บทที่ 190 เหมือนย้อนกลับไปสมัยรักแรก

กลับมาถึงที่พัก ผมอุ้มหันเจิงลู่ขึ้นข้างบน วางเธอลงบนเตียงทันที ทั้งหมดนี้ เธอไม่ปฏิเสธเลย

จากนั้นช่วยเธอถอดรองเท้า ช่วยเธอถอดถุงน่อง ไม่ง่ายเลยที่ดูแลให้ดีๆ จากนั้นก็รีบลงไปชั้นล่างซื้อของเตรียมตัวทำอาหาร

“คุณนี่มันโง่จริงๆ คุณพูดมาสิว่าคุณโง่หรือเปล่า สั่งอาหารไม่ได้หรือยังไงกัน? คิดไม่ถึงว่าจะยังมาทำอาหาร ฉันจ่ายเงินให้เอง!”

“คุณฉลาด ทั้งโลกนี้คุณเป็นคนฉลาดแล้วยังไง คุณฉลาดมากกว่าพ่อแม่หรือเปล่า? คุณมีเงินแล้วยังไง คุณมีมากกว่าลุงบิลเกตส์หรือเปล่า? สั่งอาหารแน่นอนว่ามันง่าย คนโง่ก็ยังรู้แล้วทำไมผมจะไม่รู้ละ แต่คุณเคยคิดบ้างหรือเปล่า คุณตอนนี้คุณอยู่ช่วงที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาใช้น้ำมันอะไรให้เนื้ออะไร ผมไม่ไว้ใจ!”

หันเจิงลู่ถูกผมเถียงไปหนึ่งยก แต่ว่าเธอก็ไม่เถียงกลับมา

หลังจากนั้นสักพักใหญ่ เธอจึงจะส่งเสียงอย่างจริงใจออกมาจากห้องนอน “ขอบคุณ”

“ไม่ต้องขอบคุณ รอจนร่างกายของคุณดีขึ้นแล้วก็มารับใช้ผมให้ดีก็พอ คุณถือว่าขายร่างกายให้กับผมแล้ว หรือว่าเป็นทาสทางเพศก็ได้ ถึงยังไงจากนี้ไปคุณอยู่ที่นี้ ไม่อนุญาตให้ไปไหน พออยากผมจะกลับมาให้คุณช่วยแก้ปัญหา คราวหน้าผมจะซื้อกางเกงในเหล็กมาล็อกให้คุณ จะได้ไม่แอบเข้าไปเล่นสนุกกับคนอื่นอย่างอิสระ......”

“ไสหัวไป คนเลวพูดยังไงก็มีแต่เรื่องเลวๆ!”

“ไม่ไป ปากคุณเองยังพูดจาเลวๆออกมาได้เลย!”

ตอกกลับไป ดูซิว่าผู้ชายอย่างผมเคยกลัวใครที่ไหน?!

หลังจากที่ทำโน่นทำนี่อย่างรีบร้อน ตอนกินข้าวเที่ยงก็เวลาเกือบจะบ่ายโมงครึ่งแล้ว ที่จริงทำซุปไก่นั้นใช้เวลาค่อนข้างนาน

หลังจากที่อาหารทั้งหมดได้เก็บเรียบร้อยแล้ว จริงๆแล้วเธอนั้นอยากจะลงจากเตียงมากินข้าวด้วยตัวเอง จากนั้นถูกผมบังคับห้ามปรามไว้

หลังจากประคองเธอลุกขึ้น พาเธอพิงที่หัวเตียง จากนั้นผมตักซุปไก่ขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าเสร็จ ก็ป้อนเข้าปากของเธอ

เธอไม่ได้อ้าปาก แค่จ้องมองผม

ผมไว้ซุปไก่ลง หยิกหน้ารูปไข่ของเธอจูบปากเล็กๆที่ค่อนข้างซีดขาวอย่างรุนแรง สุดท้ายขนาดลิ้นก็บุกเข้าไป

แต่ว่า ผมไม่ได้แหย่ และหยุดจูบอย่างรวดเร็ว

“เอาละ ตอนนี้ขนาดน้ำลายคุณก็กินแล้ว เป่าซุปไก่ให้คุณกินก็คงไม่มีปัญหาอะไร ดื่มเถอะ!”

สีหน้าของหันเจิงลู่ค่อนข้างแดง และไม่รู้ว่าอายหรือว่าอย่างไรกัน

“ฉันไม่ได้รังเกียจที่คุณช่วยฉันเป่า ฉันก็แค่รู้สึกซาบซึ้งเท่านั้นเอง นอกจากแม่ของฉันที่จากไปแล้ว ฉันก็จำไม่ได้ว่าเคยมีคนช่วยฉันเป่าซุปไก่อีก ฉันซาบซึ้งมากจริงๆ ฉัน......”

