บทที่ 183 ฉันมันแย่มากเลยใช่ไหม

กู้ฟางเฟยปิดปากเงียบ นี่บ่งบอกว่าเธอไม่อยากจะพูด เธอยังไม่อยากจะพูดเรื่องราวของเธอที่อยู่ในใจออกไป

ในเมื่อเธอไม่อยากจะพูดปกติแล้วผมเองก็ไม่สามารถจะบังคับได้เช่นกัน

ตอนที่ผมจะเอ่ยปากเปลี่ยนบทสนทนา เธอก็พูดออกมาอีกครั้ง

“ช่างเถอะ ก็ไม่ใช่ว่าเป็นอะไรที่ไม่สามารถพูดได้สักหน่อย ปีนั้นฉันก็เป็นเหมือนคุณ ก็ออกมาขายเหมือนกัน แต่ว่าฉันโชคดีกว่าคุณ ทำเพียงระยะเวลาสั้นมากๆ ก็ได้พบคนคนหนึ่ง จากนั้นเขาก็รับฉันมาเป็นภรรยา......”

กู้ฟางเฟยพูดออกมามากมาย แต่ว่าจริงๆแล้วเรื่องของเธอนั้นถึงจะดูเหมือนไม่ใช่เรื่องของซูเสี่ยวฉิน หรือจะพูดให้ถูก เรื่องที่แท้จริงนั้นถูกเธอจงใจพูดรายละเอียดออกมาแล้ว

“ตอนแรกยังมีพี่น้องอยู่กับฉันอยู่อีกคน สามีของฉันอยากจะเอาพี่น้องคนนั้นของฉันมาเป็นเมียน้อยให้ได้ พี่น้องฉันคนนั้นไม่ยอม ฉันเองก็ไม่ยอม ฉันไม่ได้ท้อง และก็ไม่ได้อยากยึดครองเขาคนเดียว ฉันแค่ไม่อยากให้พี่น้องคนนั้นของฉันถูกรังแกล่วงเกินแบบฉันก็เท่านั้นเอง”

“แต่ว่าช่วงนี้ในที่สุดเธอก็ถูกสามีของฉันจัดการ แต่ว่าได้ยินมาว่าชั่วดียังไงไม่รู้มีเด็กหนุ่มยื่นมือช่วยเหลือเธอไว้ นี่เลยทำให้เธอไม่โดนทำร้ายรุนแรง”

พี่น้องของเธอคนนั้น น่าจะเป็นจางหงหวู่อย่างแน่นอนทีเดียว

ผมหยอกล้อเบากับมือเล็กแสนอ่อนนุ่มคู่นั้นของกู้ฟางเฟย พอตอนที่อยากจะพูดอะไรออกไปบางอย่าง เสียงของเธอก็ดังขึ้น “ช่างเถอะ ทั้งหมดเป็นเรื่องน่าปวดหัว ไม่พูดถึงมันแล้ว เวลาอยู่กับคุณเท่านั้นที่ฉันรู้สึกได้ถึงความสุข”

รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นในอ้อมกอด ผมค่อยๆจูบไปที่ใบหูของเธอ จากนั้นยืดตัวให้ตรงยิ่งขึ้น ค่อยถูเบาๆช้าๆที่รอบสะโพกที่แสนเต่งตึงและกระชับนั้น

“ฟางเฟย ความสุขแบบนี้ คุณไม่ต้องการอย่างงั้นเหรอ?”

กู้ฟางเฟยที่หันหลังให้ผมนั้นหมุนตัวกลับมา จากนั้นก็จูบผม มองผมด้วยตาที่ใสปิ๊งคู่นั้น “คุณต้องการไหม?”

ผมคิดว่าเธอจะพูดประโยคไร้สาระ ดังนั้นจึงจู่โจมปิดปากเล็กๆที่เซ็กซี่ของเธอ จากนั้นก็ยื่นลิ้นออกมา ลื่นตรงเข้าไปในปากของเธอ ชักนำไปกระตุ้นลิ้นอันหอมหวานนั้น

ไม่นาน ภายในห้องก็เริ่มมีเสียงหายใจถี่กระชั้นของกู้ฟางเฟยออกมา

ทันใดนั้น ผมก็ยื่นมือออกไปขาที่ยาวตรงน่าหลงใหลนั้นของเธอ และใช้ศีรษะสำรวจความแน่นของความอวบอิ่มสีขาวนั้น ให้จูบและดูดที่เธอชอบ ปลุกให้ไฟแห่งความปรารถนาของเธอนั้นลุกโชนมากยิ่งขึ้น เสียงร้องครางท่วมท้นออกมา......

