บทที่ 185 คนรุ่นลุงของเธอ

หลังจากจัดการแก้ปัญหาเรียบร้อยแล้ว ก็ฉี่สั่นอย่างมีความสุข จากนั้นสะบัดหลายทีแล้วจึงใส่กางเกง ล้างหน้าแปรงฟันที่อ่างล้างมือ

“เมื่อก่อนฉันเอาแปรงสีฟันของคุณมาทำความสะอาด แปรงสีฟันนั้นนุ่มมาก สบายมาก”

ผมมองเฉินหลินที่กำลังเช็ดด้วยกระดาษชำระอยู่ จากนั้นก็แปรงฟันต่อ ไม่สนใจเธออีกดังนั้น เธอจึงผมอย่างแรงด้วยความโมโห ออกจากห้องน้ำไป

พฤติกรรมของเธอนั้นพิสูจน์ได้อย่างเหลือล้นเรื่องหนึ่ง คำพูดที่เธอจงใจทำให้ผมโมโหโกรธนั้น เป็นแค่เพียงเธอสร้างเรื่องไร้สาระเท่านั้นเอง

หลังจากจัดการเก็บข้าวของทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ผมก็ออกจากบ้านไป ตรงไปที่โรงแรมที่จี้หลินพักอยู่

หลังจากมาถึงห้อง ผมเคาะประตูแล้วเปิดเข้าห้องของเธอ

ตอนนี้ หน้าของจี้หลินนั้นซีดขาว ขนาดบนหน้าผากยังเห็นเม็ดเหงื่อได้อย่างชัดเจน

“ไส้ติ่งอักเสบ? กระเพาะอักเสบ? ทำไมถึงปวดท้องหนักขนาดนี้?”

ผมคิดแค่ว่าเธออยากเล่นลูกไม้เล็กๆเท่านั้น ไม่ได้คิดเลยว่า คิดไม่ถึงว่าเธอจะปวดท้องหนักขนาดนี้

ตอนที่ผมกำลังจะอุ้มเธอขึ้นมาเพื่อพาไปโรงพยาบาล จี้หลินก็ห้ามเอาไว้ “ไม่เป็นอะไรมา ปวดประจำเดือน”

ถ้าอย่างงั้นก็ไม่มีลูกไม้อะไรแล้ว นี่เป็นชีวิตของเพศที่แต่งต่างกัน แก้ไขไม่ได้

จี้หลินมองมาที่ผม จากนั้นดึงมือของผมไว้ “เฉินเฟิง คุณช่วยนวดให้ฉันหน่อยได้ไหม เบาๆหน่อยนะ”

เพื่อรับใช้ประชาชนก็ถือเป็นวัตถุประสงค์หนึ่งของผม โดยเฉพาะเพื่อรับใช้ประชาชนสุภาพสตรีแสนสวย

ดังนั้นผมพาจี้หลินมาที่บนเตียง เปิดชุดนอนผ้าไหมตัวสั้นบนร่างกายเธอออก ค่อยๆใช้มือแปะไปยังกางเกงในสีขาวนูนๆตูมๆตัวนั้นของเธอ จากนั้นก็นวดอย่างช้าๆค่อยๆ

จี้หลินนอนบนเตียง บนหน้าเล็กที่งดงามละเอียดอ่อนนั้นแดงขึ้นมา

“คุณนวดตรงไหนนี่ ฉันให้คุณช่วยนวดท้องน้อยของฉัน ใครให้คุณไปนวดในนั้น......”

ผมเงียบไม่พูดอะไร ตามสิ่งที่เธอขอร้อง ค่อยๆขยับไปนวดท้องน้อยของเธอ แต่ว่าก็มีอยู่บ่อยครั้ง จะตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็ตามก็ไปสัมผัสเข้ากับบ่อน้ำสว่างใสสีดำที่ไม่ยอมเดียวดายนั้นเข้า

“คุณนี่มันอันธพาลใหญ่แล้วนะ!”

เพื่อที่จะร่วมมือกับจี้หลิน เพื่อที่จะให้คำพูดของเธอนั้นสมจริงมากขึ้นไปอีก ผมจึงถอดกางเกงออก ทำให้ตัวเองเปลือยเปล่ายืนอยู่ต่อหน้าของเธอ ใบหน้าของเธอตอนนี้นั้นเปื้อนไปด้วยสีแดง

“ถูกแล้ว ผมไม่เพียงแค่นักเลงยิ่งใหญ่ แต่ว่าเป็นนักเลงที่ใหญ่มากๆๆๆด้วย ถ้าคุณไม่กลัวมีอะไรตอนไฟแดงอยากให้ผมฝ่าไฟแดง ผมก็อยากให้คุณลองชิมสักหน่อยว่านักเลงทำไมใหญ่ได้ขนาดนี้”

จี้หลินอายจนร้องอย่าออกมา ขนาดเอามือเล็กๆมาปิดตาไว้ แต่ผมก็ยังมองเห็นชัดเจน บางทีเธอก็แอบมองลอดออกมาจากช่องระหว่างนิ้ว เติมเต็มความอยากรู้อยากเห็นในใจของเธอ

“หลินจื่อ ผมคิดว่าพวกเราน่าจะเปลี่ยนวิธีการนวดทั้งหมด ผมคิดว่ามันจะทำให้คุณรู้สึกผ่อนคลาย”

ไม่รอให้จี้หลินตอบรับหรือปฏิเสธ จากนั้นผมปีนไปอยู่บนร่างกายอันแสนเย้ายวนของเธอ จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งนวดคลึงหน้าอกที่อวบอิ่มและขาวนวล ค่อยๆถูไถที่ท้องน้อยที่เรียบเนียนของเธอนั้น นวดคลึงไปเรื่อยๆ

จี้หลินเขินอายมาก แต่ไม่มีการห้ามปรามใดๆเกิดขึ้น ทำเพียงใช้ฟันกัดริมฝีปากล่างไว้เท่านั้น

ผ่านไปหลายนาที เธอเองก็ทนไม่ไหวแล้ว ริมฝีปากเริ่มบีบแน่น เสียงครางอันเย้ายวนปรากฏดังขึ้น เสียงธรรมชาติดังขึ้นฉับพลัน

หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที อยู่ดีๆเธอก็ยื่นมืออันนุ่มนิ่มคู่นั้นออกมา ผลักผมออกจากตัวเธออย่างแรง

“ฉันดีขึ้นแล้ว ฉันไม่ปวดแล้ว”

ใบหน้าเล็กๆของจี้หลินแดงก่ำ มันเต็มไปด้วยความเขินอาย

ไม่ได้มีการกระตุ้นบังคับอะไรเธออีก ผมนอนลงบนเตียง ขณะเดียวกันก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด ให้เธอนอนลงมาที่บนหน้าอกของผม

“หลินจื่อ คุณไม่รู้สึกเสียดายเหรอ?”

“อะไร?”

“เสียดายที่ไม่ได้อยู่กับผมเร็วกว่านี้ ตอนนี้มีเรื่องดีๆแล้ว ก็ไม่สามารถทำได้อีก ครั้งหน้าที่เจอกัน ก็ยังไม่รู้ว่าเลยว่าจะเป็นเมื่อไหร่”