลุกคลีกับผู้หญิงที่ได้รับความรุนแรงจากครอบครัว ยังเคยคลุกคลีกับผู้หญิงที่มีสามีเพียงแค่ในนาม……ผมเคยคลุกคลีกับผู้หญิงมากมาย แต่ผมทำให้พวกเธอมีความสุขได้ ทำให้เธอมีความสุขจากจิตใจของตัวเอง ผมคิดว่าแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ ผมก็หยุดไป จากนั้นก็เขยิบไปข้างหน้าอีก คว้ามือเล็กนวลเนียนมากอบกุมไว้ในมือ

“ผมไม่เคยขายตัวเพื่อความพอใจของแขก แค่ขายศิลปะที่ทำให้ผู้คนรู้สึกพอใจ คุณเชื่อไหม?”

จี้หลินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองผม เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อ

ดังนั้นผมจึงปล่อยมือเล็กของเธอ ลากนิ้วบนฝ่ามือเปล่งปลั่งของเธออย่างรวดเร็ว

“จักจี้!”

ชั่วขณะนั้น จี้หลินก็ทนความจักจี้ที่ฝ่ามือไม่ไหว

“ถ้าที่ผมลูบไม่ใช่ฝ่ามือของคุณ แต่เป็นตรงนั้นของคุณล่ะ?”

มองขาหยกเรียวยาวที่ถูกหุ้มด้วยถุงน่องดำของเธอ ผมยื่นมือเคล้าคลึงเบาๆ แต่ทว่าเมื่อขยับไปจนสุดทาง สัมผัสถึงผ้าโปร่งที่เรียบลื่นชนิดหนึ่ง

ทันใดนั้น ในที่สุดจี้หลินก็เข้าใจว่าผมพูดอะไร

เธอเขินจนหน้าแดงรีบเอามือของผมออก “ฉันเชื่อแล้ว คุณไม่ต้องทำ……”

เธอประหม่านิดหน่อย ผมเชื่อว่าการประหม่าแบบนี้ไม่ใช่การประหม่าของสาวพรหมจรรย์ แต่เป็นเพราะอารมณ์ของทั้งสองยังไม่ถึงระดับที่รุนแรง ดังนั้นเธอถึงได้รู้สึกประหม่า

ดังนั้นผมจึงชวนเธอดื่ม จากนั้นลุกขึ้นไปที่คอมพิวเตอร์ เปิดโปรเจคเตอร์ ปิดไฟแล้วเปิดหนังที่เติมเต็มความเร่าร้อนขึ้นมาทันที

“ที่นี่ดูหนังได้ด้วยเหรอ?”

จี้หลินแปลกใจมาก ผมเดินไปนั่งลงข้างๆ เธอ จากนั้นก็โอบไหล่หอมๆ ของเธอไว้ จูบเบาๆ ที่คอของเธอ เธอไม่ปฏิเสธ ฟุบบนบ่าของผมเงียบๆ แต่ดูเหมือนจะประหม่านิดหน่อย

ในบาร์เลือกหนังมาไม่เลวเลย เป็นละครแบบนั้น แสดงคร่าวๆ เป็นอัยการสาวสายคนหนึ่งที่ตามคนร้าย กระทั่งคนร้ายคิดจะหนี ดังนั้นอัยการสาวจึงบุกเดี่ยวเข้าจับกุมเขา

และไม่ต้องสงสัย อัยการสาวจับคนร้ายได้สำเร็จ จากนั้นตอนที่เธอกำลังลดการป้องกันลง ก็ถูกผู้สมรู้ร่วมคิดของคนร้ายตีสลบ