บทที่ 182 เธอหุบปากแล้ว

ซูเสี่ยวฉินไปแล้ว ทิ้งเงินไว้ให้ผมจำนวนหนึ่ง เธอไม่ได้นับ ผมเองก็ไม่ได้มอง แต่ว่าดูแล้วน่าจะมีประมาณสี่ห้าพัน

ผมบอกว่าผมจะไปส่งเธอ แต่เธอไม่ต้องการ ยืนยันว่าจะขับรถเอง

จากนั้นพาเธอขึ้นรถขับรถออกไป ผมก้มศีรษะลงเพื่อทำการจุดบุหรี่หนึ่งมวน ด้านหน้าก็ได้ยินเสียง ‘เปรี้ยง’ดังกลับมา เงยหน้าขึ้นไปมอง รถของเธอนั้นชนกับกำแพงแล้ว

เดินไปที่ด้านหน้า เธอยังคงเหยียบคันเร่งอย่างชะตาขาดอยู่เลย ปากยังคงพึมพำ “ฉันไม่ได้เหยียบเบรกนี่ ทำไมรถถึงไม่ขยับ......”

“ข้างหน้าเป็นแนวกำแพง ผู้หญิงคุณอยากจะผลักกำแพงนี้ไป แบบนั้นคุณคงเป็นวัวสาวขี่มอเตอร์ไซค์ เจ๋งสุดๆแล้ว”

เปิดประตูรถ ผมพาซูเสี่ยวฉินออกมาข้างนอก เธอไม่ยอม ถามผมอย่างดุร้ายว่า เป็นผมใช่ไหมที่ผลักรถของเธอชนกำแพง

เห็นผมเป็นกังฟูแพนด้าหรือยังไงกัน จะสามารถผลักรถไปชนกำแพงได้!

“พี่ฉินผมจะไปส่งคุณเอง ส่วนรถพวกคุณหาทางเอาละกัน!”

พวกเขาพูดกับผู้จัดการที่รีบออกมาจากร้าน จากนั้นผมจึงอุ้มบังคับซูเสี่ยวฉินขึ้นไปบนรถ

“ผู้หญิง บ้านคุณอยู่ที่ไหน!”

หลังจากสตาร์ทรถ ผมพาเธอไปยังถนนสายหลัก จากนั้น คุณผู้หญิงคนนี้ก็ร้องออกมาในสิ่งที่เหนือความคาดหมายของผม

“บ้านของฉันอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ที่แม่น้ำซงฮวา ที่นั่นกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ถั่ว เมล็ดข้าวฟ่างอาาา......”

“คุณคิดว่าคุณนั่งเครื่องบินหรือไง ยังจะมาหยุดที่ตะวันออกเฉียงเหนือ คุณพูดเหมือนว่าอยู่รัสเซีย ผมถึงจะบินผ่าน!”

ถามไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ อยู่ที่ท่าเรือสักอย่าง อยู่ที่อ่าวสักอย่าง ครั้งหนึ่งบอกว่าไปต่างประเทศ แต่ที่อยู่แต่ละที่นั้นไม่มีที่ไหนตรงเลย

ไม่มีทางเลือก ผมทำได้แค่หาโรงแรมใกล้ๆแถวนั้น ส่งเธอไป

เปิดห้องและประคองเธอขึ้นไป หลังจากที่เธอไปถึงห้องแล้ว ไม่มีสติสัมปชัญญะมานานแล้ว

วางซูเสี่ยวฉินลงบนเตียง ช่วยเธอถอดรองเท้า จากนั้นพลิกร่างกายของเธอให้นอนอยู่ตรงกลางเตียง ถือว่ายังมีสติดีอยู่ ผมที่สงวนท่าทีกอดไปแล้ว

พริบตาเดียว น่าจะเหมือนว่าร้อน กระโปรงถูกเปิดออกแล้ว ด้านในมีอะไรบางอย่าง แสงไฟของโคมไฟโรงแรมที่ส่องสว่างนั้น ผมเห็นได้อย่างชัดเจนจริงๆ

“คุณมานี่ คุณมานี่......”

