บทที่ 184 ถูกทำลายความมั่นใจ

“ใช่ ชื่อนี้แหละ ทำไมเหรอ คุณรู้จักเขาเหรอ?”

กู้ฟางเฟยส่ายหน้า “ไม่รู้จัก แต่ว่าเคยได้ยิน เป็นคนที่น่ากลัวมาก แต่ว่าได้ยินเรื่องคนคนนี้ก็ดี คุณเจอผู้หญิงคนนั้น เธอสวยมากเลยใช่ไหม คนอื่นเรียกเธอว่าพี่ฉิน?”

ผมพยักหน้า ตอบ‘อืม’ออกไป

เธอพูดออกมาทันที: “งั้นก็ใช้แล้วละ พี่ฉินคนนั้นจริงๆแล้วไม่ได้บ้าหรอก เธอก็แค่อยากจะใช้วิธีนั้นเรียกร้องความสนใจจากตั่นโก๋ซูนเท่านั้นเอง เธอเป็นภรรยาของตั่นโก๋ซูนแต่ว่าตอนนี้จิตใจของตั่นโก๋ซูนไม่ได้มีเธออยู่ในนั้นแล้วเท่านั้นเอง”

ผมแสดงออกมาว่าแปลกใจอย่างมาก เลยถามเรื่องราวของพวกเขา

แต่ว่ากู้ฟางเฟยก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น “ฉันเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียด เพียงแค่ได้ยินมาว่าตอนนี้ตั่นโก๋ซูนหลงรักผู้หญิงของพี่ใหญ่ ดังนั้นเลยไม่เห็นพี่ฉินอยู่ในสายตา ช่างเถอะ เรื่องของคนอื่นมีอะไรเกี่ยวกับพวกเราละเนอะ?”

ผมจูบกู้ฟางเฟยอย่างเร่าร้อน “ใช่แล้ว สาวงามอยู่ในอ้อมกอด จะไปสนใจเรื่องของคนอื่นทำไมกัน มามะเมียจ๋า มาให้ผมข่มขืนซะดีๆ!”

“ไม่เอา!”

ภายในห้อง บนเตียงใหญ่ ปรากฏเสียงของผมและกู้ฟางเฟยที่หยอกล้อออดอ้อนกัน

คืนนี้ มีความคลุมเครือ ไม่มีความหลงใหล......

เช้าวันที่สองขณะที่ผมตื่นขึ้นมา ข้างกายก็ไม่มีคนอยู่แล้ว ขนาดรองเท้าส้นสูงที่ประตูเองก็หายไปไม่พบแล้ว แต่ว่าที่หัวเตียงนั้นมีกางเกงในตัวจิ๋วสีดำถักลายลูกไม้แสนเซ็กซี่ทิ้งเอาไว้

กู้ฟางเฟยไม่ได้ทิ้งข้อความเอาไว้ แต่ว่าผมก็เข้าใจว่ามันหมายความว่ายังไง

ถือไว้ในมือและหยิบมาไว้ที่จมูก สูดดมเบาๆ หอมเหลือเกิน และยังมีขนหลุดลงมาตรงหน้าอีก ช่างงดงาม ทำแค่เพียงทำเรื่องอย่างว่าโดยเอาผ้ามาเล่นโง่ๆกับไอ้ตรงนั้นเท่านั้นเอง เห็นชัดว่าผมในตอนนี้ทำไม่ได้แล้ว

ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองไปที่เมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรือง ผมจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน

ซูเสี่ยวฉินยังคงหลงรักตั่นโก๋ซูนและตั่นโก๋ซูนเองนั้นก็หลงรักกู้ฟางเฟย ตอนนี้ดูแล้วกู้ฟางเฟยนั้นไม่ได้มีความสนใจในตัวของตั่นโก๋ซูนเลยแม้แต่น้อย ดูแล้วไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกันโดยตรงเลยสักเรื่อง

