บทที่ 189 หวังพึ่งแล้ว

ผมเห็นพวกอันธพาลมาหลายรูปแบบ อาวุโส วัยเยาว์ ใจกล้า ขี้ขลาด ร้อยแปดพันเก้า โผล่ออกมาไม่ขาดสาย แต่ว่าผมไม่เคยเจออันธพาลที่มีวัฒนธรรมและสุภาพอ่อนหวานแบบหันเจิงลู่มาก่อน เธอเป็นคนเลวอย่างแท้จริง!

ไม่ว่าผมจะปฏิเสธหลายรอบรูปแบบ แต่เธอก็ไม่ยอม ยังเรียกร้องให้ผมไปด้วย หรือพูดว่าเธอเช่าผมไปเป็นพ่อของเด็ก ไปโรงพยาบาลด้วยตนเองจากนั้นก็ลงมือผ่าตัดเอาเด็กออก

แน่นอนผมเองก็ไม่สามารถไปโรงพยาบาลได้ ทางเลือกที่สองคือทำเรื่องอย่างว่ากับเธออย่างบ้าคลั่ง จนเด็กเข้าสู่ภาวะแท้งซ้ำซาก......

สุดท้าย ตอนที่เธอรีบเร่งพาผมไปที่โซฟาเตรียมถอดเสื้อผ้า ผมก็ยอมแพ้แล้ว

เธอหยุดถอดอยู่ที่กระดุมเม็ดที่สอง และเริ่มถอดอีกครั้ง

“แต่ว่าพี่เจิงลู่ เรื่องนี้ผมทำไม่ได้จริงๆ ผม......”

คำพูดของผมยังพูดไม่ทันจบ หันเจิงลู่รีบฉีกเสื้อด้านในอย่างรุนแรง กระดุมปลิวออกหมด

เช่นเดียวกับการตัดสินของผมเมื่อก่อนนั้นเลย เธอช่างประหยัดผ้าเพื่อประเทศชาติจริงๆ ไม่มีชุดชั้นใน มีแต่เสื้อกล้ามตัวเล็กสำหรับเด็กผู้หญิงแบบนั้นหนึ่งตัว สามารถมองเห็นร่องรอยเบาบางของกระดานสองแผ่น

“อย่า ผมตกลงแล้ว พรุ่งนี้จะไปเป็นเพื่อนคุณ ใครผิดสัญญาคนนั้นเป็นหมาฮัสกี้!”

ขนาดคำสาปให้เป็นหมาฮัสกี้ก็ออกมาแล้ว ผมคนนี้ไม่ง่ายเลยที่จะชักชวนให้หันเจิงลู่หยุดการกระทำนี้

รับการค้าคืนนี้ บาปกรรมอะไรขนาดนี้......

หลังจากตอบรับหันเจิงลู่ เธอก็สวมเสื้อกลับเข้าไปอีกครั้ง มองเสื้อด้านในของเธอนั้นตั้งแต่แรกจนจบเปิดอยู่อย่างนั้นแบบใช้ไม่ได้ ผมจึงถอดเสื้อเชิ้ตไปคลุมบนร่างกายของเธอ

เธอเองก็ไม่ได้รังเกียจ ถอดเสื้อคาร์ดิแกนและเสื้อด้านใน นำเสื้อเชิ้ตของผมสวมบนร่างกาย และยิ่งไม่รังเกียจอีกเรื่องก็คือ หยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อของผม แล้วจุดขึ้นมาหนึ่งมวน

ดูท่าทางคุ้นเคยของเธอ แน่นอนว่าเป็นบุคคลที่สูบบุหรี่จัด แต่ว่าผมไม่เคยเห็นเธอสูบบุหรี่มาก่อน

เธอเหมือนจะมองออกในความแปลกใจของผม “สูบบุหรี่จัด แค่ต่อหน้าคุณเลยแกล้งทำเป็นกุลสตรีเท่านั้นเอง”

ทั้งหมดเธอพูดขึ้นมาเอง ผมไม่ได้สนใจ “อย่างนั้นตอนนี้คุณทำไมไม่แกล้งทำแล้วละ”

“มาเป็นพ่อของเด็กแล้ว ฉันยังจะต้องแกล้งทำทำไมอีก? เออใช่ คืนนี้ไปอยู่ที่คุณอยู่ คุณไม่มีที่ให้พักพวกเราก็ไปเปิดห้องกัน ค่าห้องเดี๋ยวฉันออกเอง”

หวังพึ่งแล้ว ถูกหวังพึ่งแล้วจริงๆ......