ซูเสี่ยวฉินลืมตาขึ้นมาขึ้นมา ใบหน้าเมามายและยั่วยวน จนกระทั่งมีคำเรียกร้องที่ร้อนอกร้อนใจทนไม่ไหว

“ฉันไม่ใช่ตั่นโก๋ซูนคุณดูดีๆหน่อย”

“ไม่ต้องดูหรอก ฉันรู้ดี คุณคือผู้ชายขายบริการน่ารังเกียจคนนั้น จงใจกลั่นแกล้งผู้ชายขายบริการของฉัน เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าคุณพูดว่าฉันสวย บอกว่าฉันน่าหลงใหลไม่ใช่หรือไง? มาสิ ฉันให้คุณ คืนนี้คุณต้องทำแบบรุนแรง......”

พูดก็ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็รีบเอาหัวลงจากเตียง และทนไม่ไหวอีกต่อไป อ้วกออกมาไม่หยุด ถึงจะไม่มีอาหาร เต็มไปเหล้าและน้ำเปรี้ยว

ผมช่วยตบหลังของเธอ จากนั้นก็ไปเทน้ำต้มสุกอุ่นๆมาให้

เพียงแต่ตอนที่ผมถือน้ำมาอยู่ตรงหน้าใกล้ๆเธอนั้น เธอก็ได้นอนลงบนเตียงหลับไปเรียบร้อยแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว ขนาดที่เสื้อที่ปกปิดหน้าอกทั้งหมดถูกดึงออก เผยให้เห็นพัสดุสีขาวหิมะที่อยู่ด้านในชุดชั้นใน

มีเสน่ห์อย่างมาก น่าหลงใหลเป็นอย่างมาก

ผมอยากจะทำอะไรบางอย่าง ดังนั้นผมเลยตรงไปจัดการทำซะเลย

แยกขาสวยเรียวยาวของเธอคู่นั้นออก ผมยื่นมือออกไป ถูอย่างเบามือ เรียบลื่นเหมือนกับที่ผมจินตนาการเอาไว้ก่อนหน้านี้เลย ในนั้นไม่มีขนตามธรรมชาติเลย เหมือนกับเสือขาว（ที่จีนอุปมาผู้หยิงที่ไม่มีขนหัวหน่าวเรียกว่าเสือขาว） แต่ว่ามือนั้นสัมผัสได้ถึงความอุ่นชื้นและเรียบลื่นนั้น ช่างน่าหลงใหลและเคลิบเคลิ้มเป็นอย่างมาก ทำเอาผมทนไม่ไหวที่จะทำเรื่องอะไรต่อมิอะไรชั่วพริบตา ผมคว่ำหัวลง จูบเธอเบาๆ และใช้ลิ้นเข้าไปสำรวจ ค่อยๆยั่วยวน ค่อยๆเล้าโลม

ผ่านไปหนึ่งนาที ผมก็วางมือ ช่วยเธอดึงกระโปรงลง และช่วยห่มผ้าให้กับเธอ

ผมให้ความสนใจกับร่างกายนี้เป็นอย่างมาก แต่ว่าผมไม่สนใจคนที่เหมือนตายไปแล้ว เธอในตอนนี้นั้นเหมือนกับเนื้อไขมันก้อนโตที่ปรุงสุกแล้วถูกแทงเข้าไป ร้องไม่ได้ ขยับไม่ได้ พูดตามตรงไม่มีทักษะความเชี่ยวชาญในการใช้มือของผมเลย ผมจะแตะต้องเธอไปทำไม?

วางบัตรเข้าห้องไว้ จากนั้นก็หยิบเงินทั้งหมดที่เธอให้ผมจากในกระเป๋าออกมาวางไว้ที่ข้างๆหัวเธอเรียบร้อยแล้ว ผมก็เปิดประตูเดินออกมา

นั่งอยู่บนรถ จุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน ทันใดนั้นผมก็นึกถึงประโยคที่จางหงหวู่เคยพูดไว้กับผม