แต่ว่าผมนั้นคิดว่าคนแต่ละคนนี้เปรียบเหมือนเสาสะพานแต่ละอัน บนระหว่างพวกเขาจะมีสะพานทอดผ่าน อย่างนั้นถึงจะเป็นสะพานได้ สะพานที่ทอดผ่านของผังเจี้ยนจวิน

แน่นอนว่า เรื่องนี้จำเป็นจะต้องวางแผนอย่างละเอียดรอบคอบหน่อย และตอนนี้การอาศัยสะพานสายนี้นั้น ไม่แน่ใจว่าอาจจะไปไม่ถึงตรงหน้าของผังเจี้ยนจวิน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสาสะพานบางอันเองก็ไม่แน่ว่าจะยอมให้ผมใช้เป็นสะพานเชื่อม......

หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย ผมขับรถกลับมาที่พักของJason เสื้อผ้ายังอยู่ที่นั่น ผมจะเป็นต้องเปลี่ยนสักชุด

เพิ่งจะเข้าประตูมา เกือบจะชนJasonเข้าไปเต็มๆ

“คุณทำเหมือนที่นี่เป็นโรงแรมอย่างนั้นแหละ อยากจะมาก็มาอยากจะไปก็ไป......”

“ให้เงินคุณไปไม่น้อยเลยนะ ในเมื่อให้เงินคุณไปไม่น้อยคุณเอาไปห้อยขนเล่นหรือยังไง?”

“เหอะเหอะ แค่ล้อเล่นเอง ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ มา เอาบุหรี่ออกมาสูบหน่อย ฉันไม่มีเงินซื้อบุหรี่แล้ว”

Jasonเป็นคนที่มีจิตสำนึกมาก ยื่นมือมาหยิบบุหรี่จากในกระเป๋าเสื้อของผมเลย จากนั้นเขาก็จุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน บุหรี่นั้นก็เลื่อนจากมือเข้าไปในกระเป๋าตัวเองอย่างไม่สนว่าจะดีจะชั่วแต่อย่างใด

ผลประโยชน์เล็กน้อย กอบโกยไปเถอะ เขาจะต้องคายออกมา

“อ่าา คุณได้ยินแล้วหรือยัง ช่วงนี้การกระทำรุนแรงกับหมอหนักหน่วงขึ้นทุกที ได้ยินมาว่าสองวันก่อนหน้านี้โรงพยาบาลประชาชนรักษาคนจนตาย คนเป็นหวัดมีไข้เลยไปฉีดยา จากนั้นก็ตายในโรงพยาบาล......”

เกี่ยวกับเรื่องนี้ผมไม่ค่อยสนใจ ตรงเข้าไปในห้องของผม ถอดเสื้อผ้า เปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นเอาเสื้อผ้าที่ใช้แล้วไปซักที่ระเบียง เอาไปตาก

ตอนที่กำลังตากผ้า ผมมองไปเห็นจีสตริงตัวเล็กตัวหนึ่ง ส่วนตรงกลางนั้นเป็นผ้าชีฟองโปร่งทะลุทั้งหมด ดูยั่วสวาทมาก

แน่นอนว่า จีสตริงตัวนี้ไม่มีทางจะเป็นJasonใส่แน่นอน นั่นเป็นได้แค่ของเฉินหลิน

“ทำไม เซ็กซี่ใช่ไหมล่ะ? อยากเห็นผมใส่มันบนร่างกายไหม?”

ตอนที่ผมกำลังตากผ้าอยู่นั้น ได้หลังมีเสียงของเฉินหลินที่เต็มไปด้วยความยั่วยวนเปล่งออกมา ทันใดนั้นสิ่งที่อุ่นชื้นนุ่มนิ่มคู่หนึ่งถูเบาๆอยู่ที่หลังของผม

“ทำไม ซานตั้นของคุณไปแล้ว?”

“แน่นอนสิ แต่ว่าถ้าคุณยอมที่จะอยู่กับฉัน ถึงเขาจะยังไม่ออกจากบ้านไป ฉันก็ยังกล้าทำต่อหน้าเขากับคุณนะ”