หลังจากกระตุ้นไปเกือบยี่สิบนาที กู้ฟางเฟยมีความคลุ้มคลั่งเล็กน้อย ผ้าห่มโดนถีบไปอยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว ร่างกายอันบอบบางขาวนวลผุดผ่องทั้งหมดนั้นบิดเบี้ยวไปมา เหมือน เหมือนงูขาวผ่องตัวหนึ่ง เสียงครางอันอ่อนหวานไพเราะนั้นดังไม่หยุดอยู่ในหู

หลังจากที่นิ้วมือไปถึงขาที่สวยงามส่วนท้าย ขณะที่เพิ่งสัมผัส เสียงครางของกู้ฟางเฟยนั้นกลายเป็นเสียงคร่ำครวญที่แสนมีเสน่ห์ ความปรารถนาแล้วความคาดหวังได้รับการเติมเต็มขณะนั้นในที่สุด

“ฟางเฟย ผู้หญิงนั้นทำมาจากน้ำ นี่ไม่มีคำไหนที่โกหกเลยจริงๆด้วย”

บนใบหน้าของฟางเฟยโดนแต้มไปด้วยสีแดง ไม่รู้ว่านี่เป็นเพราะความตื่นเต้นหรือว่าเป็นเพราะอายกันแน่ สีแดงนั้นยังไงก็เป็นสีแดงที่แสนมีเสน่ห์ ทำให้คนเราได้รับการเติมเต็มความคาดหวังแห่งรัก รวมไปถึงสัญชาตญาณความปรารถนาที่จะเอาชนะ

“คุณลองบอกมาหน่อยสิ ถ้าเกิดผมอยากเริ่มพุ่งชนขึ้นมา มันน่าจะเหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในน้ำหรือเปล่า ที่สาดกระเซ็นจนเป็นคลื่นน้ำ?”

ใบหน้ารูปไข่ที่สวยน่าชื่นชมตรงหน้าคนนี้นั้นเริ่มแดงหนักขึ้น และดวงตาแพรวพราวมีเสน่ห์

ผมกระตุ้นเธอด้วยประโยคต่อประโยค นิ้วมือเองก็ไม่หยุดที่จะลูบคลำอย่างเบามือ ทำให้กู้ฟางเฟยเข้าสู่ความบ้าคลั่งโดยสมบูรณ์

“เฉินเฟิง ให้ฉัน......”

จากการกระตุ้น ในที่สุดผมก็หยอกล้อสำเร็จจนกู้ฟางเฟยมีไฟแห่งความปรารถนาขึ้น หรือจะพูดว่าไฟแห่งความปรารถนาของเธอนั้นไปถึงเกือบที่จะถึงระดับสูงสุดแล้ว ทำให้เธอนั้นอ้อนวอนอย่างหื่นกระหายเป็นอย่างมาก

ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อง และไม่มีคำพูดไร้สาระเลยสักประโยค ผมยกขาสวยเรียวยาวของเธอคู่นั้นขึ้นมา จากนั้นก็ยันกายเข้าไปด้านหน้า

ผมไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก ผมกลัวว่าจะผิดพลาดเหมือนครั้งที่แล้วที่อยู่กับเธอซ้ำอีก แต่เรื่องไม่คาดคิดก็ยังเกิดขึ้นอีก

ขณะตอนที่ผมเพิ่งได้สัมผัสร่างกายอันบอบบางของเธอนั้นเอง อยู่ดีๆเธอก็ร้องอย่างหวาดกลัวออกมาเสียงดัง จากนั้นก็ตัวสั่นอยู่ข้างๆ ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เหมือนกับว่าไปเจออะไรที่น่าหวาดกลัวเป็นอย่างมากเข้าไป

“เป็นอะไรไป ฟางเฟย?”

“มีคน ข้างๆมีคน!”

คำพูดของกู้ฟางเฟยทำผมตกใจ ถึงกับในหัวของผมปรากฏภาพผังเจี้ยนจวินมายืนอยู่ข้างๆแล้วมองมาด้วยสายตาเคียดแค้น