บทที่ 186 สงสัยว่ากระทำผิดข้อหาขับรถอันตราย

หลังจากจูบอย่างเร่าร้อน ลู่หย่าฉีหายใจหอบอย่างต่อเนื่อง ผมมองออกว่า ร่างกายของเธอนั้นกำลังสั่นสะท้าน นี่คือการแสดงออกของความปรารถนาที่พุ่งทะยานขึ้น เธอคล้ายกับว่าอ้อนวอนอย่างเด่นชัด

การอ้อนวอนนี้ เทียบกับเมื่อก่อนยิ่งเด่นชัดมากกว่าเดิม

“คุณลุงอยู่ก็ให้คุณแล้วนี่ แต่ว่ายังไม่ได้ทำให้คุณพอใจอย่างแท้จริง ดังนั้นการอ้อนวอนอย่างเร่งด่วนของคุณนั้นชัดเจนเด่นชัดมากกว่าแต่ก่อน ใช่ไหมหย่าฉี?”

ลู่หย่าฉีไม่ได้ปฏิเสธ เธอนั้นยอมรับออกมาโดยตรง พยักหน้าเบาๆ

ผมยื่นมือออกไปตรวจสอบ ค่อยๆวางไปที่ตรงกลางระหว่างขาคู่นั้นของเธอ จากนั้นลูบไล้ถูไปมาช้าๆ

“ผมเองก็อึดอัดมาก ต้องการคุณอย่างมาก หรือว่าพวกเราไปสักที่ ช่วยกันสักหน่อย?”

ลู่หย่าฉีส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ไม่ได้ อยู่เสี้ยงเฉียนอยู่ที่บ้าน คุณต้องไปส่งฉันกลับ”

อยู่เสี้ยงเฉียนอยู่ที่บ้าน เธอเลยขอให้ผมไปส่งเธอกลับ นี่เป็นผู้หญิงที่ฉลาดจริงๆ

พาออกมาอย่างเปิดเผย ก็ควรจะพากลับไปอย่างเปิดเผยซื่อสัตย์เช่นกัน ถ้าเธอเรียกรถกลับไปด้วยตัวเอง นั่นก็จะเป็นเหตุการณ์ที่วาดงูเติมขาทำอะไรเกินความจำเป็นเกินไป

ขับรถพาลู่หย่าฉีกลับมาที่หน้าประตู จากนั้นผมก็เห็นรถPassatธรรมดามากๆจอดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลหยู่ ชั่วพริบตา ก็มีคนคนหนึ่งออกมาจากรถ คนคนนั้นมองแล้วน่าอ่อนแอมาก เหมือนกับคุณครูสอนหนังสือ กางเกงสแล็คสีดำเสื้อเชิ้ตสีขาว ทรงผมสั้นที่แสดงให้เห็นความสามารถในการทำงานที่ยอดเยี่ยม เพียงแต่มือข้างซ้ายของเขานั้นแปลกประหลาดอยู่บ้าง พอลองมองอย่างละเอียดดูแล้ว นิ้วชี้กับนิ้วกลางสองนิ้วนี้หายไป

“คนนี้เป็นใครกัน?”

“ตั่นโก๋ซูน”

ไม่ได้อยู่เหนือความคาดคิดของผม ที่แท้เป็นเขานี่เอง

“หย่าฉี ช่วงนี้คุณได้ยินอะไรเกี่ยวกับเรื่องระหว่างลุงหยู่กับผังบายีบ้างหรือเปล่า?”

ลู่หย่าฉีส่ายหัว “เรื่องนี้ อยู่เสี้ยงเฉียนนั้นไม่เคยพูดต่อฉัน อีกทั้งฉันเองก็ไม่ได้สนใจพวกเขาเรื่องที่แพร่งพรายไม่ได้พวกนั้น ถ้าไม่เห็นก็ไม่นึกถึง หูไม่ได้ยินใจก็ไม่ตื่นตระหนก”

ผมนอนคว่ำไปบนตัวของเธอ เป่าลมอย่างรุนแรงไปที่ส่วนอวบอิ่มที่แสนมีเสน่ห์นั้น

“หยุดกวนได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น!”