เธอเหมือนอยากจะพูดอะไรอีก ผมรีบยับยั้งเอาไว้ “เอาเถอะ หยุดก่อน ผมไม่ต้องการความซาบซึ้งของคุณ คุณตอนนี้อย่าซาบซึ้งอย่างเด็ดขาด ช่วงที่ต้องดูแลเป็นพิเศษร้องไห้ไม่ได้ หยุดไว้ก่อน เก็บน้ำตาเอาไว้ทีหลัง ตอนผมทำกับคุณอย่างดุเดือดคุณค่อยร้อง และร้องยิ่งดังเท่าไหร่ผมก็ยิ่งดีใจมากเท่านั้น”

“คุณช่วยมีมารยาทหน่อยได้ไหมเนี่ย!”

“มีมารยาท มีมารยาทถ้าอย่างนั้นคุณต้องไม่ร้องไห้ฟูมฟายแล้วนะ?”

หันเจิงลู่เพิ่งจะเกิดอารมณ์โมโห จากนั้นถูกคำพูดของผมทำให้รู้สึกอบอุ่นอีกครั้ง

ไม่เลว ซาบซึ้งและอบอุ่น ทั้งหมดนั้นผมตั้งใจให้เธอรู้สึกแบบนั้น

แต่ว่าพูดตามความจริง เธอนั้นก็น่าสงสารมาก......

หลังจากป้อนให้เธอกินเสร็จเรียบร้อย และช่วยเธอเทน้ำ จากนั้นผมก็ออกจากบ้านไป

เธอถามว่าผมจะไปไหน ผมบอกออกจากบ้านไปเชิญพยาบาลมาดูแลเธอหลายวันนี้ แต่เธอปฏิเสธ

แต่ผมก็ยังคงออกจากบ้าน แน่นอนว่าผมไม่หานางพยาบาล โอกาสที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ได้อย่างรวดเร็วแบบนี้ ผมจะไม่เหลือไว้ให้คนนอนเด็ดขาด

ไปร้านแม่และเด็กซื้อสิ่งของและของบำรุงที่ใช้สำหรับผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกมามากมาย จากนั้นของเล็กของใหญ่ผมก็ขนกลับมา

“ผมเองก็ไม่ค่อยรู้จักพวกเข็มขัดรัดหน้าท้องพวกนี้ พวกแผ่นรองต่างๆนี่มีประโยชน์ ผมก็เลยซื้อกลับมาหมดเลย ของบำรุงพวกนี้ช่วยกินนะ อะไรก็สามารถเสียหายได้แต่ร่างกายอย่าเสียหาย คุณดูซิคุณตัวเล็กขนาดนี้ ตอนเด็กๆจะต้องเสียหายอย่างหนักมาแล้วแน่ๆ”

“ถึงฉันจะเล็กแต่ฉันก็ภูมิใจ ฉันประหยัดเพื่อประเทศ คุณไม่ต้องมายุ่ง!”

หันเจิงลู่ในตอนนี้ เหมือนสาวน้อยที่โมโหอย่างเด็กๆ การแสดงออกว่าโมโหแบบเด็กๆนี้อยู่บนใบหน้าของคนจะอายุสามสิบอย่างเธอนั้น ไม่มีความไม่เข้ากันเลยแม้แต่นิดเดียว

“จะพูดไป คุณไม่ต้องการให้ผมช่วยหาพยาบาลมาดูแลคุณจริงๆใช่ไหม? ไม่อย่างงั้นคืนนี้ผมไปทำงาน คุณว่าอย่างไร?”

“ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องกังวลเรื่องฉัน เพียงแค่คุณเลิกงานแล้วกลับมาอยู่เพื่อนฉัน ฉันก็ไม่กลัวแล้ว”

ผมจ้องมองหันเจิงลู่ เธอเองก็จ้องมองผม จากนั้นผมก็ปิดตา ค่อยๆเคลื่อนตัวไปหาเธอ

ชั่วพริบตา ขณะที่ปากของทั้งคู่สัมผัสกัน ความรู้สึกอ่อนนุ่มแบบนั้น ค่อยๆทำให้ผมเคลิบเคลิ้ม ปากเล็กๆของเธอค่อยๆเปิดออก จากนั้นมีลิ้นเข้ามาสำรวจในปากของผม บ้าคลั่งและทั้งหยอกล้ออย่างดุเดือดกับผม