ผมนั้นก็อยากจะเปิดห้องกับเธอ อันที่จริงผมเองก็ไม่ได้มีที่พักจริงๆจังๆสักที่ แต่พอคิดถึงอาชีพของสามีเธอ ผมคิดว่าช่างเถอะ ถึงแม้ว่าสามารถที่จะไม่ไปเปิดห้องในพื้นที่เขตการปกครองของสามีของเธอ แต่แท้ที่จริงเป็นภรรยาหัวหน้าสาขา ถ้ารีบมาตรวจสอบห้อง และอีกฝ่ายประจวบเหมาะรู้จัก อย่างนั้นความสนุกของผมก็เกินขอบเขตไปแล้ว

ดังนั้นการปฏิเสธทุกรูปแบบจึงไม่เป็นผล ผมคิดไปคิดมา โทรศัพท์ไปหาหลิวทง

“โอ้ว เกิดอะไรขึ้น เวลานี้โทรหาฉัน อยากจะชวนฉันไปดื่มเหล้ากินเนื้อย่างเสียบไม้นี่ล่ะ?”

ผมไม่ให้เขาดึงไปเรื่องไร้สาระ ถามตรงๆกับเขาว่าความคืบหน้าของหวงหรุงเป็นอย่างไรบ้าง

“พอได้อยู่ ทุกคืนทำด้วยกัน แต่ว่าทำเด็กเนี่ยยังไม่ค่อยรู้ ทำไมเหรอ?”

เขาพูดแบบนี้ คงเพื่อจะอวดผมอย่างแน่นอน หลิวทงโอ้อวดเพราะว่ารู้สึกมีเกียรติที่ได้กอดผู้หญิงสวยอย่างหวงหรุง แต่ผมมองว่า ถูกผมจัดการเสร็จไปแล้วหลายครั้งอย่างประมุขหวง ก็ไม่เห็นจะคุ้มค่ากับการอวดเท่าไหร่นัก

พูดเรื่องจะขอยืมห้องกับเขาโดยตรง เขาตอบตกลงทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก

ดังนั้น ผมออกจากผับด้วยกันกับหันเจิงลู่ จากนั้นขับรถพาเธอตรงไปที่ศูนย์อาบน้ำตี้หวัง

“ดูแล้ว ฉันไม่ควรจะเป็นคนให้ทิปคุณ แต่ควรจะเป็นคุณให้ทิปฉันถึงจะถูก รถของคุณอย่างน้อยซื้อรถของฉันนั้นได้สามคัน พรุ่งนี้ค่าบริการที่ให้คุณเป็นพ่อของลูกฉัน ถือว่ายกเว้นไปละกัน”

ผมนั้นไม่สนใจค่าบริการหมื่นแปดพันของเธอนั้นหรอก แต่เธอเป็นคนเสนอเรื่องเป็นพ่อของเด็ก ผมรู้สึกว่าในใจมีความไม่สบอารมณ์อยู่ไม่น้อย ท้องอยู่ดีๆ จากนั้นตามไปด้วยลายเซ็นของผมก็......เฮ้อ!

หลังจากไปหาหลิวทงเอากุญแจ ผมก็พาหันเจิงลู่กลับมาที่พักของหลิวทง

ก็ยังสภาพเหมือนเมื่อก่อนแบบนั้น หลังจากที่ผมจากไป ชัดเจนเลยว่าหลิงทงเองก็ไม่เคยกลับมา

เปิดหน้าต่างให้ลมผ่าน หลังจากเก็บกวาดง่ายๆ หันเจิงลู่ก็ถูกผมจัดการให้อยู่ที่ห้องของหลิวทง ส่วนผมก็นอนที่ห้องนอนของตัวเอง

แน่นอน ผมจัดเตรียมแบบนี้ แต่ว่าหันเจิงลู่นั้นไม่ได้ทำแบบนั้น เธอไม่ยอมรับการจัดการของผม

หลังจากผมถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วเข้าไปในผ้าห่ม เธอก็เข้ามาโดยไม่เคาะประตู จากนั้นถอดเสื้อนอก เสื้อเชิ้ต กางเกง กางเกงใน ออกทั้งหมดไม่เหลือสักตัวขณะที่ผมจับจ้องอยู่ ตรงเข้ามาข้างในผ้าห่มของผมทันที

ผมจ้องมองเธอ เธอเองก็หันศีรษะมามองผม “ทำไม ฉันชอบนอนแก้ผ้า ไม่ได้เหรอ? ฉันนอนคนเดียวในห้องรู้สึกกลัว ไม่ได้เหรอ? มีเรื่องอีกเยอะแยะ รีบนอนเถอะ!”