สามารถเห็นได้ก็แปลกแล้ว เมื่อก่อนผมอยู่ในรถกับจ้าวเย่นซวน ท่านจ้าวเองตอนที่รออยู่ด้านนอกรถ หลังจากกลับบ้านมาแล้วบ่นกับจ้าวเย่นซวนตอนนี้คนจิตใจไม่เหมือนแต่ก่อนนับวันยิ่งเลวร้าย สามารถเห็น สามารถเห็นคาดว่าท่านจ้าวจะตบบ้องหูบริการจ้าวเย่นซวนในไม่ช้านี้

หลังจากหยอกล้อไปเบาๆ ผมก็ปล่อยลู่หย่าฉี

ขณะที่กำลังจะเปิดประตูรถ ผมถามเธอ “หย่าฉี ผมอยากเข้าไปในร่างกายที่แสนอ่อนโยนมีเสน่ห์ของคุณ”

บนใบหน้าลู่หย่าฉีปรากฏรอยยิ้มที่ส่องสว่างรุ่งโรจน์ “ได้ คุณเดินทางกลับอย่างปลอดภัย ยินดีต้อนรับที่มาเยี่ยมบ้านเรา!”

“อืม แล้วค่อยพบกันหย่าฉี!”

หลังจากขับรถออกมา ผมก็ขับรถตรงไปที่พัก

ระหว่างทาง ผมครุ่นคิดว่าอยู่เสี้ยงเฉียนเจอตั่นโก๋ซูนนั้นหมายความว่ายังไงกันแน่

เมื่อก่อนผมมีความรู้สึกว่า อยู่เสี้ยงเฉียนจะปราบปรามผังเจี้ยนจวินไว้ไม่อยู่ในเร็ววันแล้ว อันที่จริงผังเจี้ยนจวินนั้นก็อยู่อย่างอิสรเสรีมานานหลายปี อีกทั้งยังรับรู้ได้ถึงการยั่วยุที่รุนแรงจนถึงกับพูดได้ว่าคุกคามชีวิต และหลังจากนั้น เขาถูกอยู่เสี้ยงเฉียนกดขี่

ไม่ว่าจะเพื่อหน้าตาของตัวเองหรือเกี่ยวกับการปราบปรามอยู่เสี้ยงเฉียนก็ตามที การต่อต้านของเขานั้นถือว่าสมเหตุสมผล

และตอนนี้อยู่เสี้ยงเฉียนเจอกับตั่นโก๋ซูน พบนายพลอันดับหนึ่งของผังเจี้ยนจวินคนนี้ ก็เป็นอนาคตที่ปกติ หรือว่าจะมีเรื่องเบื้องหลังอะไรอีกหรือเปล่า?

“ไม่ได้เข้าใจโดยเฉพาะ ผมจะไปตัดสินได้ยังไงกัน? เทพทะเลาะกัน เทพทะเลาะกัน......”

พึมพำเสียงต่ำ ผมฮัมเพลงพร้อมกับเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะ จากนั้นเวลานี้ ผมอยู่ดีๆก็รับรู้ขึ้นมา ว่าลำโพงในรถของผมนั้นไม่ได้ปล่อยเพลงออกมา นั่นเป็นแค่เพียงเพลงสายเรียกเข้าของมือถือเท่านั้นเอง

ก็ถึงว่าผมคิดว่าทำไมเพลงนี้ถึงเล่นซ้ำไปซ้ำมา

รีบหยิบมือถือออกมา จับขึ้นมาดู คนที่โทรเข้ามาที่แท้คือโจงเฉียวเฉียว

“เฉียวเฉียว เกิดอะไรขึ้น?”

โจงเฉียวเฉียวเป็นคนโทรศัพท์มาหาผมเองสองครั้ง ครั้งหนึ่งเป็นผมให้เธอช่วยตรวจสอบรากหวัน และครั้งแรก คือคืนวันแต่งงานผมอยู่เป็นเพื่อนเธอส่งตัวเข้าหอ

ผมคาดหวังเป็นอย่างมากครั้งนี้จะมีเรื่องอะไร